Η Μαίρη Σουρλή γεννήθηκε μες στην άνοιξη, που ξεφυτρώνουν λουλούδια, ψυχές, χαμόγελα και λόγια!
Μεγάλωσε στο γραφικό χωριό Βαμβακού Λακωνίας.
Μετά τις σπουδές της και τα χρόνια παραμονής της στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας σήμερα κατοικεί μόνιμα στο Μούλκι (Κιάτου) Κορινθίας.
Ασχολείται με την ποίηση και τον πεζό λόγο.
Έχει εκδώσει τα πεζά:
«Το παιδί που νοστάλγησα»
«Ο περιπλανώμενος νους ανιχνεύει το νόημα της ζωής»
«Περπατώντας την ελληνική ψυχή με αφορμή την κρίση»
και τις ποιητικές συλλογές:
«Μονοπάτια αφύπνισης»
«Καθρεφτίζοντας την ψυχή»
«Ρίγη προσμονής» και
«Φτερά στον ορίζοντα»
Έχει ακόμη πολύ ανέκδοτο υλικό.
Είναι μέλος λογοτεχνικών και πολιτιστικών συλλόγων.
Επίσης συνεργάζεται με το περιοδικό “ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ”

Το αγαπημένο της μότο είναι, αντιστεκόμαστε, χαμογελάμε! Το χαμόγελο και η θέλησή μας για ζωή είναι η δύναμή μας! Μην ξεχνάμε τις αισθήσεις μας, ν’ ακούμε, να βλέπουμε, να μυρίζουμε, να γευόμαστε, ν’ ακουμπάμε!
Ευγνωμονεί τον Πανάγαθο που μπορεί ν‘ αντικρίζει κάθε μέρα τη γιορτινή ματιά του ήλιου! Λατρεύει τη ζωή, τη φύση, το πορτοκαλί της ζωντάνιας και της έκπληξης κι όσους την κρατούν χαμογελαστή. Ονειρεύεται έναν αλλαγμένο κόσμο. Αν δεν της αρέσει αυτό που την περιβάλλει, δημιουργεί το δικό της κόσμο.
Νιώθει πως δοκίμασε να φυτέψει ακόμη ένα δέντρο και πως υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ανείπωτα λόγια, που σχηματίζουν την τέχνη της ζωής!

Τα θαύματα της ζωής

Πώς να χωρέσει στους στίχους
τόση αρμονία με ήχους
η τόση τρυφερότητα της ποίησης
η ένθερμη υπομονή, το σύνολο της συγκίνησης;
Η νιότη, τα τραγουδιστά όνειρά μας
τα γλυκύτερα δώρα ζωής που προσμένουμε
είναι τα πλάσματά μας
τα πολύτιμα μαργαριτάρια της ψυχής μας
που φτιάχνουν τον καθαρό καθρέφτη μας.
Στο ωραίο δέντρο της μητρικής αγάπης
που δίνεται κι απλώνεται μονάχη
έτσι απλά, βαθιά και δεν αλλάζει
ανοίγονται ώριμες αγκαλιές
με τρόπους στοργής και πειθαρχίας.
Ανορθώνονται αξίες και ιδανικά
ανθοκλάδια σε φωτεινές φυλλωσιές
κελαηδίσματα, άνθη με καλόχυμους καρπούς
εκεί που μιλούν οι καρδιές.
Λέγοντας ευτυχία
κλείνουμε χίλιους αρωματισμένους
ζωηρόχρωμους κόσμους
τα θαύματα της ζωής, τα παιδιά μας
που φέγγουν τη ρόδινη αυγή της γενιάς μας.
Γευόμαστε γνήσια ικανοποίηση.
Κάνουν την αύρα της ψυχής ν’ ανεβαίνει.
ξεκούρασης φωνή
το ζωγραφισμένο χαμόγελό τους μας πληρώνει
την ελπίδα τους ν’ ανατέλλει.
Αστέρια, ήλιοι, φεγγάρια πλέουν στο βλέμμα τους
η ζωή σφύζει γύρω τους από χαρά.
Παρόλο τα δύσκολα
πάντα θ’ αναζητούν σε ξέφωτα ανταύγειας
την έκπληξη κι ομορφιά..!