Ο Θεοχάρης Παπαδόπουλος γεννήθηκε το 1978 στον Πειραιά. Σπούδασε στη σχολή Οικονομίας και Διοίκησης του τμήματος Λογιστικής στο ΤΕΙ Χαλκίδας. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ασχολείται με την ποίηση από τα παιδικά του χρόνια. Έχει πληθώρα δημοσιευμάτων σε λογοτεχνικά περιοδικά. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί στη βουλγαρική και στην αγγλική γλώσσα, ενώ σκόρπια ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αλβανικά και στα πακιστανικά (ουρντού). Έχει λάβει μέρος σε διεθνή λογοτεχνικά συνέδρια. Έκανε την πρώτη του δημοσίευση το 1993 ενώ κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή «Τα Παράταιρα» το 1997. Είναι μέλος των ομάδας «Ποίηση στην εποχή της εκποίησης» και «Ο κύκλος των». Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, του Ομίλου για την Unesco Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδας και της Φιλολογικής Στέγης Πειραιώς. Είναι ιδρυτικό μέλος του Νέου Πνευματικού Κύκλου Καλλιθέας και του Διεθνούς Πολιτιστικού Κέντρου «Ανάδρασις» στο διοικητικό συμβούλιο του οποίου εξελέγη αντιπρόεδρος. Διατηρεί μόνιμη στήλη κριτικής βιβλίου στο ηλεκτρονικό περιοδικό Βακχικόν. Διαχειρίζεται τα blogs: ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ (www.poihtikostayrodromi.blogspot.com) και ΠΟΡΤΕΣ ΚΛΕΙΣΤΕΣ (www.theoharispapadopoulos.blogspot.com)

Έργα του ιδίου

Τα παράταιρα, ποιήματα, 1997.
Κραυγές, ποιήματα, εκδ. Ιωλκός, 2009.
Ερείπια, ποιήματα, εκδ. ΡΕΩ, 2010.
Πρόσωπα Γνωστά, ποιήματα, εκδ. ΡΕΩ, 2011.
Ξερόκλαδα, ποιήματα, εκδ. ΡΕΩ, 2012.
Πόρτες Κλειστές, (μετάφραση επιλογής ποιημάτων στη βουλγαρική γλώσσα), Πλέβεν, 2012.
Πρόγνωση καιρού, ποιήματα, εκδ. Vakxikon.gr, 2014.
Locked doors, (μετάφραση επιλογής ποιημάτων στην αγγλική γλώσσα), εκδ. Kentavar, Πλέβεν, 2014.
Έξυπνες βόμβες, χαϊκού, εκδ. Μανδραγόρας, 2016.

ΤΡΑΥΜΑ

Ένα τραύμα,
πληγώνει το χέρι σου.
Ο πόνος σουβλερός,
σε γονατίζει.
Το αίμα στάζει,
κόκκινη γραμμή,
το έδαφος ποτίζει.
Κι ας προσπαθείς πάλι εσύ
να μην θυμάσαι
πως και γιατί τραυμάτισες το χέρι σου
σε χειραψία που λαχτάρισες να δώσεις.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Πλάι στο άγαλμα της Ελευθερίας
ένας ζητιάνος έκλαιγε :
– Κακούργα,
πουλιέσαι σε όλους τόσο ακριβά
και πού να βρω λεφτά να σε πληρώσω ?
Το άγαλμα τον κοίταξε με φρίκη,
αστροπελέκι βρόντηξε
σα να μιλούσε ο Δίας
και να’ λεγε :
– Στους άτολμους,
τι λευτεριά να δώσω ?