Σπυρίδων Ντασιώτης: «Όταν η ποίηση αποτυπώνεται στην συνείδηση ενός δένδρου»

Ο Σπυρίδων Ντασιώτης γεννήθηκε το 1967 στην πρασιά Ευρυτανίας, μεγάλωσε στην Αλίαρτο Βοιωτίας και τον σημάδεψε καλλιτεχνικά η Βολισσός της Χίου, όπου εκεί είναι η αφετηρία της ενασχόλησης του με την γλυπτική που είναι το πάθος του μαζί με την ποίηση. Η τέχνη του είναι ανθρωποκεντρική . Στο επίκεντρό της είναι ο άνθρωπος, οι αγωνίες και τα πάθη του στο φυσικό περιβάλλον… Έργα του βρίσκονται σε δημόσιους και ιδιωτικούς
Χώρους … Στην Πάρνηθα κάτω από το Σανατόριο ο γλύπτης είχε την ευαισθησία να δημιουργήσει με κορμούς δέντρων «το Πάρκο των Ψυχών», στην μνήμη αυτών που έλιωσαν στο Σανατόριο.
Μια διαρκή προσφορά στη μνήμη τους, στον τόπο που υπέφεραν.
Γράφει : «Είναι πεποίθηση μου ότι το δέντρο έχει συνείδηση… τη συνείδηση του δέντρου… Την ώρα της μετάβασης , (όταν η προηγούμενη ζωή του έχει κάνει τον κύκλο της) υπάρχει η επικοινωνία της συνείδησης του δέντρου με αυτή του ανθρώπου».

«Τη μια στιγμή γεννιέσαι»

Τη μια στιγμή
γεννιέσαι,
την άλλη πεθαίνεις,
ο χρόνος λίγος
και εσύ περιμένεις .

Θέλεις να ζήσεις,
δεν προσπαθείς
να δημιουργήσεις
και να χαρείς,
απόσταση παίρνεις
από τη ζωή …

Δεν το κατάλαβες ;
Έχεις φθαρεί.
Λες την ευθύνη
δεν την αντέχεις
για αυτό “κοιμάσαι”
να μην την έχεις.

Όταν ξυπνάς
παραλογίζεσαι,
νομίζεις
ότι φταίνε
μόνο οι άλλοι,
λίγος ο χρόνος
δεν σου φτάνει.

Τη μια στιγμή
γεννιέσαι
την άλλη πεθαίνεις,
ο χρόνος λίγος
μην περιμένεις…