Είναι φορές, ευλογημένες θα έλεγα, που μόνο νιώθεις κι αυτό φτάνει.
Η Μάρθα θα μπορούσε να είναι μια υπέροχη φίλη, μια στοργική αδελφή, … μια δασκάλα που θα ευχόσουν να συναντούσε τα δικά σου παιδιά , μια κόρη που θα ευχόσουν να είσαι εσύ ο γονιός …Ένα μικρό παιδί, που κάποτε γνώρισες τυχαία σ’ ένα πληγωμένο δρόμο …Ήταν η οδός αγάπης που συναντούσε την Λεωφόρο της ανθρωπιάς !!!

Α.Ρ.

 

Η Μάρθα Κανάρη μας συστήνεται :

 

Ονομάζομαι Μάρθα Κανάρη και κατάγομαι από το κατεχόμενο χωριό Αργάκι , της επαρχίας Μόρφου. Άριστη μαθήτρια, σπούδασα στο τμήμα επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου και ασκώ εδώ και είκοσι χρόνια το επάγγελμα-λειτούργημα της νηπιαγωγού. Όντας παντρεμένη με δύο παιδιά προχώρησα σε επιπλέον σπουδές εξασφαλίζοντας τον μεταπτυχιακό τίτλο « Δυναμικά Περιβάλλοντα μάθησης». Λατρεύω τα παιδιά και ζω μέσα από την αγάπη τους. Από τον καιρό που θυμάμαι τον εαυτό μου γράφω… σε χαρτιά, σε παντελόνια, σε σεντόνια ….γράφω για ότι πέρασε , για ότι ήρθε και για ότι προσμένω να ρθει… για μένα..για σένα….για τα παιδιά… Πρώτη μου επίσημη συγγραφική δουλειά, το παιδικό παραμύθι «Όταν η αγάπη βασιλεύει», τα έσοδα από την πώληση του οποίου διατέθηκαν όλα για την δημιουργία παιδότοπου στο σχολείο που εργαζόμουνα εκείνη την περίοδο. Από τότε, δημιουργώ και πλάθω στίχους που μελοποιήθηκαν κι έγιναν τραγούδια, κείμενα και ποιήματα που κάποτε κρύβω στα συρτάρια μου και κάποτε μοιράζομαι, με την ελπίδα και μόνο να αγγίξω τη ψυχή έστω κι ενός ανθρώπου…

Μάρθα Κανάρη

~Aυτο….προσωπο….γραφία~

Ήμουνα περίπου οκτώ χρονών όταν συνειδητοποίησα πως ο μπαμπάς μου είχε πλέον οριστική απώλεια της όρασης του. Ακουμπούσε το χέρι στον ώμο μου καθώς περπατούσαμε και με τροπο που κανείς δεν καταλάβαινε χρησιμοποιούσαμε τους δικούς μας κώδικες επικοινωνίας, προκειμένου να μην σκοντάψει σε κανενα εμποδιο. Φτάναμε ετσι στο μπακάλικο της γειτονιάς και ψωνίζαμε παρέα. Ύστερα έβαζε το χέρι στη τζεπη κι έβγαζε απο μέσα ό,τι χρήματα υπήρχαν εκεί. Ο μπακάλης μετρούσε τα χρήματα κι έπαιρνε πάντα αυτά που χρειαζόταν.
Έμαθα έτσι να αγαπώ τους ανθρώπους και να τους εμπιστεύομαι. Μεγάλωνα κι αγαπούσα….αγαπούσα βαθιά κι αληθινά και ήταν τούτη η αγάπη πάντα περίσσια και αρκετή …Δινόμουνα απόλυτα κι ολοκληρωτικά και δεν κρατούσα ποτέ τίποτα για μένα ….Δεν έβλεπα ποτέ κανέναν με καχυποψία και τούτο δω δεν ήταν αφέλεια μα ήτανε φως…τόσο φως που θα μπορούσε να εκπυρσοκροτήσει χιλιάδες πυροτεχνήματα και να αναστείλει τα σκοτάδια του κόσμου… Κι ύστερα…μεγάλωσα περισσότερο και κατάλαβα πως οι άνθρωποι ψάχνουνε το φως που απώλεσαν….το φως που επέτρεψαν να χαθεί, και καθώς το ψάχνουν ξέχασαν ποιοι είναι και που πηγαίνουν…Και είναι τούτη η ώρα που σου γράφω η πιο δύσκολη γιατί αυτή την ώρα παλεύω να κρατήσω το δικό μου το φως και να παραμείνω ακέραιη μέσα σε ένα αμφισβητούμενο παρόν και ένα ακόμη πιο αμφισβητούμενο μέλλον. Παλεύω να σώσω εμένα από εμένα την ίδια γιατί στη χώρα των τρελλών οι πιο τρελοί κινδυνεύουν και οι ρομαντικοί γίνονται αυτόχειρες. Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…και το πνεύμα μου θέλω να οριστεί πιο φτωχό από ποτέ…και να παραμείνει ως τέτοιο….
Δεν ονειρεύομαι τίποτε περισσότερο, από εκείνη την ώρα , που για σένα αγάπη θα είμαι , η πλατεία θα γεμίσει σινιάλα ανοιξιάτικα και οι καρδιές θα έχουν μόνο το χρώμα του καλού.

~Μάνα μου~

Σήμερα μάνα μου, χώρεσαν και τα δυο χέρια σου μες τη μια μου τη χούφτα…
Ούτε τη ζωή δεν μπόρεσα να διαβάσω μες τις αυλακιές που σχημάτιζαν, λες και το θελε η μοίρα να χάνεται απρόσμενα αυτό που ορίζει…
Γέρασες μάνα μου και μαζί σου γεράσανε τα φθινόπωρα… και είναι τούτη η ώρα που γράφω η πιο δύσκολη γιατί βαράει ο λοστός …Το ρολόι μένει ασάλευτο και δεν με πάει πίσω…
Πίσω… σε εκείνα τα δυσανάλογα λημέρια της φτώχιας και της ομορφιάς, εκεί που η λέξη «αγαπώ σε» αντιλαλούσε σε φαράγγια και λόχους και μεταλαμπαδευόταν σαν φλόγα απ την καρδιά σου στην καρδιά μου ,εκεί που γινόταν προσάναμμα να χουμε να ζεσταινό9μαστε προτού γεράσουν τα φθινόπωρα..
Σήμερα μάνα μου, η ευχή σου ρομφαία , καθώς έφερνα στα χείλη μου και τα δυο σου τα χέρια…
Αγαπώ σε μάνα μου… γι αυτό που είσαι και που δεν έγινες ποτέ..
Αγαπώ σε μάνα μου… γιατί σου χρωστώ αυτό που είμαι…
Παρακαλώ σε μάνα μου… μείνε όσο γίνεται παραπάνω…
Παρακαλώ σας …λίγη μάνα περισσεύει;

~Προσμονή~

Σαράντα δύο Πασχαλιές κι άλλα τόσα Χριστούγεννα σε περίμενα Κύριε…
Γονάτιζα τη ψυχή μου σε σκέψεις προσευχές κι έβρισκα παρηγοριά στο δάκρυ της μάνας μου και στη σιωπή των αμνών…
Σε περίμενα Κύριε…
Κάθε που βράδιαζε εξαύλωνα την ύπαρξη μου και γινόμουνα ένα με τα’ αόρατα ελπίζοντας στη μεταμόρφωση του Θαβώρ που βάραινε μέσα μου…
Άργησες πολύ Κύριε…
κι εγώ μεγάλωνα στην προσμονή…στο γιατί και στο μήπως…
Έτσι περνούσε ο καιρός και μαζί μου μεγάλωσαν γενεές….κι άλλες δεν πρόλαβαν ούτε να ζήσουν…
Το γέλιο πάγωσε στων παιδιών σου τα χείλη κι εγώ συνεχίζω ακόμη να κάνω τον παλιάτσο, με την ελπίδα να πάρει το γέλιο μορφή και η ιαχή του να φτάσει κοντά σου…
Άκουσε Κύριε…
Άκουσε τα….
Εγώ…θα συνεχίσω να προσμένω…
Κι Εσύ θα κάνεις πως δεν ακούς…πως δεν βλέπεις…
Ίσως γιατί αυτός είναι τελικά ο μοναδικός τρόπος να γίνω λιγότερο Θεός και περισσότερο Άνθρωπος…
«Μνήσθητι μου Κύριε..όταν έλθης εν τη Βασιλεία σου…”

 

~Απουσία~

…μύριζε μούχλα μεσ τ ‘αμπάρι
κι εγώ ανάσαινα βαριά τις θύμησες της νιότης…
Με κερνούσα βαρελίσιο κρασί
κι έπινα στην υγειά αυτών που πέρασαν
και όσων υποσχέθηκαν πως θα ‘ρθουν…
Γουλιά τη γουλιά με βρήκε το χάραμα
ανάμεσα σε κόκκινα φουστάνια
και μπουκέτα με λευκά τριαντάφυλλα,
σαν άλλη Ρωξάνη να θρηνώ
τον χαμένο Αλέξανδρο…
Το μαντάτο δεν έφτασε ποτέ
την ώρα που έπρεπε…
όπως τίποτα δεν γίνεται την ώρα που πρέπει
κι η εκστρατεία για την κατάκτηση
του ωραίου έληξε απροσδόκητα…
Κάποιοι το είπανε μοίρα….
και κάποιοι άλλοι Θεό..
Μα εγώ που σ αγάπησα με ό,τι είχα και δεν είχα…
το λέω ουσία…
γιατί γέννησα κι ανάθρεψα το ωραίο
μέσα απ την παρουσία…. της απουσίας…

 

~Μην δύσεις Ήλιε μου~
12/02/2019

Σ’ αγάπησα …
Σ’ αγάπησα έτσι όπως αγαπούν οι κολασμένοι της γης ,
σαν σκιά, που περιφέρεται αλύτρωτη, χωρίς πατρίδα και ουρανό
Είναι Φλεβάρης και ο πυρετός κάνει θραύσματα…
Το σώμα φλέγεται και οι μνήμες αλληθωρίζουν…
Το μυαλό κάνει παιγνίδια και δεν ξέρω αν φταίει ο πυρετός ή το λιόγερμα.
Μην δύσεις Ήλιε μου, είναι μέρα ακόμη
…και τη μέρα τα φαντάσματα ξαποσταίνουν…
Άσε μου ακόμη λίγο πυρετό ,
να χω να καίω εσένα… εμένα… εμάς…
Άσε μου ακόμη λίγο πυρετό…
Μην δύσεις Ήλιε μου…

~Μου λείπεις~( Μάρθα Κανάρη- Σήφης Κωσταντής )

Μου λείπεις…
Ο χρόνος παγιδεύτηκε σ ‘ένα αντίο και το ρολόι στον τοίχο δείχνει πάντα την ίδια ώρα… αιώνες τώρα…
Μου λείπεις…
Σε ψάχνω στον αέρα και στα σύννεφα,
στις μεγάλες ακρογιαλιές και στις καθάριες παραλίες,
στα γαλάζια πέλαγα και στα αφρισμένα κύματα ,
στου ουρανού τα αστέρια και στους γαλαξίες…
Σε ψάχνω σε μικρούλες γειτονιές,
σε αχανείς πόλεις, σε χώρες μακρινές…
Σε ψάχνω στων ανθρώπων τις καρδιές
και στων μπαχαρικών τα αρώματα,
στις φυλλωσιές των δένδρων
και στων λουλουδιών τα χρώματα…
Και το ρολόι πάντα κτυπά.. στην ίδια ώρα… στην ίδια λέξη…
Μου λείπεις…
Αγγίζω τον ορίζοντα με τη μια μου φτερούγα
κι’ αισθάνομαι κύκνος,
που γεύεται την αλμύρα της θάλασσας σου…
Με ένα σπασμένο φτερό ξαρμυρίζω το πέλαγο και γλυκαίνω το κύμα του…
να’ χεις να πίνεις σαν διψάς την απουσία μου…
Μου λείπεις…
Σκαλίζω τα γράμματα μεσ’ το αλφάβητο
και φτιάχνω τ ανείπωτα με το αίμα μου,
προσδοκώντας να πλάσω την όψη σου….
Μου λείπεις….
κι η λύπη μου πάλλεται σαν ρυθμός ματωμένου ποιήματος
που οι ραψωδοί ύμνησαν μόνο για χάρη σου ,
έτσι για να’ χει ο έρωτας παρηγοριά
και λόγο η ύπαρξη μου… σαν το ρολόι κτυπά… την ίδια πάντα ώρα..

 

Μελοποιημένα

 

Άχραντο μυστήριο

Στίχοι: Μάρθα Κανάρη
Μουσική: Σάββας Ισοβίτης
Ερμηνεία: Σάββας Ισοβίτης

Στο ρυθμό σου χορεύει ο αέρας
Στη ματιά σου ριγά προσμονή
Στων φιλιών σου τα χνώτα σωπαίνει
Στην ανάσα σου σπέρνει ζωή

Σε γέννησα θαύμα
Χρησμό του ονείρου
Σ έντυσα τραύμα
Στις όχθες του Νήλου
Πάρε με μάτια μου
Στο τέρμα του απείρου (ρ)

Της καρδιάς μου φτερούγισμα πλάνο
Της ζωής μου αστέρι κρυφό
Στεναγμέ μου από δυόσμο και μύρο
Της αγάπης μου δάκρυ θολό

Σε γέννησα θαύμα
Χρησμό του ονείρου
Σ έντυσα τραύμα
Στις όχθες του Νήλου
Πάρε με μάτια μου
Στο τέρμα του απείρου (ρ)

~Μισή Ζωή~

Στίχοι: Μάρθα Κανάρη
Μουσική: Σάββας Ισοβίτης
Ερμηνεία: Σάββας Ισοβίτης

Ξεδίψασα τα θέλω μου
Στη λίμνη των χειλιών σου
Και μέθυσα τη λύπη μου
στον πιο γλυκό καημό σου

Φωτιά μου, αίμα μου, νερό
Μισή ζωή αγάπη
Κι αλλη μισή μου θάνατος
Παρηγοριά κι απάτη (ρ)

Λείπεις και κλαίει ο ουρανός
Μέσα μου καταιγίδα
Κι ένας αλήτης εαυτός
Αναζητά πατρίδα

Να χει στεριά το σώμα σου
Θάλασσα τη ματιά σου
Να κολυμπά στο στόμα σου
Να πίνει τα φιλιά σου

Φωτιά μου, αίμα μου, νερό
Μισή ζωή αγάπη
Κι αλλη μισή μου θάνατος
Παρηγοριά κι απάτη (ρ)

~Συναπάντημα~

Στίχοι: Μάρθα Κανάρη
Μουσική: Σάββας Ισοβίτης
Ερμηνεία: Σάββας Ισοβίτης

Γυναίκα εσύ κι εγώ διαβάτης
Που χάθηκε στους δρόμους του κορμιού σου, μιαν αυγή
Γυναίκα εσύ κι εγώ λυχνάρι
Που άναψε στης λήθης τη μεγάλη διαδρομή

Ο κόσμος όλος σε δυο ρόδες
Σκισμένο φουστάνι δανεικό
Κι εγώ στο τέρμα να πατώ της μηχανής το φρένο
Μήπως γλυτώσω απ του καιρού το φονικό ( Ρ)

Γύρισες πάνω μου το βλέμμα
Και βούλιαξα μες των ματιών σου το λευκό
Κι ύστερα εχάθης όπως ήρθες
Σαν αγριεμένο του ανέμου ξωτικό

Ο κόσμος όλος σε δυο ρόδες
Κόκκινο φουστάνι δανεικό
Κι εγώ στο τέρμα να πατώ της μηχανής το φρένο
Μήπως γλυτώσω απ του καιρού το φονικό ( Ρ)

 

~Μίλα μου~

Στίχοι: Μάρθα Κανάρη
Μουσική: Χρήστος Χριστοφή
Ερμηνεία: Χρήστος Χριστοφή

Ντύθηκες τ’ άσπρο σου φουστάνι
Κι ήσουν νεράιδα μιας άλλης εποχής
Έμοιαζε η όψη σου απ τον καιρό θλιμμένη
Κι έκρυβε κάτι που δεν μπόρεσε να πει.

Σε είπαν ΓΥΝΑΙΚΑ
μα εγώ σε λέω μοίρα μου
στο μετερίζι του χρόνου
αλμύρα μου
Μείνε κοντά μου και μίλα μου (Ρ)

Ειναι η ψυχή μου λαβωμένο χέρι
Που άγγιξε κάποτε γαλάζιους ουρανούς
Που στέκει τώρα εμπρός σου και προσμένει
έναν χρησμό αλήτη απ τους Δελφούς

Σε είπαν ΓΥΝΑΙΚΑ
μα εγώ σε λέω μοίρα μου
στο μετερίζι του χρόνου
αλμύρα μου
Μείνε κοντά μου και μίλα μου (Ρ)

~Πες μου ουρανέ~

Στίχοι: Μάρθα Κανάρη
Μουσική: Πάνος Τρύφων
Ερμηνεία: Πάνος Τρύφων

Έγιν’ η γη προσκέφαλο
Κι’ ο ουρανός σεντόνι
Και μου δωσε τα άστρα του
Να τα χω για τιμόνι

Πες μ’ ουρανέ που ξαγρυπνάς
Ποιο δρόμο θες να πάρω
Να μ’ οδηγήσει σε στεριά
Να μην παραπατάω;

Σε μονοπάτι’ αδιάβατα
Να μπω να σεργιανίσω
Σε παραδείσου λεμονιές
Εμπρός να γονατίσω

Πες μ’ ουρανέ που ξαγρυπνάς
Αν τύχει και ξυπνήσω,
τ’ όνειρο που μου χάρισες
Θε να το λησμονήσω;

Ρίξε μου μέσα στην ψυχή
Όνειρα δίχως τύψεις
Να τα χω για παρηγοριά
Όταν μ’ εγκαταλείψεις