~ Η δημιουργός ψάχνει τον τρόπο να εκφράσει την αντάρα και την ένταση της καρδιάς και το πετυχαίνει ακόμα και με τη σιωπή μια ευλογημένη πολυσήμαντη περιεκτική σιωπή έκφραση της αληθινής αγάπης θέλοντας να μας θυμίσει απλά πολύ απλά το σημαντικό νόημά της ~

 

Η Σύλια Χαδούλη κατάγεται από τις Μηλιές Πηλίου. Μεγάλωσε και ζει στην Αθήνα. Διέκοψε νωρίς τις σπουδές της στην Γεωπονική Ιωαννίνων και την εργασία της για να ασχοληθεί με τις δύο μεγάλες της αγάπες την οικογένεια της και την ψυχολογία. Παρακολουθεί μαθήματα Συμβουλευτικής και Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Έχει ενταχθεί σε εθελοντικά προγράμματα κυρίως για την φροντίδα παιδιών με διάγνωση καρκίνου. Γνωρίζει τέσσερις ξένες γλώσσες αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά και ιταλικά

 

Έργα της

 

Τα Όνειρα της Θάλασσας ( Ποίηση Εκδόσεις Ζάθεον Πυρ 2015 )

InteLLiGent5sia Ο κύκλος των ποιητών ( Εκδόσεις Εντύποις, συλλογικό, 2015 )

Γίνομαι το παραμύθι μου (Εκδόσεις Ζάθεον Πυρ, συλλογικό, 2015 )

Πράξη Τελεία Έρωτας ( ποίηση Εκδόσεις Ιωλκός, 2017 )

Ποιητικό Ημερολόγιο 2018 ( Εκδόσεις Ιωλκός, συλλογικό, 2018 )

Ημερολόγιο των Ποιητών ( Εκδόσεις Υδράνη, συλλογικό, υπό έκδοση )

 

 

Πράξη Τελεία Έρωτας

 

 

Οι άνεμοι γέννησαν ανοίκειους λυγμούς

Τρέμει το γυμνό σώμα

Η απουσία σου γεμίζει τα δάχτυλα μου μοιάζει με άμμο υγρή

Κολλάει πάνω μου

Σκούριασαν οι ώρες της προσμονής σου

Και εγώ σε ζητώ Καρπός φωτός το βαθύ φιλί σου

Σε αναπνέω μέσα στο σώμα μου

Άκριτη πράξη

Πράξη τελεία Έρωτας…

 

 

Γεωγραφία κρυμμένων λέξεων

 

Η μοίρα μοιράζει ήττες θνητές τις θλιμμένες νύχτες

Η λήθη αναζητά τυφλή τα θρυμματισμένα κομμάτια της

Ξεφλουδίζει μνήμες νεογέννητου έρωτα

Αγγίζω το πρόσωπο του φθινόπωρου

Αγέραστες μνήμες υγραίνουν τα βλέφαρα του

Κυλάει ένα δάκρυ

Σκάβει μία βαθιά κόκκινη ρυτίδα

Ραγίζει σιωπηλά

Γλίστρησε από τις άκρες των δαχτύλων του το βαθύ φιλί σου

Εκείνο που σφράγισε τα χείλη μου μία λευκή νύχτα του χειμώνα

Ένιωσα το ερωτικό σου άρωμα να χαράζει την γεωγραφία των κρυμμένων λέξεων

Έγειρα και σκέπασα το χώμα ποτέ μην κλέψει το φιλί ο άνεμος, με ένα λευκό μαντήλι

Και εκείνο δάκρυσε

Κόκκινες σταγόνες έβαψαν τις άκρες του

Έκρυψα το κομμάτι που πήρε το σχήμα σου στην πιο βαθιά τσέπη της ψυχής μου…

 

 

Άηχες οι λέξεις

 

Μαζεύω τα υγρά κιτρινισμένα φύλλα
Μοιάζουν με χέρια απλωμένα
Λαχταρούν να αγγίξουν το αγαπημένο σώμα
Ανασαίνω τα δάκρυα τους
Μετρώ με σταγόνες κόκκινες το τέλος κάθε ημέρας απουσίας
Εκείνη η σκληρή, ανελέητη βροχή διαλύει τις ομίχλες των προσδοκιών
Άηχες οι λέξεις νωπές από σκιές έρωτα
Λησμονημένα γιασεμιά στην πόρτα του χειμώνα
Γδέρνουν σκληρά τα βράχια των ελλείψεων
Τυραννούν τα χείλη με χρώματα πίκρας
Αλύτρωτες ήττες στο βυθό των ονείρων
Κομματιάζεται η μνήμη στις γραμμές της λήθης ενός παγωμένου Χειμώνα Χαμηλώνει τα μάτια, φορά τα μεγάλα λευκά φτερά της και χάνεται σε αμνήμονα μονοπάτια…