Η Κατερίνα Γκατζόγια είναι μια υπεραισθητή γυναίκα που υπηρετεί επάξια το λατρεμένο και διαχρονικό αυτό χώρο της τέχνης το Θέατρο. Η έντονη προσωπικότητα της δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο από τα πρώτα κι όλα λεπτά της συζήτησης. Στέκεται με φρόνηση και δύναμη δίπλα στον ρόλο της μάνας και της συζύγου , ενώ είναι πάντα εκεί που η φιλία φανερώνει την αδιάσειστη σημασία της με το πλέον αληθινό της πρόσωπο. Ως Ηθοποιός διαπρέπει κάθε φορά υποδυόμενη τον κάθε ρόλο έτσι όπως απαιτεί το έργο ενώ ξεχωρίζει για το έντονο βλέμμα της , τις καθαρές γραμμές του προσώπου της συνυφασμένες με τις απαιτούμενες εναλλαγές ρυθμού και διάθεσης. Στο ταξίδι αυτό έχει ως μοναδικές αποσκευές την πίστη , την αγάπη της για το Θέατρο και εισιτήριο το ταλέντο και την καθημερινή εργασιακή εμπειρία της . Η πολυπλοκότητα της ζωής δεν την αφήνει αδιάφορη και αποτελεί για αυτήν μια πρόκληση για νέες συνεργασίες. Α.Ρ.

 

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση , λίγα λόγια γνωριμίας …

 

Α.Ρ. Πρεμιέρα … Η πρώτη δημόσια παράσταση . Ποια τα συναισθήματα πριν και μετά ;

Κ.Γ. Πριν την πρεμιέρα : Άγχος, αγωνία, τελειομανία, αμφισβήτηση, ανάγκη ικανοποίησης, ελπίδα.
Μετά την πρεμιέρα : χαρά, ανακούφιση, συγκίνηση, δέος, περηφάνια, λύτρωση.

 

Α.Ρ. Κατερίνα Γκατζόγια, Τάσος Ράπτης, Νίκη Σκιαδαρέση
Η συνεργασία σας θα λέγατε ότι πέτυχε … υπήρχαν κραδασμοί ;

Κ.Γ. Είναι από τις καλύτερες συνεργασίες που είχα και έχω . Τους αγαπώ και τους δύο εξίσου. Είναι πρώτα άνθρωποι και μετά ηθοποιοί. Και αξίζει να αναφέρω ότι είναι και οι δύο εξαιρετικοί ηθοποιοί.

 

Α.Ρ. Η υποτιθέμενη δυσκολία στις πρόβες σας πεισμώνει ;

Κ.Γ. Πάρα πολύ. Ανατρέχω μέσα μου να βρω το ρόλο, ανακαλώ μνήμες, χτυπάω κάτω το κείμενο, ζητάω βοήθεια, διαβάζω, με «χτυπάω» και μένα αρκετά… Εμμονική γίνομαι.

 

Α.Ρ. » Άδεια παρένθεση » Μια δραματική comme est dit για δυόμιση φανερά πρόσωπα .
– Να υποθέσω πως δεν είναι αρκετά εύπεπτο το σενάριο, το χιούμορ κατά προσέγγιση , το ρομαντικό στοιχείο όχι απαραίτητο ;

Κ.Γ. Είναι πολύ κοντά μας οι ήρωες του θεατρικού έργου της  νεαρής 26 χρονης δημοσιογράφου, (αποφοίτου Νομικής), πολυδιάστατης και χαρισματικής Γεωργίας Δρακάκη. Υπάρχει ταυτοποίηση των ηρώων με τη ζωή. Η Γεωργία καταθέτει αλήθειες που άλλοτε σφάζουν, άλλοτε πονούν, άλλοτε σε χαιδεύουν σαν αύρα Ανοιξιάτικη και άλλοτε σε βυθίζουν στο είναι σου… στα άδυτα και σκιερά σου. Υπάρχει το ρομαντικό στοιχείο διακριτικά και με μαεστρία.

 

Α.Ρ. Οι σχέσεις μοιάζουν με τα δύο άκρα μιας παρένθεσης. Όσο κι αν πλησιάσουν μεταξύ τους δυο άνθρωποι, θα υπάρχει πάντοτε ένα κενό, μες στο οποίο κατοικεί το πιο ακριβό απόσταγμα της αγάπης και του πόνου τους. Αμφοτεροβαρείς μοναξιές. Ισότιμα άλλοθι.
– Στην απόδοση του ρόλου σας υπάρχει κάπου η σύμφωνη άποψη της Κατερίνας ;

Κ.Γ. Φυσικά και υπάρχει. Είναι αλήθεια ότι όσο κι αν πλησιάσουν δύο άνθρωποι, πάντα θα υπάρχει ένα κενό, μια τρύπα, μια αδειανίλα, όπως αναφέρεται και στο κείμενο. Εθελοτυφλούμε μπροστά στις ανασφάλειες , στα εγώ μας, στα υπερεγώ μας, στις ανάγκες μας, στις πεποιθήσεις μας, στις παρορμήσεις μας, στο κοινωνικά αποδεκτά πρότυπα και αρνούμαστε την αποδοχή της παραπάνω αλήθειας.

 

Α.Ρ. Ένας Ηθοποιός πρέπει να φλέγεται εσωτερικά
με φαινομενική άνεση εξωτερικά ( Άντον Τσέχωφ )
Συμφωνείτε ;

Κ.Γ. Συμφωνώ… Ναι… Συνεχώς πρέπει να είμαστε σε μια διαρκή αναμόχλευση του εσωτερικού μας κόσμου… του εσωτερικού ρυθμού, να ψάχνουμε μέσα μας να ανακαλύψουμε στοιχεία και χαρακτηριστικά που μας οδηγούν στον τρόπο παρουσίασης των ηρώων μας. Ο εσωτερικός μας ρυθμός πρέπει να είναι σε διαρκή εγρήγορση.

 

Α.Ρ. Σε πια χρονική στιγμή του έργου, σας κατακτά ο ρόλος ολοσχερώς ;

Κ.Γ. Δεν νομίζω πως υπάρχει χρονική στιγμή που με κατακτά ο ρόλος. Όσο αναπτύσσεσαι και εξελίσσεσαι ο ίδιος, τόσο ανοίγεις και άλλα πορτοπαράθυρα . Διαρκής και αέναη διαδικασία.

 

Α.Ρ. »Μαύρο γιασεμί» της Μαρίας Μαραγκουδάκη ….ταξίδεψε παντού …γιατί αγαπήθηκε τόσο πολύ ; καθώς ο μονόλογος είναι μια δύσκολη και με ρίσκο υπόθεση ;

Κ.Γ. Γιατί το αγάπησα και το φρόντισα και εγώ πολύ, Γιατί είναι δυνατή η γραφή του, γιατί είναι εξαιρετική και σπάνια συγγραφέας η Μαρία Μαραγκουδάκη. Γιατί έχουμε μια υπέροχη συνεργασία 4 χρόνια τώρα. Γιατί την αγαπώ. Γιατί κάθε τι που κάνω το ζω στην υπερβολή . Γιατί το φροντίζω, το στολίζω, του μιλάω, γιατί μιλάει και εκείνο στην καρδιά μου. Θα ταξιδέψει εκ νέου… Ετοιμάζεται…

 

Α.Ρ. Η Τέχνη ενεργοποιεί συναισθήματα και σαν πομπός και σαν δέκτης ; όμως αυτό είναι το ζητούμενο ; αν όχι τι…

Κ.Γ. Η Τέχνη είναι η ύψιστη μορφή δημιουργίας του ανθρώπου. Η εξέλιξη μας οφείλεται πρώτιστα στην αποτύπωση των συναισθημάτων μας .Το ζητούμενο είναι να μην είμαστε συναισθηματικά απαθείς. Άνθρωπος χωρίς ιδανικά είναι νεκρός έλεγε ο Νοστογιέφσκυ. Μέσα από την δημιουργία και την έκφραση απώτερος σκοπός μας πρέπει να είναι η προσέγγιση της αλήθειας στο μέγιστο δυνατό και ο αγώνας για την καθιέρωσή της.

 

Α.Ρ. Ο Charles Baret ο Γάλλος αυτός Θεατράνθρωπος
γράφει ….Ο Συγγραφέας γράφει ένα έργο
Ο Ηθοποιός παίζει ένα άλλο
και το κοινό καταλαβαίνει ένα τρίτο
Μπορεί αλήθεια αυτό το απόφθεγμα να καταρριφθεί ;

Κ.Γ. Από τη στιγμή που δεν υπάρχουν σύνορα ανάμεσα στη φαντασία και στο πραγματικό…Η πραγματικότητα μας οδηγεί από το σημείο Α στο Β…Η φαντασία μας οδηγεί παντού.

 

Α.Ρ. Αλήθεια τι περιμένουμε από την Νέα γενιά στον χώρο της Τέχνης και της Μουσικής ;

Κ.Γ. Πολλά… Μια θεαματική αλλαγή γιατί τα νέα παιδιά είναι πιο έξυπνα, πιο ικανά, πιο ταλαντούχα , παρόλο που η τεχνολογία μπλοκάρει λίγο την κριτική σκέψη που θεωρώ ότι εκεί υστερεί τεχνηέντως βέβαια και όλη η εκπαίδευση μας… Αλλά πάντα υπάρχει ελπίδα.

 

Α.Ρ. Λέω να συζητήσουμε για ποίηση …ποια η σχέση σας ; είναι αναγκαία ; συσχετισμός της με ένα Θεατρικό έργο

Κ.Γ. Λατρεύω την ποίηση… Έχω διαβάσει αρκετά και συνεχίζω. Ειδικά τα τελευταία χρόνια απαγγέλω και διαβάζω έργα σύγχρονων και νέων ποιητών σε παρουσιάσεις των συλλογών των και μαγεύομαι όλο και περισσότερο από τον κόσμο της ποίησης. Θα συσχετίσω την ποίηση με ένα θεατρικό μονόλογο της ποιήτριας Νιόβης Ιωάννου που πρωταγωνιστούσα πριν δύο χρόνια το «Μην έρθεις απόψε» όσον αφορά τους σύγχρονους ποιητές και από το κλασικό ρεπερτόριο ο Σαίξπηρ φυσικά.

 

Α.Ρ. Τι ονειρεύεστε που δεν έχει συμβεί ακόμα ;

Κ.Γ. Να εξελίσσομαι και να γίνομαι όλο και καλύτερη και ως άνθρωπος και ως ηθοποιός. Να μην έχω καμιά σχέση με την «παλιά» ακόμη και αν είναι δυνατόν και με την χθεσινή Κατερίνα.

 

Α.Ρ. Πείτε μας μια φράση για το τέλος , σαν παρότρυνση , συμβουλή ή ακόμα κι ευχή.

Κ.Γ. Να σταματήσουν οι άνθρωποι να είναι άκαμπτα αυστηροί. Να μπορούν να δουν ότι αναφύεται από την ανεπιθύμητη πλευρά του εαυτού τους ώστε να μη μπλοκάρουν και στραγγαλίζουν ανθρώπους… δημιουργίες… αυθορμητισμούς… καλές προθέσεις και συνειδήσεις. Να βουτάμε τη γλώσσα στο μυαλό πριν μιλήσουμε. Να ξεκαβαλήσουμε τα καλάμια και να δουλεύουμε σκληρά καθημερινά τους εαυτούς μας. Και κλείνω με το απόφθεγμα του μεγάλου Έλληνα Φιλόσοφου  »Αρετή δεν είναι ούτε πάθος ούτε δύναμη παρά μόνιμη δεξιότητα της ψυχής κατακτημένη με σκληρή καθημερινή άσκηση» (Αριστοτέλης)