Θεόδωρος Σαντάς…. Στη Λάμψη των Άστρων

Ο Θεόδωρος Σαντάς γεννήθηκε στην Ηράκλεια της Φθιώτιδας. Είναι μαθηματικός και διετέλεσε Πρόεδρος της ΕΛΒΕ (Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος).

Το 1997 κάνει την εμφάνισή του με την ποιητική συλλογή, «το Ταξίδι του «Άστρου», το οποίο είναι θρηνητική αφιέρωση στην πρόωρα χαμένη ανιψιά του, Νικολίτσα Πολύζου, παιδί της αδελφής του. Την ίδια χρονιά συμμετέχει στο «Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού Θεσσαλονίκης» με το τραγούδι «η Μικρή Δανάη»σε στίχους του ιδίου και μουσική του Δημ.Κεχαγιά

Βραβεύτηκε επανειλημμένα από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών (ΠΕΛ).

Το 1999 εκδίδει τη δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο «στου Αιγαίου τον Έρωτα» και το 2000 την ποιητική συλλογή «Οκτέτο» με άλλους επτά ποιητές της Θεσσαλονίκης.

Το 2002 βραβεύεται από την «Ένωση Συγγραφέων Λογοτεχνών Ευρώπης» και από το «Λογοτεχνικό Σύλλογο Αγρινίου Κ.Χατζόπουλος»

Το 2004 εκδίδει την ποιητική συλλογή «Ό,τι δε σβήνει η βροχή» και το 2008 την ποιητική συλλογή «Ο Έρωτας έχει πάντα Πανσέληνο».

Τιμήθηκε επίσης από την «Ακαδημία Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού» και σε ποιητικό διαγωνισμό από το Δήμο Χαλκίδας και ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε περιοδικό του Δήμου.

Στίχοι του για ήρωες του εικοσιένα και για ήρωες του Μακεδονικού αγώνα μελοποιήθηκαν από τον πρωτοπρεσβύτερο Θεόδωρο Τσαμπατζίδη και εκδόθηκαν σε cd με τίτλο: ΕΛΛΑΔΑ-ΜΗΤΡΑ ΗΡΩΩΝ, Λίκνο της Πίστης και της Λευτεριάς.

Βραβεύτηκε το 2006 στο «2ο Φεστιβάλ ποίησης Θεσσαλονίκης».

Είναι ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Συγγραφέων Βορείου Ελλάδος» και της «Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών».

Επίσης είναι μέλος της «Αμφικτιονίας Ελληνισμού», υπεύθυνος διεθνών και δημοσίων σχέσεων αυτής.

Συμμετέχει με ποιήματά του σε πολλές ποιητικές ανθολογίες, μεταξύ των οποίων και στου Χάρη Πάτση, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών.

Το Δεκέμβριο του 2010 βραβεύεται από το φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, για ανέκδοτη ποιητική συλλογή. Το 2012 βραβεύεται από το Δήμο Σκοπέλου σε λογοτεχνικό διαγωνισμό ποίησης, όπως και σε άλλους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Επίσης το 2012 το τραγούδι «Χριστούγεννα, θα πουν οι ουρανοί» σε στίχους δικούς του περιέχεται στο cd με τίτλο «Καλανδρική οκταηχία», με τη νεανική χορωδία του Ιερού Ναού Αγ.Παντελεήμονος Καλαμαριάς που διευθύνει από την ίδρυσή της, ο Πατήρ Θεόδ.Τσαμπατζίδης.

Το 2017 το ποίημά του , «Οι τελευταίοι υάκινθοι» τιμήθηκε με δεύτερο έπαινο από την «Πνευματική συντροφιά Λεμεσού» και με δεύτερο βραβείο από τον Δήμο Σκοπέλου και το Γραφείο Εθελοντισμού της Δημοτικής Κοινότητας Σκοπέλου στον στ΄ Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό “Καισάριος Δαπόντες“, στη μνήμη του Σκοπελίτη λόγιου και ποιητή του 18ου αιώνα Καισάριου Δαπόντες.

ΣΤΗ ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

Ω ομορφιά αναλλοίωτη

που τιθασεύεις το άτι του ανέμου

και πιάνεσαι απ’τη χαίτη του

σ’ένα όνειρο ανθίζει ο έρωτας

σ’ένα θρόισμα της ανάσας

σ’έναν ψίθυρο που ακουμπάει

στων ανθρώπων τον πόθο

και σου λεν σ’αγαπώ!

Γυναίκα λαμπερή και ωραία

πού να’βρω τόσα ρήματα

να περάσω θριαμβευτής

όταν στάζει τον καημό του ο ήλιος

τις ώρες που τρελαίνεται ο άνδρας

κι αποζητάει την παρουσία σου

να σε περάσει στις ακτές των Κυθήρων

με τόσους όρθρους ,με τόσα απόδειπνα

με τόσες ολονυχτίες για σένα

με τόσο πράσινο αίμα στις φλέβες

του αδίαντου* και των υακίνθων.

Είσαι ένα ποίημα ατελεύτητο

ένας χορός μες στον λόγγο του δάσους

με τις Νύμφες και τις Ώρες

να ζηλεύουν το βήμα σου.

Θέλω να επιστρέψω στα μάτια σου

εκεί που ο έρωτας

μετράει τους χτύπους του

και ξεχύνεται η λάβα του

εκεί που ο ποιητής ψάχνει

στα κοχύλια τις λέξεις του

να χτίσει το ποίημα.

Θέλω να επιστρέψω

στης φωνής σου τον ήχο

εκεί που τα πουλιά σωπαίνουν

να ακούσουν μόνον εσένα

εκεί που οι ποιητές γράφουν και σβήνουν

σβήνουν και γράφουν

μην αδικήσουν τη λάμψη σου!

Γυναίκα που πλαταίνεις τη σκέψη

και κατακτάς τον ακαταμάχητο

με τη σαγήνη απ’το βλέμμα σου

εκεί που το καράβι ρίχνει την άγκυρα

γυναίκα που ελλιμενίζεις

το μυστικό των ανδρών

στο αρμυρίκι των όρμων σου

κι αναδύονται βροχή οι αστερίες

με εγκολπώσεις και χρώματα

ποια μυρσίνη αντάξια θα βρουν

στις πλαγιές των ημίθεων

να μιλήσουν οι ποιητές επιτέλους

μες στο Χειμώνα ν’ανταμώσουν

τη δική σου την Άνοιξη

τα Καλοκαίρια που σε ντύνουν

με την τέφρα των ηφαιστείων

και γλιστράς σαν Γοργόνα

στην αγκαλιά των Ολύμπιων

δίχως οργισμένους Ποσειδώνες

και τρίαινες.

Στη ρέμβη του ορίζοντα

θα απομονώσω την ομορφιά

και το χρώμα σου

και στο αμπρί των ανέμων

έναν ήχο δικό σου

να μπορώ να σελαγίζω τους στίχους μου

στη διαύγεια της μέρας

να τρικυμίσουν το στήθος σου:

Θεέ μου,λίγα χρόνια ακόμα

να μου φτάσει η χρυσή η κλωστή

να την κάνω αιώνια!