Ο τενόρος «Βαλέριο Νατσκέμπια» και η σοπράνο «Αλεξάνδρα Μαθιουδάκη» μερεύουν τον Χειμώνα στο ρεσιτάλ «Νοσταλγικές αναμνήσεις»

Όταν η λογική ξεκουράζεται η μουσική κάνει θαύματα … δεν είναι υπαινιγμός είναι η απόλυτη βεβαιότητα πως το συναίσθημα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την μουσική και αντίστροφα . Α.Ρ

«Ricordi di Nostalgia»
(Νοσταλγικές Αναμνήσεις)

 

Την Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019 στις 20:30 στο Θέατρο, Πολυχώρος Τέχνης «Αλεξάνδρεια», θα πραγματοποιηθεί ένα ιδιαίτερο ρεσιτάλ με τη σοπράνο Αλεξάνδρα Μαθιουδάκη και τον τενόρο Βαλέριο Νατσκέμπια. Στο πιάνο η Σοφία Ροσμαράκη.
Παρουσίαση Όλγα Αχειμάστου.

«Ricordi di Nostalgia», (Νοσταλγικές Αναμνήσεις) ένα κλασσικό ταξίδι στην παγκόσμια λυρική σκηνή: σε μια μαγική μουσική πανδαισία των Puccini, Rachmaninoff, Tchaikovsky, Schumann, Lehár, Falvo, Arditi, Di Capua, κ.α

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 18 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2019
ΩΡΑ 20:30
ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ: 8 € (γενική είσοδος), 6 € (άνεργοι, φοιτητές)
«ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ» Θέατρο, Πολυχώρος Τέχνης (Βασίλη Βλάχου) Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής
Κρατήσεις εισιτηρίων στο τηλ:. 210 8673655 και στο e-mail: alexandreia.theatro@gmail.com

 

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ:
«Πολυχώρος – πόλις …in art»,
«Διεθνής Πολιτιστικός Σύλλογος Ορίζων – Horizon»
Ραδιόφωνα: «Επικοινωνία 94FM», «ERTOpen» «La Vita Radio», «Radio De Facto»,
Sites/Blogs/Εφημερίδες: «Ανεξάρτητος & Διπλωματικός Παρατηρητής», «Μανίνα», «Difernews.gr», «PassionTheater – Πάθος για Θέατρο», «Theater Project 365», «Cat is Art», «Diaskedasi.info», «Homo Universalis», «Dinfo.gr»

Οι πρωταγωνιστές τενόρος Βαλέριος Νατσκέμπια , η σοπράνο Αλεξάνδρα Μαθιουδάκη και η πιανίστρια Σοφία Ροσμαράκη … συζητούν μαζί μας …

Βαλέριε  Νατσκέμπια …

 

Α.Ρ. Πείτε μας λίγα λόγια για σας και το ρεσιτάλ που θα πραγματοποιηθεί

Β.Ν. – Δεν μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου. Απλώς ανθρωπεύω… Το ρεσιτάλ μας έγινε με πολύ προσοχή και φροντίδα… Στυλιστικά και αισθητικά… Επιλέξαμε να έχουμε διάφορες ενότητες στο πρόγραμμα, ώστε το κοινό να μην βαρεθεί… Έχουμε Ρώσικα ρομάντσα του Τσαικόφσκι, Έχουμε Γερμανικά Λίντερ του Σούμαν, τις διασημότερες άριες του Πουτσίνι από την εποχή του βερισμού, οπερέτα του Λεχάρ καθώς και γνωστές ναπολιτάνικες καντσονέττες και αγαπημένα κλασσικά ιταλικά τραγούδια. Θα χαρούμε να μας απολαύσετε λοιπόν.

Α.Ρ. Πως θα περιγράφατε το κοινό που θα σας ακούσει και θα μπορέσει να αντιληφθεί το είδος της μουσικής που υπηρετείτε ακόμα και να συγκινηθεί ?

Β.Ν. – Δεν μπορώ να περιγράψω το κοινό… Διότι ανάμεσα στο κοινό μπορεί να έχουμε ανθρώπους που γνωρίζουν από λυρική τέχνη, άτομα που έχουν σχέση με τα γράμματα και τις τέχνες, (εικαστικούς, ποιητές, λογοτέχνες, ηθοποιούς, μουσικούς), αλλά και ανθρακωρύχους… Ο κάθε ένας σκέφτεται, αντιλαμβάνεται και νιώθει διαφορετικά γιατί ακριβώς είναι και μοναδικός… Μπορώ να πω με σιγουριά όμως πως όταν ο καλλιτέχνης νιώθει… Νιώθει μαζί του κι όλο το κοινό και γίνονται ένα… Είναι μια μαγική στιγμή που μου είναι δύσκολο να εξηγήσω αλλά και να περιγράψω…

Α.Ρ. • Να αντιγράφεις την αλήθεια είναι καλό πράγμα όμως το να ανακαλύπτεις την αλήθεια είναι πολύ καλύτερο.
• Η επιτυχία της όπερας στηρίζεται τις περισσότερες φορές στα χέρια του μαέστρου. Ο μαέστρος είναι τόσο απαραίτητος όσο ο τενόρος ή η πριμαντόνα. (Βέρντι )
Συμφωνείτε ?

Β.Ν. – Θεωρώ πως καμία αντιγραφή δεν είναι καλή και εποικοδομητική… Το να ανακαλύπτεις την αλήθεια είναι σαφώς και το καλύτερο… Και το πιο ουσιαστικό… Προυποθέτει όμως δύσκολη προεργασία… Σκάψιμο του εαυτού σου πολύ βαθιά… Αυτό που λέμε να έρθεις αντιμέτωπος με τον ίδιο σου τον εαυτό…Και το να έχεις ανοικτούς τους ορίζοντες… και σαφέστατα το να βρεις τη δική σου προσωπική σφραγίδα! Κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο για όλους…
Όσον αφορά την επιτυχία της όπερας, θα πω πως όλοι αποτελούν μια αλυσίδα. Όλοι οι συντελεστές χρειάζονται… (τόσο οι αυτοί επί σκηνής αλλά κι οι εκείνοι οι οποίοι είναι εκτός σκηνής – αφανείς ήρωες φυσικά). Η Όπερα είναι ένα τεράστιο θέαμα και δεν είναι τυχαίο που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας της τέχνης… Όλοι συμβάλλουν για να έχουμε αυτές τις τεράστιες υπερπαραγωγές… Από τον μαέστρο και τους πρωταγωνιστές έως και τον φωτιστή…

 

Α.Ρ. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι είμαι πειθαρχημένος. Δεν πρόκειται για πειθαρχία. Πρόκειται για αφοσίωση. Υπάρχει μεγάλη διαφορά.
(Luciano Pavarotti) Εσάς ποια λέξη θα σας εκπροσωπούσε ?

Β.Ν. – Θα συμφωνήσω με τον αγαπημένο μου Παβαρόττι. Με εκπροσωπεί κι εμένα η λέξη αφοσίωση… Να συμπληρώσω όμως και τη λέξη πείσμα.

 

Α.Ρ. Τι σημαίνει για σας αυτό το ρεσιτάλ και πως συνέβη η συνεργασία σας με την Αλεξάνδρα Μαθιουδάκη ?

Β.Ν. Δεν θα πω πολλά… Είναι απλώς μοναδικό!!! Η συνεργασία μας με την Αλεξάνδρα έγινε επεισοδιακά… (γέλια) Όχι! Σας πειράζω. Την γνώριζα από τη λυρική σκηνή. Την είχα παρακολουθήσει αρκετές φορές σε παραστάσεις.. Κάποια στιγμή έκανα ένα post στο facebook και στα comments, μου έγραψε ένα σχόλιο το οποίο δεν πήγαινε σε εμένα αλλά σε κάποιο άλλο άτομο. Της έστειλα μήνυμα, και μου είπε ότι έκανε λάθος και παρεξήγηση… (γέλια) Μετά πήγα και την βρήκα στο ρεσιτάλ της όταν τελείωσε… Α εσύ είσαι βρε ο Βαλέριος; Μου είπε χαμογελαστά και με αγκάλιασε… Είχε πολλή πλάκα… Το θυμόμαστε και γελάμε συνέχεια. Η αλήθεια είναι πως την εκτιμώ πολύ.

Α.Ρ. Έχετε μια ιδιαίτερη αγάπη σε κάποιον τενόρο ή σοπράνο ?

Β.Ν. – Για να σας πω την αλήθεια, μου αρέσουν οι τενόροι της παλιάς σχολής… Οι μύθοι εκείνης της Golden Opera Era … Όπως ο Mario del Monaco, Miguel Fletta, Tito Schippa, Beniamino Gigli, Nicolai Gedda, από τους πιο σύγχρονους ο Luciano Pavarotti τον οποίο θεωρώ μηχανή της τεχνικής… Ο Placido Domingo, που είναι ο μόνος που έχει τραγούδησει πραγματικά τα πάντα… Από όπερα και κλασσικά μέχρι και τα πιο μοντέρνα… Να πω πως είναι κατ’ εμέ από τους πιο ολοκληρωμένους μουσικούς… Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που πέραν τραγουδιστή είναι κι ένας εξαιρετικός μαέστρος… Έχει σίγουρα πολλές γνώσεις πάνω στη λυρική κι όχι μόνο τέχνη! Ο πιο αγαπημένος μου όμως, τον οποίο ακούω πάντα είναι ο Franco Corelli… Ξεκίνησε καριέρα σε μεγάλη ηλικία στα 35 του… Τον θεωρώ όμως πραγματικό μύθο και κολοσσό της Όπερας… Λατρεύω το appasionato τραγούδι του, την θεατρικότητά του καθώς και την ακτινοβολία του πάνω στη σκηνή… Θεωρώ πως τέτοιος τενόρος δεν θα υπάρξει ξανά ! Πιστεύω πως είναι μέγας δάσκαλος για όλους εμάς τους νέους τενόρους.
Από σοπράνο μου αρέσει πολύ η Eva Marton, Ghena Dimitrova, Montserrat Caballe, Elisabeth Schwarzkopf, Birgit Nilsson, Galina Vishnevskaya, η Γεωργιανή πριμαντόνα Tsisana Tatishvilli. Η πιο αγαπημένη μου όμως είναι η σύγχρονη Maria Guleghina. Την οποία θεωρώ την κορυφαία δραματική σοπράνο. Εκτιμώ πολύ την σχολή της! Και για να πω την αλήθεια της έχω πολύ αδυναμία… Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που έχει ειπωθεί πως είναι και η σοπράνο στης οποίας τις φλέβες κυλάει ο Βέρντι και Πουτσίνι… Οι οποίοι είναι οι πιο αγαπημένοι μου συνθέτες… Από τις πιο νέες μου αρέσει αρκετά η Άννα Νετρέμπκο. Την οποία θεωρώ ακομπλεξάριστη, έξυπνη και πολύ τολμηρή. Γιατί έσπασε το κατεστημένο και το ταμπού στην όπερα.

Α.Ρ. Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας συνθέτες, ποιά περίοδος της όπερας σας αρέσει περισσότερο και ποιές είναι οι αγαπημένες σας όπερες;

Β.Ν.- Οι αγαπημένοι μου συνθέτες είναι ο Πουτσίνι και ο Βέρντι. Λατρεύω απίστευτα την υπέροχη περίδο του βερίσμο. Είναι πολλές οι όπερες που μου αρέσουν πολύ… Θα σας αναφέρω τις πολυαγαπημένες μου… Μανόν Λεσκό του Πουτσίνι, Αντρέα Σενιέ του Ουμπέρτο Τζορντάνο, και Τόσκα του Πουτσίνι.

Α.Ρ. – Ποιόν ρόλο ονειρεύεστε να κάνετε στο μέλλον;

Β.Ν. – Θα ήθελα πολύ στο μέλλον να κάνω τον Μάριο Καβαραντόσσι από την Τόσκα, Τον Αντρέα Σενιέ, και τον ιππότη Ντε Γκριέ από την Μανόν Λεσκό του Πουτσίνι.

Α.Ρ. Η δραματική ένταση της ερμηνείας δικαιώνουν πάντα ένα τραγικό περιεχόμενο ?

Β.Ν. – Εξαρτάται από τον συνθέτη (μουσική), τι λέει το λιμπρέττο…ι Σίγουρα όμως δεν αρκεί μια απλή δραματική ένταση. Παίζουν ρόλο πολλοί παράγοντες.

 

 

Αλεξάνδρα Μαθιουδάκη…

 

Α.Ρ. Στη μεγάλη πλειονότητα των οπερατικών έργων, ο γυναικείος πρωταγωνιστικός ρόλος έχει γραφτεί πάνω στις ικανότητες των υψιφώνων. Ως εκ τούτου, δεν είναι παράξενο πως αυτό το είδος φωνής έχει αναδείξει τις μεγαλύτερες ντίβες του κλασικού τραγουδιού: Μαρία Κάλλας, Τζόαν Σάδερλαντ, Γκαλίνα Βισνέφσκαγια, Μονσερά Καμπαγιέ. Ποια είναι η αγαπημένη σας και γιατί ?

Α.Μ. Η αγαπημένη μου είναι η Λεοντίν Πράις διότι, καταρχήν, είναι η πρώτη έγχρωμη σοπράνο η οποία με την τεχνική την οποία είχε στο βαρύ ρεπερτόριο και με τον τρόπο με τον οποίο ελίσσεται, κατόρθωσε να γίνει διεθνούς φήμης.

 

Α.Ρ. Σε ποιο χώρο και πότε κάνατε το ντεμπούτο σας ?

Α.Μ. Το ντεμπούτο μου το έκανα όταν σπούδαζα στο Λονδίνο σε μια συναυλία στο Κέιμπριτζ.

 

Α.Ρ. Πείτε μας για την συνεργασία σας με τον Βαλέριο Νατσκέμπια

 

Α.Μ. Ήταν εντελώς τυχαίο. Προέκυψε από το τέλος ενός δικού μου ρεσιτάλ όταν παρευρισκόμενος εκεί ο Βαλέριος ακολούθησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση πάνω στην όπερα και το τραγούδι.

Α.Ρ. Η μουσικότατη και αρμονική συνοδεία ενός πιανίστα μπορεί να στηρίξει σημαντικά τους ερμηνευτές?

 

Α.Μ. Φυσικά. Εξαρτάται βέβαια κατά πόσον γνωρίζει να ακολουθήσει τους ερμηνευτές… Δεν αρκεί να είναι πολύ καλός πιανίστας και μουσικός. Εννοώ πως πρέπει να γνωρίζει από φωνές…

 

Α.Ρ. Πως βλέπετε την όπερα για παιδιά από ομάδα καλλιτεχνών με σημαντικές σπουδές στο χώρο της μουσικής και του λυρικού τραγουδιού, αντιστεκόμενη στην αρνητική διάθεση της εποχής?

 

Α.Μ. Εξαρτάται πάρα πολύ από τον σκηνοθέτη για το πως θα το στήσει και πως θα το παρουσιάσει. Κατ’ επέκταση, στα παιδιά είναι παρατηρημένο, επειδή έχω παίξει σε παιδική όπερακαι έχω κάνει και περιοδεία, ότι όταν το έργο έχει πρόζα τα παιδιά παρακολουθούν. Όταν αρχίζει το τραγούδι, ίσως, τους φαίνεται κάτι παράξενο και δείχνουν ανήσυχοι.

 

Α.Ρ. Τι σας βοηθά στην καθημερινότητα σας για να είστε σε καλή φυσική φωνητική κατάσταση και σας δημιουργεί την ασφάλεια της ετοιμότητας για το ρεσιτάλ ?

 

Α.Μ. Η συνεχής μελέτη εάν όχι κάθε μέρα 3 φορές τη βδομάδα οπωσδήποτε και η καλή όσο γίνεται φυσική ζωή.

 

Α.Ρ. α) Το παρόν δεν είναι ένα εν δυνάμει παρελθόν. Είναι η στιγμή της επιλογής και της δράσης.
β) Η ομορφιά έχει να πει ακόμα πιο λίγα και από την ευτυχία.
( Σιμόν ντε Μποβουάρ – Συγγραφέας, διανοούμενη, φεμινίστρια, ακτιβίστρια, μούσα ζωής του υπαρξιστή φιλοσόφου Ζαν Πολ Σαρτρ)
Συμφωνείτε ?

Α.Μ. – Όχι! Αυτά είναι πολύ προσωπικά και έχει να κάνει με την ιδιοσυγκρασία του καθενός.

Α.Ρ. Ποια είναι η αγαπημένη σας όπερα;

Α.Μ. Η αγαπημένη μου όπερα είναι ο »Ευγένιος Ονέγκιν» γιατί αυτή η όπερα σαν έργο είναι πολύ διαχρονικό… Αυτό που με αγγίζει, είναι αυτός ο διαχρονισμός που συμβαίνει μεταξύ της Τατιάνας και του Λένσκι. Διότι όταν εκείνη είναι μια απλή κοπέλα αυτός δεν την θέλει. Όταν εκείνη όμως, έρχεται στην τελευταία πράξη παντρεμένη με έναν αριστοκράτη κύριο, τότε δείχνει ότι την εκτιμάει… Κι αυτή βέβαια καταλαβαίνοντας αυτό, του λέει καθαρά τη σκέψη του.

Α.Ρ. Ποιός είναι ο ρόλος που ονειρεύεστε να κάνετε;

Α.Μ. Είναι πολλοί… Λεονόρα από το La forza del Destino, Elisabetta από τον Don Carlos και Μανόν από τη Manon Lescaut του Πουτσίνι.

Α.Ρ. Πείτε μας λίγα λόγια για σας και το ρεσιτάλ που θα πραγματοποιηθεί

Α.Μ. Πιστεύουμε ότι θα δώσουμε μια πολύ καλή πλευρά του ρεπερτορίου που επιλέξαμε στο κοινό… Λόγω επιπρόσθετης και αγαστής εργασίας μεταξύ μας…

Σοφία Ροσμαράκη…

 

Α.Ρ. Ποια είναι η διαφορά του σολίστ πιανίστα και του κορεπετίτορα συνοδού; Και ποιο σας γεμίζει πιο πολύ;

Σ.Ρ. – Ο δρόμος του σολίστ είναι μοναχικός και οπωσδήποτε επίπονος εάν πρόκειται να μελετήσει δύσκολα πράγματα. Τώρα, για το ποιο με γεμίζει δεν μπορώ να διαλέξω… Και τα δύο έχουν τη χάρη τους. Όταν είμαστε περισσότεροι σίγουρα, μοιράζονται οι ευθύνες…

Α.Ρ. Τι γίνεται όταν ο συνοδός πιανίστας καλείται να συνοδεύσει κομμάτια που είναι αντιγραφές από ορχηστρικές πάρτες;

Σ.Ρ. – Θα πρέπει να έχει πλούσια φαντασία και να ακούγεται γεμάτος ο ήχος του ώστε, να μην φαίνεται πως παίζει πιάνο. Δηλαδή, να προσπαθήσει να δημιουργήσει τα ηχοχρώματα μιάς ολόκληρης ορχήστρας.

Α.Ρ. Μελετάτε ιδιαιτέρως πριν κάνετε πρόβα με τους τραγουδιστές;

Σ.Ρ. – Βεβαίως! Αυτό είναι δεδομένο.

Α.Ρ. Πως αρχίσατε να παίζετε πιάνο;

Σ.Ρ.– Το όνειρό μου ήταν να γίνω τραγουδίστρια. Στην πορεία, το πιάνο έγινε το τραγούδι μου.

Α.Ρ. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας πιανίστας;

Σ.Ρ. – Θα σας πω μερικούς που με γοητεύουν από το παρελθόν και το σήμερα… Dinu Lipatti, Martha Argerich, και από τις νεότερες η Valentina Lisitsa.

Α.Ρ. Στο ξεκίνημά σας ως πιανίστα, τι σας γοήτευε περισσότερο… Το να εκτίθεστε στη σκηνή ή το να διδάσκετε;

Σ.Ρ. – Στη ζωή μου και τα δύο είχανε μεγάλη σημασία για εμένα. Η διδασκαλία μου βγήκε από την αγάπη προς τα παιδιά και ήθελα πάντα να μοιραστώ αυτά που ξέρω…

Α.Ρ. Ποιος είναι ο αγαπημένος σας συνθέτης;

Σ.Ρ. – Δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση διότι, έχω αγάπη σε πολλούς συνθέτες. Ο κάθε ένας από αυτούς έχει δώσει, τον καλύτερό του εαυτό. Και οι νεότεροι είναι όλοι τους εμπνευσμένοι.