Του Ν. Ι. ΠΑΠΑΔΑΚΟΥ

ΤΑ ΠΥΡΑ επαναλαμβανόμενα. Οι απαιτήσεις δυσβάσταχτες. Το παγκόσμιο γίγνεσθαι, καθημερινά  σε κάνει να παίζεις κρυφτό με τον εαυτό σου και κάτι σαν αμπάριζα με το μέλλον. Οι διαμαρτυρίες της Πλατείας Συντάγματος περιορίστηκαν στην καρέκλα του καφενέ. Οι αγανακτισμένοι των εκατοντάδων χιλιάδων, διαμοιράστηκαν σε καφετέριες. Σε ένα ομαδικό Μανιάτικο Μοιρολόγι δίχως αντίκρισμα και πίεση.

ΠΕΣΑΜΕ. Ίσως και να ξε…πέσαμε. Πολλά τα προβλήματα. Περισσότεροι οι τεχνητοί συναγερμοί. Έτσι θεωρώ τις τρομοκρατίες –ώστε από κάπου προμηθεύοντα όπλα χαζά παιδάκια και ποτισμένα με δηλητήριο-  τo Κατάρ, oi σύγχρονες κατάρες, οι παγκοσμιοποιήσεις, οι Ενώσεις των εκκλησιών, τα σχίσματα…. Όλα γίνονται τόσα γρήγορα που λαχανιάζεις παρακολουθώντας τα –ως εξελίξεις- δίχως να τρέχεις και να κοπιάζεις.

Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ είχε κλείσει τα αφτιά του σε Σειρήνες. Κι εμείς αποσβολωμένοι βλέπουμε τηλεόραση κι ακούμε συναγερμούς. Επιλογές του καθενός είναι αυτές. Κι εδώ πάνω θα σας πως μια ακόμα σοφή ιστορία. Η οποία καταπιάνεται με τα «θέλω» και τους «επηρεασμούς». Με τους αγώνες και τις τριγύρω φωνές…..

ΛΕΝΕ πως υπάρχουν 2 τρόποι για να ζήσεις την ζωή σου. Ο ένας είναι να την ζήσεις και να την δημιουργήσεις όπως θέλεις εσύ, και ο άλλος να ακούς τους γύρω σου, και να την ζήσεις όπως θέλουν οι γύρω σου. Η ιστορία του βατράχου μας διδάσκει ότι για να πετύχουμε τους στόχους μας, χρειάζεται πολλές φορές να είμαστε “κουφοί”, και να προχωράμε μπροστά χωρίς να ακούμε τις γνώμες των γύρω μας, όπως συμβαίνει και με τον βάτραχο της ιστοριούλας.

ΚΑΠΟΤΕ, λοιπόν, οι  βάτραχοι διοργάνωσαν έναν αγώνα αναρρίχησης. Στόχος τους ήταν να ανέβουν στην ψηλότερη κορυφή ενός πύργου. Εκείνος που θα το κατάφερνε θα ήταν μοναδικός και θα έδειχνε πως υπάρχει μια μεγάλη κρυφή ικανότητα, άρα θα είχε τιμές και αξιώματα.  Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν εκεί να υποστηρίξουν αρχικά την προσπάθεια των βατράχων. ΝΑ τους εμψυχώσουν. Όπως οι πολιτικοί εμάς ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ. Που ο καθείς λέγει και την ποτισμένη στο ψέμα ατάκα του, καθώς είναι κατευθυνόμενος κι αυτό φαίνεται….

Ο ΑΓΩΝΑΣ των βατράχων ξεκίνησε. Και σε λίγο οι επευφημίες των ανθρώπων έγιναν δυσαρέσκεια. Αποδοκιμασίες. Γκρίνιες. Όπως το μεγάλο «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος σε ένα ελεεινό «ΝΑΙ» σε όλα. Ο κόσμος που αρχικά παρότρυνε (βλέπε go home Merkel και άλλα γελοία από αστείους) τελικά δεν πίστευε ότι ήταν εφικτό, να ανέβουν οι βάτραχοι στην κορυφή του πύργου. Το μοναδικό που ακουγόταν ήταν: «Τι κόπος! Ποτέ δεν θα τα καταφέρουν…». Όπως λένε οι ίδιοι οι πολιτικοί για ΕΜΑΣ…

ΞΑΦΝΙΚΑ οι ίδιοι οι βάτραχοι άρχισαν να αμφιβάλλουν για τους εαυτούς τους… Κοπίαζαν  αλλά δεν είχαν καμία συμπαράσταση. Ο κόσμος συνέχιζε να φωνάζει: «Τι κόπος! Γιατί κοπιάζετε; Είστε καταδικασμένοι. Δεν θα καταφέρετε ΠΟΤΕ». Με τόση αποκαρδίωση, πόλεμο και κόντρα το κοινό, οι βάτραχοι, ο ένας μετά τον άλλο, παραδέχονταν την ήττα τους. Άλλοι επέστρεφαν από τον δρόμο του γυρισμού, άλλοι με απονενοημένο διάβημα αυτοκτονούσαν, άλλοι σταματούσαν και πέθαιναν από δίψα και πείνα…. ΟΛΟΙ.

ΟΛΟΙ; Μάλλον όχι. Εκτός από έναν! Εκείνος συνέχισε στωικά  να σκαρφαλώνει… Αν και οι δυνάμεις του τον εγκατέλειπαν συνεχώς, μετά από συγκινητική και τρομερή προσπάθεια , κατόρθωσε να φθάσει στην κορυφή! Δεν άρεσε αυτό στους….. ανθρώπους. Ένας από τους χαμένους βατράχους, σαν ο ήρωας κατέβαινε από το βουνό, πλησίασε να τον ρωτήσει πως τα κατάφερε να ανέβει στην κορυφή…

«ΦΙΛΑΡΑΚΙ συγχαρητήρια. Μας έκανες περήφανους κόντρα στις βουλές των άλλων. Πως τα κατάφερες»; Ο ηρωικός βάτραχος συνέχισε να ροβολεί κατηφορικά το μονοπάτι. Δεν έδινε σημασία: Ο κουρασμένος βάτραχος έκανε δεύτερη προσπάθεια: «Ξέρεις, είσαι το ίνδαλμά μας. Μπράβο σου. Πως το έκανες αυτό». Και πάλι δεν πήρε απόκριση.  Τότε , μόνο, συνειδητοποίησε ότι ο  νικητής βάτραχος ήταν ….κουφός!!!

ΣΥΜΦΩΝΑ με την διδαχή, ποτέ να μην ακούμε ανθρώπους που έχουν την κακή συνήθεια να είναι αρνητικοί, γιατί μας κλέβουν τις μεγαλύτερες λαχτάρες και πόθους της καρδιάς μας! Ειδικά βολεμένους πολιτικούς που εδώ και δεκαετίες μας πουλάνε φρούδες ελπίδες και παραμένουν ατιμώρητοι για τα εγκλήματα ενός ολόκληρου λαού. Πάντοτε για αντίβαρο,  να υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας τη δύναμη της φράσης: «Σκέψου θετικά!».

ΣΕ ΟΣΟΥΣ μας υπενθυμίζουν και μας φωνάζουν ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να πετύχουμε τους στόχους μας ή να πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας να είμαστε, να στεκόμαστε, να συμπεριφερόμαστε σαν ένα …ΕΝΑΣ ΚΟΥΦΟΣ ΒΑΤΡΑΧΟΣ! Που δεν ακούει αλλά κάνει άλματα. Μόνο έτσι θα καταστραφούν και θα χάσουν το στοίχημα και τις θέσεις τους οι ΔΟΥΛΙΚΟΙ υπάλληλοι και τα πολιτικά ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ. Συγγνώμη για τον θυμό. Καλή σας ημέρα.

Loading...