Συνέντευξη στην «Πελοπόννησο»
ΣΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΒΕΡΓΑΝΕΛΑΚΗ
Στη Δυτική Αχαϊα τον ξέρουν και οι πέτρες. Και ειδικά στην Κάτω Αχαϊα, τον αναπολούν οι πάντες! Ένα τέτοιο μέγεθος, επχειρηματικής και κοινωνικής διάστασης, ήθελε η Αχαϊκή για να κάνει τη μεγάλη επανεκκίνηση που ονειρεύεται εδώ και χρόνια. Αυτός, όμως, από το 2004 έχει κλείσει οριστικά και αμετάκλητα την ποδοσφαιρική πόρτα της ζωής του.
Μιχάλης Γκανάς. Από τα Αγιοβλασίτικα στην Αθήνα κι από ‘κει Παρίσι, Λονδίνο, Ευρώπη, ΗΠΑ. Η φημισμένη ενδυματολική επιχείρησή του (if ganas) απλώθηκε τη δεκαετία του ’90 παντού. Τα τελευταία χρόνια, ο κ. Γκανάς έχει κάνει άνοιγμα και σε άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες, εντός και εκτός Ελλάδας (media group, web tv, νανοτεχνολογία, υπηρεσίες υγείας).
Μιχάλης Γκανάς: «Τα κάστρα, συνήθως, πέφτουν από μέσα»
Μιχάλης Γκανάς: «Τα κάστρα, συνήθως, πέφτουν από μέσα»
Ανοίγει την καρδιά του μετά από 14 χρόνια. Τιμή μας που επέλεξε την «Π». Λέει πράγματα που δεν τα ‘χε πει ποτέ. Πραγματικά απολαυστικός. Συγκροτημένος, εύστοχος, με μεγάλη ευρύτητα πνεύματος και γνώσεων. Δεν υπάρχουν πια τέτοιοι άνθρωποι στο ποδόσφαιρο…
«Νιώθω από τους τυχερούς της ζωής. Είχα την ευκαιρία να βιώσω πράγματα και καταστάσεις που δεν φανταζόμουν. Η πορεία της ζωής, όμως, είναι ένας κυματισμός, δεν είναι μια ευθεία γραμμή. Και το θέμα είναι να μπορείς να επιβιώνεις και στο πάνω και στο κάτω του κυματισμού. Έχω σαν αρχή στη ζωή μου ότι τα πάντα ρει, τίποτα δεν μένει ίδιο. Η ζωή προχωράει, αλλάζει κι όποιος μπορεί να προσαρμοστεί, επιβιώνει». Υπογραφή Μιχάλης Γκανάς.
«Από την Αχαϊκή έχω βιώματα που θα μείνουν για πάντα στην καρδιά μου και στο μυαλό μου. Ό,τι ζεις με αγάπη και ένταση, δεν φεύγει ποτέ από μέσα σου. Και όλα όσα έζησα εκείνη την εποχή, τα έζησα έντονα, με πάθος, με μεράκι, με αγάπη. Ήμασταν μια παρέα ανθρώπων που πήγαμε να προσφέρουμε στην ομάδα του χωριού μας, στην ομάδα της καρδιάς μας. Δυστυχώς, αλλιώς το ξεκινήσαμε κι αλλιώς κατέληξε: έμπλεξα στα γρανάζια του άρρωστου πρωταθλητισμού, κυριεύτηκα κι εγώ από έναν αλαζονικό εγωισμό, φανατίστηκα και έπαψα να ‘μαι ο εαυτός μου. Το ‘νιωθα πως δεν ήμουν εγώ, αλλά όλο και με τράβαγε μέσα…».

 

«Φανατίστηκα για χάρη  του χωριού μου, της ομάδας μας»
«Επέστρεψα στην ομάδα το 2000 και αποχώρησα ξανά αρχές του 2004. Η ομάδα εκείνη τη σεζόν ανέβηκε στη Γ’ Εθνική, αλλά θα το πω πρώτη φορά: ανέβηκε γιατί αυτό αποφάσισε τότε το παρασκήνιο… Μην ξεχνάτε πως τότε μεσουρανούσε η παράγκα και αυτή έβγαζε πρωταθλητές. Και όπως βλέπετε, δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε. Μόνο τα πρόσωπα. Άλλο το ποδόσφαιρο του κόσμου, άλλο το ποδόσφαιρο των ιδιοκτητών. Εχω αρχές στη ζωή μου, αρχικά παρασύρθηκα, μπήκα κι εγώ σ’ αυτό το νοσηρό κλίμα. Κάνω πρώτη φορά δημόσια μετά από 23 χρόνια την αυτοκριτική μου. Φανατίστηκα για χάρη του χωριού μου, των ανθρώπων του, της ομάδας, και παρασύρθηκα. Αλλά δική μου η ευθύνη».
«Η σεζόν 1994-95 ήταν το αποκορύφωμα της διαδρομής μου στην Αχαϊκή. Μια σεζόν, μια ολόκληρη ζωή. Ξέρετε, όμως, αρκετές φορές τα κάστρα πέφτουν από μέσα. Και τα τοπικά κάστρα ακόμα πιο εύκολα… Κάτι τέτοιο συνέβη τότε. Επειδή ήμουν ρομαντικός, δεν είχα και τόσο αγαστή συνεργασία με τους βουλευτές και άλλους πολιτικούς παράγοντες της περιοχής, έτσι όπως εννοούν αυτοί τη συνεργασία. Αυτοί ήθελαν, όπως καταλάβαινα, την Αχαϊκή υποχείριό τους, εγώ δεν επέτρεπα σε κανέναν να ‘χει λόγο στην ομάδα και μου το κράτησαν. Θα το πω πρώτη φορά μετά από τόσα χρόνια: τα όσα πονηρά ελέχθησαν τότε για το περίφημο μπαράζ της Λεωφόρου εκπορεύτηκαν από συγκεκριμένους πολιτικούς τοπικούς κύκλους. Ήθελαν να μου κάνουν ζημιά γιατί είχαν πειστεί, δεν ξέρω πώς, ότι θα κατέβαινα για βουλευτής ή για δήμαρχος. Δυστυχώς, αποτελεί ασθένεια σχεδόν όλων των τοπικών μικρών κοινωνιών. Όταν ένα πρόσωπο βγαίνει μπροστά, είτε σε αθλητικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο, σπεύδουν να το βρωμίσουν γιατί θεωρούν πως έτσι προστατεύουν την εξουσία τους που δήθεν απειλείται. Θέλουν απόλυτο έλεγχο. Κάτι ανάλογο έκαναν τότε και σ’ εμένα, θεωρώντας με επικίνδυνο για την εξουσία τους».
«Είχαμε ομάδα πύραυλο  και μας κατέρριψαν»
«Είχαμε φτιάξει εκείνη τη σεζόν μια ομάδα μοντέλο. Με νεανικότητα, με φρεσκάδα. Και ένας εκπληκτικός προπονητής, ο Θεός να τον αναπαύει, ο Γιάννης Γραβάνης. Αλλά δεν γινόταν να πάμε ως το τέρμα… Τα βλέπαμε τα μηνύματα. Λίγο καιρό πριν το μπαράζ, ο Παναιγιάλειος έκανε προετοιμασία στην Παιανία. Είχαμε απέναντί μας καθεστώς Βαρδινογιάννη. Αλλά θα ‘μαι ειλικρινής: ο συγχωρεμένος ο Παπαγεωργόπουλος, βουλευτής Αχαϊας από το Αίγιο και κουμπάρος του Βαρδινογιάννη, στήριξε με τον τρόπο του την ομάδα του. Οι δικοί μας, της Δυτικής Αχαϊας, πού ήταν; Θυμάμαι ακόμα τη συνάντησή μου με τον Τριβέλα, όταν πήγα να του ζητήσω να διεξαχθεί επί ίσοις όροις το μπαράζ. Δεν γίνονται, ρε παιδάκι μου, αυτά… Τι θες εσύ, ένα ντόμπρο παιδί, και ανακατεύεσαι μ’ αυτά; Ποτέ δεν θα ξεχάσω τα λόγια του. Είχαμε μια ομάδα πύραυλο, αλλά μας κατέρριψαν. Ζήσαμε στο πετσί μας την παράγκα. Κάποιοι έπρεπε να ‘χαν δικαστεί για εγκλήματα ποδοσφαίρου, αλλά γλύτωσαν… Είναι δυνατόν να ξεχάσω ποτέ τα τηλεφωνήματα των ίδιων των διαιτητών, που μόλις ορίζονταν σε αγώνα της Αχαϊκής, μ’ έπαιρναν οι ίδιοι και μου ‘λεγαν…[ρουχαλάκια, σε παίζω την Κυριακή];».
«Το ποδόσφαιρο είναι ένας πραγματικός βάλτος. Κάποιοι, για να θολώνουν τα νερά, ρίχνουν πετρούλες πού και πού στον βάλτο για να τον κάνουν να φαίνεται σαν θάλασσα. Αλλά ο βάλτος είναι πάντα βάλτος».
«Δεν θα σας πω πόσα χρήματα έβαλα στην Αχαϊκή. Θα σας πω μόνο ότι ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα ‘βαζα τόσα λεφτά. Ετυχε τότε να ‘χω λεφτά και τα έβαζα. Σημασία δεν έχει πόσα έβαλα, αλλά ότι τα ‘βαλα με την καρδιά μου και ποτέ δεν το μετάνιωσα. Και όσα είπα πριν, δεν τα ‘πα με καταγγελτική διάθεση».
Μιχάλης Γκανάς: «Τα κάστρα, συνήθως, πέφτουν από μέσα»
«Αυτοί που σχεδίασαν  τη στημένη δωροδοκία»
«Όσο για τα κάστρα που σας είπα, ότι τις περισσότερες φορές πέφτουν από μέσα, δεν μπορώ να ξεχάσω κι εκείνη την περίφημα στημένη και σκηνοθετημένη υπόθεση απόπειρας δωροδοκίας σ’ έναν αγώνα με τη Θύελλα… Η μικρότητα των ανθρώπων που σχεδίασαν και μεγέθυναν ένα τέτοιο σκηνικό ήταν ένδειξη ασέβειας απέναντι στην ιστορία της Αχαϊκής. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις φαίνεται το ειδικό βάρος ενός ηγέτη, η εντιμότητά του. Δεν νίπτω τας χείρας μου, φυσικά, απλώς δεν φανταζόμουν τέτοια μικροπρέπεια…».
«Ναι, μου ‘χουν προτείνει αρκετές φορές ν’ ασχοληθώ ξανά με την Αχαϊκή, αλλά είναι απόφαση ζωής να μην ξανασχοληθώ. Τρίτη φορά να κάνω το ίδιο λάθος; Δεν αρκεί το δις εξαμαρτείν; Αλλωστε, δεν μου αρέσει να μονοπωλώ την εξουσία στους θεσμούς. Και η Αχαϊκή, για μένα, ήταν και παραμένει θεσμός στην Αχαϊα».
«Νιώθω υπερήφανος που διοίκησα την Αχαϊκή. Και ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου όλον εκείνο τον κόσμο που αγκάλιασε τότε την προσπάθειά μας».
«Ευγνωμονώ τον Θεό για όσα έζησα και ζω, για όσα απόλαυσα και απολαμβάνω. Όλα είναι σαν ένα ποτάμι που ρέει… Δεν μπορεί να ‘ναι πάντα όλα ίδια. Αλλοτε ρίχνει μπόρα, άλλοτε έχει λιακάδα. Το ζητούμενο, λοιπόν, είναι να κρίνεις στο βάθος της διαδρομής και όχι στη φωτογραφία της στιγμής, που μπορεί να είναι παροδική, μπορεί να ‘ναι και μια ψευδαίσθηση».
Η κουβέντα μου με τον Μιχάλη Γκανά απλώθηκε και σε πολιτικά-οικονομικά θέματα
Μιχάλης Γκανάς: «Τα κάστρα, συνήθως, πέφτουν από μέσα»
«Στο όνομα της κονόμας  αφανίστηκαν γενιές»
«Δεν μας αξίζουν σαν λαός οι ηγεσίες που είχαμε τόσα χρόνια. Εχουν γίνει πραγματικά εγκληματικές ενέργειες κατά του ελληνικού λαού. Αφανίστηκαν γενιές. Στο όνομα της ‘κονόμας, κάποιοι εξαθλίωσαν την κοινωνία. Υπάρχουν ξένα συμφέροντα που θέλουν να σβήσουν το μεγάλο αποτύπωμα που είχε πάντα η Ελλάδα σε παγκόσμιο επίπεδο. Δύο πλατφόρμες υπήρχαν στην Ελλάδα εδώ και χρόνια. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Και είναι συνένοχοι. Επειδή θέλω να ‘μαι ειλικρινής, οφείλω να ζητήσω κι εγώ συγνώμη απ’ όσους τυχόν παρέσυρα. Ήμουν στον κομματικό σωλήνα του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν φανταζόμουν πού θα οδηγούσε την Ελλάδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η συνέχεια του συστήματος, αλλά εδώ υπάρχει κάτι χειρότερο: οι παλαιότεροι πολιτικοί είχαν και μια πονηριά όταν έκαναν κάτι και το κάλυπταν κάπως. Οι τωρινοί του ΣΥΡΙΖΑ έχουν ένα απίστευτο θράσος. Κάνουν το άσπρο-μαύρο εν ψυχρώ. Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι το βαθύ πράσινο του κομματικού κράτους εκείνης της εποχής θα επέστρεφε με τέτοιο τρόπο και μέσω άλλου, πιο νεανικού, μανδύα».
Η συνομιλία του  με Παλαιολογόπουλο
«Με τον Πέτρο Παλαιολογόπουλο μίλησα τηλεφωνικά μετά από αρκετά χρόνια από ‘κείνο το μπαράζ. Όταν έμαθα πως νοσηλευόταν στο Νοσοκομείο, του τηλεφώνησα αμέσως και πραγματικά χάρηκε. Χάρηκε πολύ. Μου ‘πε και για τις βδέλλες που ‘χε τότε κολλημένες δίπλα του, μου ‘πε και τους δικούς μου καλοθελητές στην Αχαγιά… Θυμάστε τι σας είπα πριν; Τα κάστρα πέφτουν από μέσα»!
«Δεν θα ξεχάσω όσο ζω την πίκρα που ένιωσα εκείνο το απόγευμα στο Αίγιο, στον αγώνα με τον Παναιγιάλειο, όταν είδα το πανό που έγραφε…Γκανά ζούμε στον τάφο να σε δούμε. Ηταν η πρώτη φορά που αναρωτήθηκα τόσο έντονα τι δουλειά έχω εγώ σε τέτοιο περιβάλλον;».
* «Δεν καταγγέλλω τίποτα και κανέναν. Απλώς περιγράφω τα βιώματά μου στην Αχαϊκή, έτσι όπως τα έζησα. Άλλωστε, η αλήθεια δεν κρύβεται, πάντα βγαίνει στο φως γιατί η αλήθεια είναι από μόνη της το φως».
Η συνέντευξη αναρτήθηκε στο pelop.gr

Loading...