Λίγα λόγια για τον ευαίσθητο αυτό χώρο

Τα παραμύθια που εμείς αντιλαμβανόμαστε ως παιδικό ανάγνωσμα, απευθύνονταν αρχικά σε ενήλικους – η παιδική λογοτεχνία ενέσκηψε πολύ αργότερα, μαζί με την υποχρεωτική εκπαίδευση των παιδιών και τον πόλεμο εναντίον του αναλφαβητισμού. 

Τι γίνεται όμως με τον ψυχισμό των μικρών παιδιών; Μπορεί όλες οι παιδικές ιστορίες να καταλήγουν στο «και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», όμως πέρα από το υπέροχο ταξίδι της φαντασίας, αυτή η κατακλείδα δηλώνει κι ένα ταξίδι στο υποσυνείδητο του μικρού παιδιού.

Με τον ανώδυνο, εξωπραγματικό, παραβολικό τους λόγο απαντούν ότι η ζωή προχωράει με ανατροπές και ότι κανένας δεν μπορεί να εξασφαλίσει ότι κάποτε δε θα βρεθεί ξαφνικά μετέωρος ανάμεσα σε δύο κόσμους, αυτόν που χάθηκε και έναν καινούργιο που δε λέει να φανεί. Κι όσο οι άνθρωποι σήμερα γινόμαστε όλο και συχνότερα σκιάχτρα του άλλου εαυτού μας, δυσκολευόμαστε να φανταστούμε το σκιάχτρο του παραμυθιού, που ζωντάνεψε κι έγινε άνθρωπος.

Δημήτρης Κούκης Παιδοψυχολόγος – Ψυχοθεραπευτής

» Η Συγγραφέας και Παραμυθού Κατερίνα Παπουτσή με τον απαλό και γλυκό τρόπο της γραφής της αποδεικνύει την ταύτιση της άποψης και όχι μόνο του Παιδοψυχολόγου Δημήτρη Κούκη ακόμα και στο ιδιαίτερο βιογραφικό της »

Βιογραφικό

Η Κατερίνα Παπουτσή είναι συγγραφέας και παραμυθού. Ζει σ΄ ένα μεγάλο σπίτι πού ΄χει χίλιων λογιών καλά , παρέα με νεράιδες, δράκους , μάγισσες και ξωτικά . Στο τσουκάλι της βράζει τα παραμύθια της τα κουκιά και τα ρεβίθια της κι όταν ετοιμαστούν χυλώσουν και κρυώσουν παίρνει από τη γωνίτσα της την παρδαλή βαλίτσα της τη φυσάει την ξεσκονίζει κι ως απάνω τη γεμίζει . Ταξιδεύει με το μαγικό χαλί σε δύση κι ανατολή και διηγείται τις ιστορίες που αγαπά σε όσους ονειρεύονται με μάτια ανοιχτά !

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΡΑΣΤΩΝΗ

 

Φορούσες ένα γαλάζιο φουστάνι κι ήσουν όρθια στο μαρμάρινο νεροχύτη να καθαρίζεις τα ψαράκια που είχα φέρει από την αγορά . Όμορφη σαν τα γεράνια κι ευωδιαστή σαν θαλασσόνερο . Στο ντεκολτέ μιά υποψία μίσχου αγκύλωνε το νου κάνοντάς με να ποθώ τα ροδοφέγγαρα στήθη σου . Λίμνες, βουνά, ηφαίστεια, ποτάμια, τίποτα δεν παράβγαινε σε ομορφιά.

Ξαπλώσαμε το μεσημέρι γυμνοί. Ένα άσπρο σεντόνι η θάλασσά μας , πάνω στο ντρίλινο υφαντό, ν΄αφρίζει πεθυμιά κι αγάπη . Ένιωσα παντοκράτορας καθώς σ΄αγκάλιαζα κι ο ουρανός γέμισε μετάξι .

Από τα παραμύθια της πεθυμιάς και της αγάπης ( Εκδόσεις 23 Μαρτίου ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ 2016 )

Αγάπη είναι ……. Τι είναι αγάπη ; άσε τους συνήθεις ορισμούς που έτσι κι αλλιώς λίγοι τους ακολουθούν …. Αγάπη για μένα είναι μιά βόλτα με ποδήλατο στη λιακάδα της καρδιάς . Να χαμογελάς , να κοιταχτώ στο καθρεφτάκι των ματιών σου και καμιά χιονάτη να μη μπορεί να συγκριθεί μαζί μου. Να πετάνε οι ρόδες φλόγες και το κουδουνάκι να βγάζει ήχο κόκκινο ζεστό . Να κοχλάζει η πεθυμιά …. να θες να βουτήξεις μέσα της και να μην ξαναβγείς …. ~

{από τα παραμύθια της πεθυμιάς και της αγάπης – ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ 2016 } ~

22 Μαρτίου 2016

~ Θα μου πεις ένα παραμύθι;
– Θα σου πω.
~ Ποιό είναι το ωραιότερό σου ; αυτό θέλω να μου πεις .
– Το ωραιότερό μου; δε θα΄χει όμως πρίγκιπες και βασιλοπούλες μήτε μάγισσες και δράκους και γενναίους ραφτάκους .
~ Δε θα΄χει ; και τι θάχει ;
– Θα΄χει παιδιά!
~ Παιδιά;
– Παιδιά ναι ! πολλά παιδιά ! χαρούμενα παιδιά , ποτέ πιά παιδιά κυνηγημένα και πνιγμένα . Και καρουζέλ θα΄χει ! φίσκα το καρουζέλ από παιδιά σαν και του λόγου σου !
Παιδιά που παίζουν μπάλα στις αλάνες και παλιά ξεχασμένα παιδικά παιχνίδια …. κουτσό κυνηγητό κρυφτό κι ένα φιλί στο στόμα σου κρυφό !
Παιδιά που ζωγραφίζουν με το μαλλί της γριάς γιορτές στα προσωπάκια τους και κολλάει σα στάμπα η ξεγνοιασιά και η ζαβολιά .
~ Θα με πας στο καρουζέλ ;
– Θα σε πάω !
~ Θα μου πάρεις μαλλί της γριάς ;
– Θα σου πάρω !
~ Και γλυφιτζούρι κοκοράκι κόκκινο θέλω .
– Και κοκοράκι κόκκινο θα σου πάρω .
~ Μα … είμαι άντρας πιά και τα παραμύθια δε με ζυγώνουν .
– Έλα και κάθισε κοντά μου . Το ωραιότερο παραμύθι δε μου ζήτησες;
~ Ναι .
– Το ωραιότερο παραμύθι μάτια μου είναι να γίνεσαι άντρας και παιδί και να μη σε χορταίνω !

Loading...