Πολύ κοντά μας βρίσκεται ένας άνθρωπος που κάνει την διαφορά σε όλα τα επίπεδα επιλογών… μέσα από τον σκούφο του κρύβεται και τρέφεται μια αβίαστη σοφία που την μοιράζει σαν Άγιος Βασίλης, είναι Ηθοποιός, ποιητής και τενόρος. Τροβαδούρος της ζωής που σκηνοθετεί με ένα περιβόλι καρδιά ….Δίπλα του πάντα βρίσκεται η εκλεκτή της καρδιάς του που μοιράζεται μαζί της την ζωή αλλά και την Τέχνη …λέει για κείνη: «Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, το μυαλό της είναι διαστημικό, διαπλανητικό το λέω. Θα έπρεπε να είναι στο Princeton και να χαρτογραφεί τους σχεδιασμούς του εγκεφάλου. Πρέπει να έχει πάνω από 168 IQ».

Σήμερα συζητούμε σε ένα παραδοσιακό καφενείο με τους:
Ηλία Λογοθέτη και την Μαρία Ζαχαρή

Α.Ρ. Κύριε Λογοθέτη θέλουμε να γνωρίσουν οι αναγνώστες μας υποδερμικά στοιχεία του Ηλία, επίκτητα του Καλλιτέχνη, και εκείνα για τα οποία αισθάνεται περηφάνια.

Η.Λ. Τι να πω, νομίζω ότι είμαι ένας άνθρωπος όπως όλοι δεν έχω ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, μόνο μια πίστη σ αυτό που κάνω και ένα καθήκον που πρέπει να έχουν όλοι οι άνθρωποι το καθήκον της ΜΝΗΜΗΣ.

Α.Ρ. Είστε απόφοιτος του τμήματος Πολιτικών Επιστημών του Παντείου …πως έγινε η μετάβαση στο Θέατρο και η υποτροφία που πήρατε από τον Κάρολο Κουν;

Η.Λ. Ξαφνικά, ύστερα από ένα ξενύχτι, ο αγαπημένος μου φίλος Γιώργος Ασδραχάς με φόρτωσε στο λεωφορείο των οκτώ, ήρθαμε στην Αθήνα έδωσα εξετάσεις με ένα ποίημα που θυμόμουν του Σπύρου Φίλιππα Πανάγου, ενός Μεγάλου Λευκαδίτη ποιητή, πήρα υποτροφία πήρα πίσω και το κατοστάρικο της εγγραφής και την άλλη μέρα ξεκίνησα πρόβες στο Θέατρο, ανεξήγητα πράγματα.

Α.Ρ. Θα σας πω τρεις λέξεις στις οποίες αυθόρμητα θα ήθελα να τις κτίσετε ανάλογα τι σημαίνουν για σας …
Μάνα …
Λευκάδα …
Όπερα …

Η.Λ. Τρία εγκαύματα που δεν λένε να γιάνουν.

ΑΡ. Η σύζυγός σας Μαρία Ζαχαρή με την οποία έχετε συνδέσει γλυκά κομμάτια ζωής, προσωπικά και Καλλιτεχνικά πόσο σας συμπλήρωσε ή σας άλλαξε;

Η.Λ. Η Μαρία είναι Σύμπαν, αν ταξιδεύεις σ αυτό το Σύμπαν πρέπει το διαστημόπλοιό σου συνεχώς να βελτιώνεται..

Α.Ρ. Έχετε πει για την δική σας Μαρία …Είναι η AMRTA μου (Νέκταρ της Αθανασίας), η αυθεντική ιδιόλεκτός μου.

Η.Λ. Διάλεξα αυτήν την σανσκριτική λέξη δεν μπορούσα να βρω άλλη.

Α.Ρ. Ποια «καντάδα» θα της τραγουδούσατε κάτω από το παραθύρι της ;

Η.Λ. «Ω, μην κοιμάσαι ξύπνα να σε δω
ψυχή χαριτωμένη, σε ποθώ… της
γης το γλυκοχάραμα τα μάτια σου
προσμένει…»

Α.Ρ. Για ν’ αναπτυχθούν οι τέχνες πρέπει να θηλάσουν το γάλα της ελευθερίας… Φρίντριχ Σίλερ (Γερμανός ποιητής & Θεατρικός Συγγραφέας).

Η.Λ. Δύσκολο τσιτάτο για τις μέρες μας που η Τέχνη είναι υποταγμένη στα βίτσια της εξουσίας, εξ’ άλλου η Ελευθερία θέλει αρετή και τόλμη.

ΑΡ. Κρείττον του « λαλείν » το σιγάν …Ισχύει πάντα;

Η.Λ. Κανένας βλάκας δεν μπορεί να μείνει σιωπηλός σε ένα συμπόσιο.

Α.Ρ. «Το αμάρτημα της μητρός μου» Το ανεβάσατε 11 χρόνια …τι σημαίνει για σας και πως συνέβη αυτή η επιλογή;

Η.Λ. Λάθος διατύπωση, το ανεβάζουμε 12 χρόνια εξακολουθεί να παίζεται, με αποκορύφωμα τις παραστάσεις στο Δρομοκαίτειο τον Νοέμβριο. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μας, για μένα το πιο ουσιαστικό της περιπέτειάς μου στο Θέατρο, η επιλογή ανήκει στη Μαρία Ζαχαρή και πάλι συνέβη ξαφνικά.

ΑΡ. Γεώργιος Βιζυηνός «Μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου …μια ζωή που μοιάζει με Μυθιστόρημα»
Ένας βασανισμένος και ταλαιπωρημένος άνθρωπος … Άφησε την τελευταία του πνοή στο ψυχιατρείο …Τι σας έλκει σε αυτήν την επιλογή;

Η.Λ. Μα αυτός ο μεγάλος συγγραφέας που γνωρίζει την ανθρώπινη ψυχή όσο και ο Ντοστογιέφσκι, αυτή η μητρική ξεχασμένη γλώσσα με όλα της τα σύμφωνα που σιγά σιγά και μεθοδικά καταργούνται, η ποίησή του, η ικανότητά του με λίγες γραμμές να περιγράφει γεγονότα και καταστάσεις, η πονεμένη του ύπαρξη που βρήκε καταφύγιο στο Δρομοκαΐτειο, και βεβαίως αυτός ο στίχος που αποτελεί κορυφαία στιγμή στην παγκόσμια ποίηση ”Μετεβλήθη εντός μου , ο ρυθμός του κόσμου” τόσο σύγχρονο, διότι στην πραγματικότητα τη σημερινή ηχεί σαν σάλπισμα εξέγερσης, διότι όντως μέσα μας έχει μεταβληθεί ο ρυθμός του κόσμου, και άλλα πολλά που στην παράσταση αναδεικνύονται.

Α.Ρ . Ένα στοιχείο δυνατό που γοητεύει είναι το ότι στην εξέλιξη της πλοκής αναδεικνύεται η γλώσσα μας …

Η.Λ. Το ουσιωδέστερο ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει το ημέτερο Έθνος είναι το ζήτημα της γλώσσας, ουσιωδέστερο και αυτού του ανατολικού ζητήματος όπως λέγει και ο Γεώργιος Βιζυηνός.

Α.Ρ. Ένας θεατής έχει σχολιάσει …Η μέθεξη αυτής της παράστασης με ακολουθεί παντού …η γλώσσα αποτελεί και περιεχόμενο …αν αφαιρεθεί η μορφή της γλώσσας το έργο θα μείνει μετέωρο …Σχολιάστε

Η.Λ. Η γλώσσα είναι η στέγη μας, η πατρίδα μας, χωρίς τη γλώσσα είμαστε ανέστιοι, η γλώσσα μας είναι η κατοικία μας. Η νεοελληνική αντίληψη αυτή τη στιγμή είναι να μεταφράσουμε τους συγγραφείς μας για να την καταλάβουν οι Έλληνες, να μεταφράσουμε τον Παπαδιαμάντη τον Βιζυηνό τον Καβάφη, μάλιστα μιά κυρία των γραμμάτων μετέφρασε τον Καβάφη από τα αγγλικά, καταλαβαίνετε λοιπόν που το πάει το ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ…

ΑΡ. Ποια τραγούδια ακούγονται στην παράσταση;

Η.Λ. ΄Ολα τα τραγούδια είναι ποιήματα του Βιζυηνού που μελοποίησε έξοχα ο Μιχάλης Γλυνιαδάκης εκτός από το τραγούδι του αποχωρισμού που είναι αυθεντικό Θρακιώτικο από την πατρίδα του Βιζυηνού και δεν υπάρχει στη μουσική ανθολογία, μου το δίδαξε Θρακιώτισσα πονεμένη ΓΥΝΑΙΚΑ.

Α.Ρ. Έχετε πει :«Στο έργο υπάρχει μια συνωμοσία» Τι εννοείτε;

Η.Λ. δεν εννοώ παρά την σιωπή που υπάρχει και διαποτίζει ολόκληρο το έργο τόσο από την μεριά των παιδιών που δέχονται την διαφορετική περιποίηση του κοριτσιού του άρρωστου, αλλά και την συνενοχή του πατέρα στον θάνατο του άλλου κοριτσιού.

Α.Ρ . Σε αυτό το έργο του Βιζυηνού δεν είχατε την στήριξη που έχρηζε και όφειλε το σύστημα να σας παράσχει …Έχετε πει : «Εμείς αποποιούμεθα των υποκλίσεων».

Η.Λ. δεν ζητήσαμε παρά να μας βοηθήσουν να πραγματοποιήσουμε ένα όνειρο που άρχισε να γίνεται όλο και πιο ολοκληρωμένο την παγκόσμια περιοδεία του έργου στα Ελληνόφωνα σχολεία του κόσμου, βασικά ηθική συμπαράσταση ότι κάτι τέτοιο εγχείρημα άξιζε τον κόπο να κοπιάσει ο πολιτισμός, αλλά …

Α.Ρ Δεδομένου του θανάτου του ποιητή σε ηλικία 47 ετών, αφήνοντας σε μας 7 ποιητικές Συλλογές, 13 Διηγήματα και πλήθος άρθρων και μελετών σχετικά με το έργο , η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, η μυθιστορηματική πλαστικότητα των χαρακτήρων, οι δραματικές συγκρούσεις, η δομή, η δραματικότητα, η άρτια αφηγηματική τεχνική — η ενδιαφέρουσα διαπλοκή του ιστορικού και του αφηγηματικού χρόνου — είναι μερικά από τα βασικά γνωρίσματα του «Αμαρτήματος της μητρός μου», αλλά και των άλλων διηγημάτων του

Ο ποιητής αυτός έχει αδικηθεί σε σχέση με άλλους;

Η.Λ. Νομίζω πως τα δώδεκα χρόνια που παίζεται το έργο ”Το αμάρτημα της μητρός μου” αποδεικνύει την τεράστια προσφορά του μέγιστου συγγραφέα Βιζυηνού.

Α.Ρ. Τελικά σήμερα έχετε καταλήξει ποιόν σκοπό επιτελεί η Τέχνη;

Η.Λ. Μια καλή ψυχαγωγία. Όταν βροντούν τα κανόνια οι Μούσες ΣΩΠΑΙΝΟΥΝ.

Α.Ρ. Είστε ο ποιητής που όλα τα απαγγέλλει χωρίς να τα διαβάζει από μέσα …και τονίζετε « Η ποίηση είναι αίρεση Βίου » …Τι εννοείτε;

Η.Λ. ΕΠΑΞΙΑ ΚΑΙ ΟΜΩΣ ΠΟΙΗΤΙΚΑ ΖΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗ ΓΗ.

Α.Ρ. «Το μεγαλείο της ποίησης είναι η βουβαμάρα». Συμφωνείτε;

Η.Λ. «Μίλα σιωπή με τα φεγγοβόλα μάτια σου, και ξέπλυνε το σκοτάδι με ασήμι»

Α.Ρ. «Το ελάχιστο κατά τον Πλάτωνα είναι το ύψιστο». Σχολιάστε …

Η.Λ. Είναι σαν να στύβεις όλα τα λουλούδια για να πιείς μια σταγόνα.

Κυρία Ζαχαρή …

Α.Ρ. Είστε μια καταξιωμένη Ηθοποιός που έχετε συνεργαστεί με το Εθνικό, το απλό Θέατρο, της Καισαριανής κ.α. Αλλά και στην τηλεόραση με Σκηνοθέτες όπως ο Κώστας Κουτσομύτης, ο Τάσος Ψαράς, ο Γιάννης Διαμαντόπουλος . Είστε απόφοιτος της Σχολής καλών Τεχνών ( Ζωγράφος )
Τι σας συγκινεί περισσότερο; και τι σας ολοκληρώνει ως άνθρωπο ;

M.Z. Αν εννοείτε η ζωγραφική ή το θέατρο, το ένα συμπληρώνει το άλλο. Είναι σαν την παροιμία ”το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το πρόσωπο” Πάντως αυτό που με ολοκληρώνει ως άνθρωπο είναι ό,τι καθημερινά μπορεί να με εξελίσσει.

Α.Ρ. «Το αμάρτημα της μητρός μου» η Θεατρική παράσταση βασισμένη στο διήγημα του Γεώργιου Βιζυηνού που πρωταγωνιστείτε με τον σύζυγό σας Ηλία Λογοθέτη, υποδύεστε την μάνα που σκοτώνει κατά λάθος το παιδί της …υπάρχει κάτι ποιο σπαραχτικό …τραγικό θα έλεγα …πως περνά μέσα σας ; πως αντιδρά το κοινό;

Μ.Ζ. Όντως πιστεύω ότι είναι το πιο τραγικό που μπορεί να συμβεί σε μια μάνα και ως έτσι περνάει μέσα μου και το κοινό σπαράζει μαζί μου.

Α.Ρ. Σε αυτό το έργο διώξατε ότι περιττό …ότι για κάποιους μπορεί και να εντυπωσίαζε …

Μ.Ζ. Έτσι είναι. Το έργο του Βιζυηνού είναι τόσο δυνατό που μιλάει από μόνο του. Είναι αυτό που είπα κάπου ότι ο μεγάλος πόνος είναι σαν σιωπηλή κραυγή.

Α.Ρ. Ο σύζυγός σας είπε πως χωρίς εσάς δεν θα είχε συμβεί αυτή η Θεατρική παράσταση …τι είναι αυτό που σας ενεργοποιεί στην χρονική επανάληψη για 11 χρόνια;

Μ.Ζ. Όντως ήταν δική μου ιδέα και με πολύ προσωπική δουλειά σε όλα τα επίπεδα-παραγωγή, σκηνογραφία,
το πρόγραμμα (με εξαιρετικό υλικό) τη σύνθεση του κειμένου (εκτός από το αμάρτημα που είναι ατόφιο), όλη την οργάνωση από θέατρο σε θέατρο, όλα στην παραμικρή τους λεπτομέρεια. Μας ενεργοποιεί το ενδιαφέρον του κόσμου και η απήχηση που έχει σε κάθε ηλικία. Μας ανανεώνει δε, αυτή η περιπλάνηση από χώρο σε χώρο, που μας κάνει να βρίσκουμε συνεχώς καινούργιες λύσεις για το στήσιμο της παράστασης.

Α.Ρ. «Η μάνα μόνο ερμηνεύει …εμείς οι άλλοι είμαστε απλά δορυφόροι» είπε ο Ηλίας Λογοθέτης … Τι λέτε για αυτό;

Μ.Ζ. Το λέει και σε εμένα και κάθε βράδυ επαναλαμβάνει πόσο καταπληκτικό είναι αυτό που κάνω εδικά στο μονόλογο. Εγώ όμως πιστεύω ότι ο ρόλος του Ηλία-τον Βιζυηνό-όλο το έργο που εκφέρει με το βαθμό δυσκολίας που έχει το κείμενο, με τον τρόπο που το κάνει, δεν θα μπορούσε κανείς άλλος να το απογειώσει Όλοι όσοι παίζουμε στο αμάρτημα είμαστε δορυφόροι του Βιζυηνού.

Α.Ρ. Η τεράστια επιτυχία του έργου αποδεικνύεται στο ότι οι νέοι και είναι αρκετοί αυτοί που έρχονται να δουν την παράσταση με κάποιο τρόπο συγκινούνται, κλαίνε ομαδικά …σαν να συνεννοούνται …Είναι ελπιδοφόρο μήνυμα;

Μ.Ζ. ΝΑΙ !!!!Το να βλέπεις παιδιά νέα να έρχονται με επιλογή τους και να κλαίνε στην παράσταση και μετά να μη φεύγουν να μένουν για να μιλήσουμε και μετά να ξαναέρχονται φέρνοντας τους φίλους τους να το δουν και αυτοί, είναι κάτι παραπάνω από ελπιδοφόρο. Νιώθεις ότι τίποτα δε χάνεται.

Α.Ρ. Ποιο σημείο σας απογειώνει ;

Μ.Ζ. Η κραυγή μου με το θάνατο της κόρης. Είναι το τέλος και η αρχή..Καθώς και όταν κλείνει ο Ηλίας με το ”μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου”… Φυσικά και ο μονόλογος.

Α.Ρ. Η μάνα που υποδύεστε από το ατέλειωτο κλάμα τυφλώνεται …η συνεχής επανάληψη του έργου για τόσα πολλά χρόνια σας καθιστά ακόμα πιο ευάλωτη στο δράμα της πλοκής; πως είστε μετά το πέρας;

Μ.Ζ. Αλήθεια η μάνα που υποδύομαι-είναι η μάνα του Βιζυηνού- ζει μέχρι τα βαθιά της γεράματα και τυφλώνεται από το πολύ κλάμα. Έχουν πεθάνει όλα της τα παιδιά και ο άντρας της και σε όλη της τη ζωή κλαίει και φοράει μαύρα και μόνο λίγο πριν πεθάνει λέει στη νύφη της να της βάλουν ένα άσπρο φακιόλι. Να σκεφτείτε στο ”ποίος ήτο ο φονεύς του αδελφού μου”(κι αυτό αυτοβιογραφικό), περιθάλπει χωρίς να το ξέρει το φονιά του γιού της.
Στο να είσαι ευάλωτος στο δράμα της πλοκής δεν έχει να κάνει με την επανάληψη. Απεναντίας η επανάληψη έχει βαθμό δυσκολίας. Κάθε βράδυ πριν ξεκινήσουμε λέω σε όλους -πάμε σα να το παίζουμε για πρώτη φορά-
Δεν μπορείς να μην είσαι ευάλωτος όταν εκφέρεις αυτό το κείμενο και γνωρίζοντας τη ζωή του Βιζυηνού.
Με το πέρας της παράστασης, μετά από 15 λεπτά είμαι καλά, γιατί αλλιώς θα με έπαιρναν με το φορείο… Είμαι χαρούμενη πού σχεδόν όλοι οι θεατές έκλαιγαν.

Α.Ρ. Η Μαρία Ζαχαρή έτυχε να κλάψει άλλες φορές με την αιτία κάποιου πόνου;

Μ.Ζ. Ε..ναι θεωρώ ότι όλοι κάποια στιγμή έχουμε πονέσει, αλλά κυρίως για απώλειες. Εδώ προφανώς έχει βρει κάποια ρωγμή. Η αλήθεια είναι ότι μου είναι δύσκολο να δεχτώ το θάνατο… με πονάει και με θυμώνει

Α.Ρ. Σας έχουμε δει & ακούσει να διαβάζετε κείμενα με απίστευτη τρισδιάστατη απόδοση, κάτι που μαγεύει το κοινό σε συναντήσεις παρουσιάσεων Συγγραφέων …
Είναι πολύ σημαντικός ο τρόπος που διαβάζουμε ή απαγγέλουμε και πόσο αυτό μπορεί να περάσει στην καθημερινότητα όταν μιλάμε απλώς;

Μ.Ζ. Όχι στην καθημερινότητα δεν περνάει…δεν είναι όλα σημαντικά όσα λέμε…Όταν όμως πρόκειται να πούμε κάτι που έχει σημασία για εμάς ή γι αυτόν που το ακούει ο τρόπος πού το λέμε ,θα προσέξετε, διαφοροποιείται αυτομάτως.
Τώρα όταν διαβάζω, νιώθω ότι είναι όλοι εκεί και με ακούνε. Μου αρέσει πολύ αυτή η διαδικασία. Είναι ένα κομμάτι της δουλειάς μας. Μου αρέσει να δημιουργώ εικόνες στον ακροατή-θεατή και να κατεβάζω συναίσθημα με μέτρο, χωρίς υπερβολές. Νιώθω σαν τον ακροβάτη πάνω σε τεντωμένο σχοινί, λίγο περισσότερο και θα πέσει…

Α.Ρ. Πείτε μας κάτι για τον Ηλία …ένα περιστατικό που θα δώσει κι άλλα στοιχεία σημαντικά στην μοναδικότητα του ταπεραμέντου που διαθέτει …

Μ.Ζ. Πριν πολλά χρόνια…..όταν ήμουν φοιτητριούλα πρώτο έτος και έμενα στο πατρικό μου, εκείνη τη χρονιά είχε χιονίσει πολύ και πολύ έκανε κρύο. Ξύπνησα αργά και κατέβηκα να πάρω το λεωφορείο για να κατέβω από του Παπάγου στο Πολυτεχνείο. Στη στάση περίμενε ο Ηλίας με ένα ταξί από τα χαράματα για να με πάει να μην κρυώσω…
Στο δρόμο μου απήγγειλε Μαγιακόφσκι.

Α.Ρ. Δώστε μας τα χαρακτηριστικά εκείνα της γυναίκας που μπορεί να τα καταφέρει στην προσωπική ζωή της αλλά και στον χώρο της εξάσκησης του επαγγέλματός της …

Μ.Ζ. Δύσκολο πολύ. Θέλει άσκηση καθημερινή-αγώνα δρόμου-να ξεπερνάει πράγματα και καταστάσεις και να λέει πάμε παρακάτω. Κυρίως θαυμάζω τις γυναίκες που το έχουν καταφέρει και έχουν παιδιά.

Α.Ρ. Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω …στην μέση ακριβώς …τι θα κρατούσατε και τι θα αλλάζατε;

Μ.Ζ. Όλα και τίποτα. Κάθε φορά έχω στο νου μου τα λόγια του ποιητή ”Δεν έχω τίποτα δικά μου είναι τα πάντα”

Α.Ρ. Δεν είναι απαραίτητη η προφορική επικοινωνία για να επιτευχθεί Ενσυναίσθηση …Σε σας είναι ανεπτυγμένη για ευνόητους λόγους; Οι άνθρωποι της εποχής μας διακατέχονται όλο και περισσότερο από Αλεξιθυμία;

Μ.Ζ. Τίποτα δεν είναι ανεπτυγμένο σε κανέναν για ευνόητους λόγους. Όλα θέλουν κόπο, αφύπνιση, σκάψιμο στα μύχια της ψυχής μας. Η συμπαράσταση με την κατάσταση του άλλου και η ιδιοποίηση των αλλότριων συναισθημάτων-προβλημάτων δεν είναι αυτονόητη. Τώρα από εκεί και πέρα αν θα απωθήσεις τα συναισθήματά σου είναι πολυπαραγοντικό και μη σου πω ότι χρήζει και (ιατρικής ) βοήθειας.

Α.Ρ. Ποιο φαγητό αγαπά ο Ηλίας;

Μ.Ζ. Αυτό που κάθε φορά του μαγειρεύω.

Α.Ρ. Τι ονειρεύεστε;

Μ.Ζ. Να βρουν το γονίδιο να ζούμε τουλάχιστον 250 χρόνια. Τα άλλα έπονται… θα υπάρχει χρόνος και για διορθώματα

Α.Ρ. Τι σας ενεργοποιεί …την έμπνευση ώστε να ζωγραφίσετε με γεμάτη την ψυχή;

Μ.Ζ. Το αγκάθι που υπάρχει στην ψυχή και το φως που από ώρα σε ώρα κάνει όλα να φαίνονται διαφορετικά… αλλιώτικα κάθε φορά…

Α.Ρ. «Γιατί με τη ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ η ματιά μας αλλάζει κατεύθυνση προς το όνειρο, την πραγματικότητα» …Ισχύει πάντα ;

Μ.Ζ. Όχι..δεν ακουμπάει σε όλες τις ψυχές

Α.Ρ. Έχετε ζωγραφίσει με θεματολογίες που άπτονται των Θεατρικών ρόλων;

Μ.Ζ. Όχι ποτέ.

Α.Ρ. Ποιο είναι το δυνατό σημείο σας σύγκλισης με τον Ηλία Λογοθέτη;

Μ.Ζ. Η ποίηση της ζωής στην καθημερινότητα.

Α.Ρ. Ποια τα νέα για την φετινή Σεζόν …έχετε καταλήξει κάπου;

Μ.Ζ. Μόλις τελειώσαμε τις παραστάσεις στο Δρομοκαΐτειο. Δύο μήνες παλέψαμε για να κάνουμε ένα αμφιθέατρο για συνέδρια (άσπρο με γαλάζια οροφή)σε αμφιθέατρο για παραστάσεις και ειδικά για”το Αμάρτημα της Μητρός μου” Ντύσαμε όλο το θέατρο μαύρο(και την οροφή) και φέραμε ολόκληρο εξοπλισμό για να μην υπολείπεται σε τίποτα από τις άλλες χρονιές. Κατά κοινή ομολογία ήταν η καλύτερη παράσταση όλων των χρόνων, με τον Βιζυηνό να είναι εκεί. Σα να είχε έρθει από το διπλανό δωμάτιο και παρακολουθούσε τη ζωή του. Οι παραστάσεις ήταν ελεύθερες για το κοινό και ήρθαν από όλη την Αττική.
Ήταν εμπειρία και για εμάς και για τον κόσμο.
Όλοι μας λένε τόσος κόπος για δυο παραστάσεις; -Ναι άξιζε τον κόπο. Ήταν εκεί που τέσσερα χρόνια νοσηλεύτηκε ο Βιζυηνός και άφησε την τελευταία του πνοή. Το ”μετεβλήθη εντός μου κι ο ρυθμός τού κόσμου”, εκεί μέσα το έγραψε.
Το ”Αμάρτημα της Μητρός μου”, η συγκεκριμένη παράσταση, έχει ακόμα κοινό που το ζητάει, δεν τελείωσε. Ωστόσο κάτι υπάρχει στα σκαριά.

Αγαπημένοι μας …Ηλία Λογοθέτη & Μαρία Ζαχαρή σας ευχαριστούμε εγκάρδια για την συζήτηση που μας χαρίσατε , για τον χρόνο που μας αφιερώσατε …είναι στ’αλήθεια πιο μυρωδάτος ο καφές μαζί σας !!!

Η.Λ. Μ.Ζ. Και εμείς ευχαριστούμε!