Η συγγραφέας και Φιλόλογος κ. Κωνσταντίνα Αλουμανή είναι σαν ένα όμορφο, διάφανο κρύσταλλο, που ο ήλιος της, αντανακλά δεκάδες δεσμίδες φωτός, ως γνώση, ως ήθος, ως η ανώτερη και συνάμα ζεστή φωλιά αγάπης.
Είναι σημαντικό εφόδιο για τους μαθητές ο/η εκπαιδευτικός να αφουγκράζεται, να κατευθύνει αλλά και να στηρίζει τους νέους στην πιο ευαίσθητη καμπή της ζωής τους. Η συγγραφέας δεν επαναπαύεται στις υποχρεωτικές εργατοώρες του Λειτουργήματος της. Είναι η γέφυρα που ενώνει θεσμούς και συνειδήσεις, αξίες και ιδανικά. Μέσα από τον γραπτό λόγο, εμβαθύνει καθημερινά, βρίσκοντας ρίζες ξεραμένες, που με προσωπική φροντίδα γίνονται δένδρα … ένα δάσος παραδείσου.

Α.Ρ.

Λίγα λόγια γνωριμίας μαζί της 

Η συγγραφέας Αλουμανή Κωνσταντίνα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Αποφοίτησε από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο στο τμήμα Κλασικής Φιλολογίας και έχει λάβει εξειδικευμένη επιμόρφωση από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ειδικής αγωγής και παιδαγωγικής παιδιού και εφήβου. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός Μέσης Εκπαίδευσης. Είναι μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Πολυτέκνων Αθηνών. Έργα της έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.

Ά βραβείο στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων, με το ποίημα «Η μάνα του Ευαγόρα»

Έπαινο στον Στ΄ Παγκόσμιο Ποιητικό διαγωνισμό της Αμφικτυονίας Ελληνισμού, με το ποίημα «Της Ζωής μου Νυχτολούλουδο»

Έπαινο στον 8ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του ΕΠΟΚ, με το ποίημα «Δίχως μέτρο μετρώ την Αγάπη»

Β΄ Έπαινο στον 3ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό διαγωνισμό των Εκδοτικών Οίκων Εντύποις και Μωραΐτης ‘Ασημένια Σελίδα III’, με την παιδική νουβέλα «Το Χρυσό Φτερό.»

Από το 2017 συμμετέχει στις κριτικές επιτροπές των Πανελλήνιων και Παγκύπριων Μαθητικών λογοτεχνικών διαγωνισμών της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων.

 

»Μια όμορφη συνάντηση , έμελλε να οδηγήσει στην παρακάτω συζήτηση με αφορμή το πρώτο Συγγραφικό έργο της φιλολόγου κ. Κωνσταντίνας Αλουμανή « Το χρυσό φτερό »»

Α.Ρ. Ως νέα Συγγραφέας θεωρείτε πως αυτό το παρθενικό έργο σας « Το χρυσό φτερό » σιγόβραζε στην ψυχή σας από καιρό ;

Κ.Α. Αν και «Το Χρυσό Φτερό» με ταξίδεψε σε ένα νέο προορισμό, δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω. Ως φιλόλογος στο σχολείο μου είχα την ευκαιρία να γράφω συχνά θεατρικά έργα, διηγήματα, ποιήματα και παραμύθια. Ίσως μάλιστα κάλυπταν μεγάλο μέρος της διάθεσής μου για δημιουργία, μιας ανάγκης που ανακουφίζει την καρδιά και το μυαλό μου.

Α.Ρ. Τι είναι εκείνο που σας ώθησε στην γραφή αυτής της παιδικής νουβέλας ;

Κ.Α. Νομίζω ότι ξεκίνησε με τη γέννηση της Αθηνάς στη σκέψη μου και ό, τι συμβόλιζε για μένα. Η Αθηνά συγκεντρώνει πολλούς συμβολικούς στόχους. Ήμουν εγώ η ίδια, ήταν άνθρωποι που νιώθουν ότι φωνάζουν αλλά δεν ακούγεται η φωνή τους, ήταν η Ελλάδα… και ήθελα να νιώσει κάθε αναγνώστης που θα ταυτιστεί με την ιστορία της, αυτό που ελπίζουμε όλοι, ότι το καλό θα κερδίσει.

Α.Ρ. Περιγράψτε μας για την σύλληψη της ιδέας

Κ.Α. Παρόλο που δεν μπορώ να το εξηγήσω ακριβώς η ιδέα ξεκίνησε με μια λάμψη σε ένα σκοτεινό μέρος. Ότι δηλαδή στο πιο σκοτεινό μέρος μπορεί να υπάρξει μια λάμψη. Μετά η ιστορία με οδήγησε μόνη της. Δεν ήξερα στην αρχή τι ήταν αυτό το φως. Το φως πήρε σχήμα στη νόηση και έγινε φτερό. Έπειτα το φτερό έψαχνε ιδιοκτήτη… φανταζόμουν διάφορους, ενώ προχωρούσε η ιστορία. Κάποια στιγμή παρουσιάστηκε η ιδέα της Μητέρας. Εκεί υπήρξε μια παύση… τότε η μητέρα αναδύθηκε στην καρδιά μου ως Άγγελος. Έτσι προχώρησαν τα χέρια που έγραφαν… υπάκουγαν πότε στο μυαλό και πότε στην καρδιά…

Α.Ρ. Η λογοτεχνία σε κάθε της μορφή, είναι για τον Συγγραφέα ή τον ποιητή προσωπική υπόθεση ;

Κ.Α. Νομίζω ναι, νομίζω ξεκινά σε κάποιες ώρες συνδιαλλαγής με τις εσωτερικές ανάγκες και αναζητήσεις του συγγραφέα. Όμως ο συγγραφέας μπορεί να μετουσιωθεί σε φορέα συλλογικής σκέψης και τότε ο προορισμός του δικαιώνεται. Όταν μπορεί να βρεθεί μέσα από το έργο του με άλλους ανθρώπους να τους αγγίξει ή και να τους εκφράσει. Αυτό έκαναν οι μεγάλοι συγγραφείς. Για αυτό το λόγο δεν νιώθω συγγραφέας. Γιατί μπορώ να εκφράσω μόνο τον εαυτό μου και μόνο να ελπίζω ότι μπορώ να πλησιάσω έστω λίγο κάποιες ψυχές…

Α.Ρ. Είστε μια εξαίρετη Φιλόλογος, η πλέον ασφαλής προυπόθεση της διαχείρισης του σωστού γραπτού λόγου. Πότε συναντήθηκε η έμπνευση με την γραφή ;

Κ.Α. Σας ευχαριστώ για τον πάντα αγάπη λόγο σας. Η φιλολογία είναι η επιστήμη του λόγου, αλλά περιέργως δεν την αντιμετώπισα ποτέ έτσι. Ήταν ένας δρόμος τόσο όμορφος που μου έδωσε δυνατότητα να προσεγγίσω έργα μεγάλων δημιουργών από την αρχαιότητα ως το σύγχρονο κόσμο. Νιώθω συγκίνηση από το λόγο, το μέτρο, το νόημα έργων που έρχονται στα χέρια μου και συχνά θολώνουν τα μάτια μου από το συναίσθημα που γίνεται δάκρυ. Έμπνευση για να γράψει κανείς… όποια σελίδα της ιστορίας, της λογοτεχνίας, της θεολογίας, της επιστήμης και της τέχνης κι αν σηκώσουμε είναι αφορμή για έμπνευση..

Α.Ρ. « Το χρυσό φτερό » κρατά τον αναγνώστη σε μια διαρκή επιθυμία , άλλοτε να συνεχίσει την ανάγνωση με δίψα και αγωνία , και άλλοτε να παγώσει τον χρόνο, προκειμένου να παραμείνουν οι εικόνες του διηγήματος, περνώντας από τα μάτια στην καρδιά , χαρίζοντας ποικίλα συναισθήματα.
Σε ποιο σημείο του έργου θεωρείτε ότι κορυφώνεται η συγκίνηση ;

Κ.Α. Η δική μου στιγμή είναι όταν εμφανίζεται η μητέρα της Αθηνάς, ο άγγελος Αγγελική. Είναι η στιγμή που η Αγγελική θυμίζει στην κόρη της πως να προσεύχεται. Είναι η στιγμή της προσευχής. Γιατί στο μυαλό μου ξεχειλίζουν σκέψεις και εικόνες. Είναι η αγάπη της Μητέρας που δε σταματά ποτέ. Είναι η ώρα της προσευχής στο Θεό που γεμίζει την καρδιά με γαλήνη και δύναμη. Είναι η ευγνωμοσύνη στον Άγγελο φύλακα καθενός μας. Είναι η προσευχή η ίδια που ήρθε στα χείλη μου σχεδόν αυτόματα όταν έγραφα:

Στην ολόφωτη νυχτιά
Στείλε Θεέ μιαν αγκαλιά
Έναν Άγγελο χρυσό
Να μου πάρει το Σταυρό
Να προσέχει μες το βράδυ
Μη νικήσει το σκοτάδι
Να ξυπνήσω το πρωί
Με του Αγγέλου μου φιλί

Α.Ρ. Δεν είναι λίγες οι φορές που στέκεστε πλάι στους βραβευμένους μαθητές σας , με αγάπη και περηφάνια . Η δική σας παρότρυνση μέσα από το σπουδαίο έργο που επιτελείτε στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση ανεβάζει συνεχώς τον πήχη στο πολιτιστικό γίγνεσθαι . Ποια είναι τα συναισθήματα που σας διακατέχουν ?

Κ.Α. Δεν μπορώ να περιγράψω την ευτυχία του να μοιράζεσαι τη ζωή με έναν άνθρωπο που συμπλέεις τόσο σε όλα ώστε να νιώθεις ότι έχεις βρει το άλλο σου μισό… και αναφέρομαι στο σύζυγό μου τον κ. Δημήτρη Γκίκα, που είναι υπεύθυνος λογοτεχνικών διαγωνισμών του σχολείου μας. Μαζί ξεκινήσαμε ένα εγχείρημα που έχει απόλυτα ξεπεράσει σε προσδοκίες όσα ελπίσαμε στην αρχή. Με δική του κυρίως εργασία και τη συμπόρευση μας στην προσπάθεια αυτή έχουν σταλεί πάνω από 400 έργα μαθητών σε λογοτεχνικούς αγώνες και έχουν βραβευθεί πάνω από 130! Και κάθε φορά νιώθουμε τη χαρά των παιδιών και την πεποίθηση ότι ανοίγεται μπροστά τους μία επιλογή. Να κλείσουν τα ηλεκτρονικά, να πιάσουν το χαρτί και να κολυμπήσουν στην θάλασσα της αυτογνωσίας τους…

Α.Ρ. Τα δικά σας παιδιά ακολουθούν την πυξίδα του φωτός μέσα από τον χώρο της λογοτεχνικής ανησυχίας ;

Κ.Α. Πάντα όταν σκέφτομαι τα παιδιά μου ευχαριστώ τον πρώτο φορέα στου οποίου το λογοτεχνικό διαγωνισμό συμμετείχαν, την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών. Ήταν το πρώτο τους βραβείο σε διήγημα. Ακολούθησαν δόξα τω Θεώ κι άλλα. Η Κατερίνα έχει αποσπάσει 22 βραβεία και επαίνους σε λογοτεχνικούς διαγωνισμός, ο Στέλιος 15, η Άννα Μαρία 4. Ο Παναγιώτης που πηγαίνει στην Α΄ Δημοτικού γράφει το πρώτο του κείμενο. Είναι πολύ συγκινητικό και συνάμα αστείο ότι βιάζεται να ακολουθήσει στα χνάρια των μεγαλύτερων. Κι όμως στην αντάρα της εφηβείας ποια είναι ποιο ασφαλής διέξοδος από την γραφή; Εύχομαι να συνεχίσουν έτσι… όπως καταλαβαίνετε μάλλον πήρα παράδειγμα παρά έδωσα!

Α.Ρ. Πείτε μας αγαπημένους σας Συγγραφείς και ποιητές

Κ.Α. Μπορώ να αναφερθώ στους αρχαίους τραγωδούς και τον Όμηρο, στον Ελύτη και στους υμνογράφους, στον Βαλαωρίτη, στον Βιζυηνό, στον Παπαδιαμάντη… μα είναι τόσα τα διαμάντια της ελληνικής γραμματείας που δεν μπορώ να ξεχωρίσω αγαπημένο. Αγαπημένοι είναι όλοι όσοι οδήγησαν την ρότα του τόπου μας λίγο πιο ψηλά.. και τους ευγνωμονώ!

Α.Ρ. ‘’ Θεωρώ πως ένας συγγραφέας, που δεν πιστεύει παθιασμένα στην τελειότητα του ανθρώπου, δεν είναι αφοσιωμένος στη λογοτεχνία ούτε ανήκει σ’ αυτήν ‘’
(Τζων Στάινμπεκ, 1902-1968, Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1962)
Συμφωνείτε ;

Κ.Α. Ο άνθρωπος είναι ως σάρκα ον πεπερασμένο. Μα η ψυχή του η αιώνια έχει ανάγκη να βρει ένα άνοιγμα στην αιωνιότητα.. η λογοτεχνία μπορεί να γίνει φορέας του αιώνιου. Μιας αρετής και αξίας που ξεπερνά το φράγμα του πρόσκαιρου. Είναι όμως όργανο ο λόγος και πάντα έχει σημασία ο οργανοπαίχτης. Κι έχει σημασία ο στόχος του. Ναι, ο συγγραφέας οφείλει να φροντίζει την προσέγγιση της τελειότητας. Γι αυτό με κερδίζουν έργα που ενδόμυχα ο δημιουργός στοχεύει στο να ωφελεί.

Α.Ρ. ‘’ Η παρακμή της λογοτεχνίας είναι σημάδι της παρακμής ενός έθνους ‘’
(Βόλφγκανγκ Γκαίτε, 1749-1832, Γερμανός ποιητής & φιλόσοφος)

Θα ήθελα να σχολιάσετε κάτι για την σύγχρονη Ελληνική λογοτεχνία εκφράζοντας την αισιόδοξη εκδοχή ή τον λόγο εκείνο που θέλει να πολλαπλασιάζονται οι λογοτέχνες μας.

 

Κ.Α. Είναι δεδομένο ότι βιώνουμε στην καθημερινότητα τα αποτελέσματα μιας κρίσης. Η κρίση παρουσιάζεται ως οικονομική. Όμως είναι κυρίως κρίση ηθική. Από εκεί πηγάζουν πολλά παρελκόμενα. Σε τέτοιες περιόδους ηθικής κρίσης γίνεται ορατή η ανάγκη να υπάρξει μία ανάταση! Και αυτή μπορεί να πραγματοποιηθεί από τη λογοτεχνία. Μοιάζει σαν να νιώθουν άνθρωποι του πνεύματος αυτή την ανάγκη και παρεμβαίνουν με το έργο τους λυτρωτικά. Όμως υπάρχει και παραγωγή λόγου που συνάδει με την κρίση. Οφείλουμε ως αναγνώστες, μα κυρίως ως γονείς και εκπαιδευτικοί να επιλέγουμε την τέχνη που θα μας σηκώσει λίγο ψηλότερα!

Α.Ρ. ‘’ Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος.’’
(Μανόλης Αναγνωστάκης, 1925-2005, Ποιητής) 

Η δυναμική των λέξεων μπορεί να λειτουργεί καταλυτικά υπό το πρίσμα του κεντρικού άξονα του θέματος . ΄΄Το χρυσό φτερό΄΄ όταν ολοκληρώθηκε άγγιξε τις προσδοκίες σας ;

Κ.Α. »Το χρυσό φτερό» δε ήταν αποτέλεσμα οποιασδήποτε επιδίωξης. Ήταν ένας εσωτερικός διάλογος, με την παιδική φωνούλα της αισιοδοξίας μου που δεν πιστεύει ότι το άδικο επικρατεί. Ήταν μία εσωτερική ανάγκη να εκφραστεί η προσήλωσή μου στην Πίστη, τη Θυσία, την Δικαιοσύνη, την Αγάπη. Και ίσως διαβάζοντας το στο τέλος ένιωσα την αριστοτελική κάθαρση..

Α.Ρ. Η πρώτη παρουσίαση εστέφθη με επιτυχία !!! Πότε και που πραγματοποιήθηκε ;

Κ.Α. Η πρώτη παρουσίαση πραγματοποιήθηκε στο πολιτιστικό κέντρο του Δήμου Νέου Ηρακλείου, Βίλα Στέλλα στις 10 Νοεμβρίου 2018. Η αλήθεια είναι ότι η κατάμεστη αίθουσα από συγγενείς, φίλους, συναδέλφους και ανθρώπους του πνεύματος ήταν ένα πολύτιμο χρυσό φτερό για μένα…

Α.Ρ. Η Κωνσταντίνα Αλουμανή τι ετοιμάζει μετά τον Β’ Έπαινο στον 3ο Πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό των Εκδοτικών Οίκων Εντύποις και Μωραίτης « Ασημένια σελίδα ΙΙΙ’ » με την παιδική νουβέλα «Το χρυσό φτερό » ;

Κ.Α. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω τις εκδόσεις Εντύποις και ιδιαίτερα τον κύριο Ιωάννη Κρανιά για τη διάκριση της νουβέλας μου στο διαγωνισμό «Ασημένια σελίδα ΙΙΙ’» και την εξαιρετική τιμή που μου έκανε να αναλάβει την έκδοση του έργου μου ως επιβράβευση. Δεν είχα στόχο την έκδοση του βιβλίου, όταν το συνέγραψα και η αλήθεια είναι ότι δεν είχα και γνώσεις επί του θέματος. Όμως ο κύριος Κρανιάς μου παραστάθηκε με πραγματικό ενδιαφέρον όχι ενός εκδότη προς έναν συγγραφέα, αλλά ενός ανθρώπου σε άνθρωπο.
Τώρα για τη συνέχεια γράφω ποίηση αυτή την περίοδο και περιμένω … περιμένω πότε θα φωλιάσει στο μυαλό μου ένα νέο χρυσό φτερό

Α.Ρ. Σας ευχαριστούμε θερμά για την ουσιαστική συζήτηση μας , στα πλαίσια του ελεύθερου χρόνου σας … Καλή επιτυχία σε κάθε σας βήμα !!!

Κ.Α. Σας Ευχαριστώ εγώ κυρία Ρεβύθη, για τη βαθιά συνάντηση των ψυχών μας. Γιατί όσο υπάρχουν Άνθρωποι όπως εσείς θα πιστεύουμε στην καλοσύνη και στον αγώνα να την κατακτήσουμε.

Τρία μικρά αποσπάσματα του βιβλίου

Αποσπάσματα:

1)Στην αχλή της θλιβερής νύχτας φανερώθηκε ένα μικροσκοπικό φωτάκι. Δεν ήταν μεγαλύτερο από τον χτύπο μιας παιδικής καρδιάς ούτε τόσο θερμό όσο μια μωρουδιακή ανάσα, μα ήταν φως. Και στον κόσμο της θλιβερής νύχτας ετούτο το φως ήταν μια ασυνήθιστη αλλαγή. Αλήθεια μπορούσε ακόμα να γεννηθεί φως; Δε χάθηκε κάθε ελπίδα;
Κι ήταν αυτή η μικρή λάμψη που ξύπνησε τα βαριά βλέφαρα της Αθηνάς. Ξαπλωμένη στο σκληρό κρεβάτι, το φτιαγμένο από ροζιασμένα ξύλα και λίγο άχυρο, μόνη, ανεμική σχεδόν, κοίταξε τα δοκάρια στο ταβάνι και για πρώτη φορά δεν ένιωσε να την πλακώνουν. Τα γαλαζοπράσινα μάτια της κινήθηκαν αργά εποπτεύοντας τον χώρο. Σχεδόν δε θυμόταν που βρισκόταν. Και μετά ένας αναστεναγμός μνήμης. Βρισκόταν εκεί, ακόμα εκεί, στο καλύβι της, στο τέλος του δρόμου, στην τελευταία γωνία του χωριού «Ερημιά», στην άκρη του «βασιλείου της Λήθης». Αν κατάφερνε να βγει από το καλύβι της που στέγασε την ασφάλειά της, μα φυλάκισε τα όνειρα και τις ελπίδες της… Αν μπορούσε να βαδίσει στον απεριποίητο κήπο και να τραβήξει την καγκελόπορτα, να βγει έξω από το φράκτη και να κινήσει ευθεία μακριά από τον τόπο της… Δεν τον ήθελε τον τόπο αυτόν. Ήταν όμως ο μόνος που γνώρισε, ή μάλλον ο μόνος που της γνώρισαν. Σίγουρα κάτι άλλο θα υπήρχε πέρα από τα σύνορα σκεφτόταν. Κάτι που θα ήθελε μα δεν προσπάθησε να γνωρίσει ποτέ!

 

2)Προπορευόταν όμως ένα κορίτσι, ψηλό και λιγνό, με ξανθά μαλλιά και σκούρα καφετιά μάτια. Το βλέμμα της ήταν έντονο, διαπεραστικό, καχύποπτο, σχεδόν απειλητικό. Μα όταν τα μάτια της συνάντησαν τα μάτια της Αθηνάς γονάτισε. «Τα γελαστά μάτια», είπε, και σαν να υπακούνε αρχηγό γονάτισαν όλοι. Ο Ιάσωνας και η Αθηνά έμειναν έκπληκτοι. Σύντομα όμως η Αθηνά προχώρησε, έπιασε από τα μπράτσα την κοπέλα και την ανασήκωσε. «Τι εννοείς; Τι συμβαίνει; Ποια είσαι; » Το κορίτσι σηκώθηκε και μαζί της όλα τα παιδιά. Δεν μίλησε. Έδειξε στον Ιάσωνα ένα κούτσουρο και τράβηξε την Αθηνά από το χέρι. Η Αθηνά παραδόθηκε στην επιθυμία της και ακολούθησε. Περπάτησαν ακόμα πιο ψηλά χωρίς να πουν κουβέντα. Στο τέλος έφτασαν σε μια σπηλιά. «Εδώ την είδα για πρώτη φορά. Είχε τα πιο γελαστά γαλαζοπράσινα μάτια.» Με το χέρι της έδειξε την είσοδο της σπηλιάς και η Αθηνά διστακτικά κατευθύνθηκε στο εσωτερικό της, μα στρέφοντας πίσω της είδε πως το κορίτσι δεν την ακολουθούσε. Το σκοτάδι γινόταν πιο πυκνό. Η Αθηνά όμως ήταν αποφασισμένη να λύσει το αίνιγμα. Σε λίγο δεν έβλεπε μπροστά της. Κοντοστάθηκε. Έβγαλε από την τσέπη της το χρυσό φτερό. Εκείνο φώτιζε δυνατά, αλλά όχι τόσο ώστε να της εξασφαλίσει καλή ορατότητα. Τότε έκλεισε τα μάτια της, κύκλωσε στα χέρια της το φτερό, το έσφιξε δυνατά και άρχισε να ψιθυρίζει:

Στην ολόφωτη νυχτιά
στείλε Θεέ μιαν αγκαλιά
έναν Άγγελο χρυσό
να μου πάρει το σταυρό.
Να προσέχει μες το βράδυ
μη νικήσει το σκοτάδι
να ξυπνήσω το πρωί
με του Αγγέλου μου φιλί.

Ένα άυλο χάδι γλίστρησε στο μάγουλό της. Τρόμαξε. Άνοιξε τα μάτια. Είδε μόνο δυο μάτια να την κοιτούν σε ένα χρυσό σύννεφο. Δυο χαμογελαστά γαλαζοπράσινα μάτια. «Θα σε φυλάω πάντα!» μια βελούδινη αέρινη ηχώ μετέδιδε το μήνυμα σ’ όλη τη σπηλιά. Η Αθηνά τραντάχτηκε. Ένιωσε ένα ρίγος να τη διαπερνά. Μα δεν ήταν φόβου. Ήταν καθαρή συγκίνηση. Συγκίνηση που φέρνει η αγάπη. Εκείνη τη στιγμή όλα έσβησαν. Η Αθηνά βγήκε έξω από τη σπηλιά. Η κοπέλα την οδήγησε στην κατάβαση ως το ξέφωτο. Δεν αντάλλαξαν ούτε μια κουβέντα.

 

3)Τα λόγια της Αθηνάς τρόμαξαν τον βασιλιά. Τα άκουγε σα βέλη φωτιάς που κατευθύνονταν στο θρόνο του. Αγρίεψε, φώναξε. «Αυτή το έχει, πιάστε τη!» Κανείς δε σάλεψε. Μέσα στο σύννεφο της σκόνης η Αθηνά βλέπει καθαρά. Το φως τη λούζει μα δεν είναι μόνο από το φτερό. Μπροστά της βρίσκεται μια φιγούρα με ρούχο από φως, με ζεστασιά απόκοσμη. Μα τα μάτια αυτού του θείου πλάσματος είναι γαλαζοπράσινα και μοιάζουν με της Αθηνάς. «Μικρή μου έκανες μεγάλο δρόμο. Είμαι περήφανη για σένα. Θα σε φυλάω πάντα! Είμαι δίπλα σου. Τώρα πρέπει να σταθείς». «Πως στεκόμαστε;» «Όπως τώρα καλή μου, με τα χέρια ενωμένα, με καρδιά αγνή, με ελπίδα, με πίστη» «Σε ποιον να πιστέψω; Σε σένα;» «Εγώ είμαι μόνο ο άγγελός σου. Πίστεψε σε εκείνον που με έστειλε. Σε εκείνον που δε σε ξέχασε ποτέ…» Η Αθηνά κατέβασε τα χέρια. Δεν φτάνω εγώ σκέφτηκε. «Κάτοικοι της Λήθης, εγώ θα σταθώ! Θα σταθώ κι ας χάσω. Μα σήμερα δε μπορεί να χάσω, γιατί είστε και σεις εδώ. Μην ξεχνάτε τα παιδιά σας που σας στέρησαν και το μέλλον που τα περιμένει, μην ξεχνάτε την αδικία που ονομάστηκε δικαιοσύνη και την απελπισία που ονομάστηκε ελπίδα. Δε μας ξέχασε ο Θεός. Εμείς Τον ξεχάσαμε. Η αγάπη δε χάνεται, αν αγαπάς. Σταθείτε μαζί μου!» Ο βασιλιάς τινάχτηκε. Με σπίθες απ’ τα αγριεμένα του μάτια κοίταξε τον αρχηγό της φρουράς. Εκείνος στράφηκε στο στρατό. «Το κορίτσι!» φώναξε. Η Αθηνά γονάτισε και ύψωσε το χρυσό φτερό και μονομιάς φως έλουσε όλη την σκοτεινή πλατεία. Οι στρατιώτες κοντοστάθηκαν. Μια νεαρή γυναίκα γύρισε προς την Αθηνά. «Για τον Αλέξανδρό μου!» είπε και γονάτισε υψώνοντας τα χέρια της. Τα χέρια της ενώθηκαν στο φως λες και το πολλαπλασίασαν. Ο νεαρός άντρας δίπλα της έκανε να τη σηκώσει, μα και εκείνος αφού κοντοστάθηκε γονάτισε με τα χέρια ψηλά. Η γιαγιά Αθηνά γονάτισε. Νέο λαμπρό φως ξεχύθηκε από εκείνη. «Κάτοικοι της Λήθης», φώναξε ο Ιακώβ, «αυτή είναι η νόμιμη βασίλισσα. Και γονατίζει για εσάς! Γονατίστε μαζί της!»
Σε λίγο ένας ένας οι κάτοικοι της Λήθης ενώνονταν στο φως.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία το ειδησεογραφικό portal Difernews.gr 

Κωνσταντίνα Αλουμανή