Η ελληνική φυλή κατά τα νεώτερα πορίσματα της Γλωσσολογίας είναι ένας από τους κλάδους του ίνδοευρωπαϊκού η ιαπετικού λαού που ζούσε ως την 5. χιλιετηρίδα π. X. αδιάσπαστος και ομόγλωσσος σε μια περιοχή της Β.Α. Ευρώπης — ίσως, κατά μια νεώτατη θεωρία, στη στέππη των Κιργισιών, ανάμεσα στην Κασπία και τα Ουράλια 1 —και ο οποίος μετά την 5. χιλιετηρίδα π. X. άρχισε να διασπάται τμηματικά και να απλώνεται προς όλες τις γεωγραφικές κατευθύνσεις, αφομοιώνοντας τους λαούς που κατακτούσε γύρω του.
Ετσι άλλα τμήματα των ίνδοευρωπαίων κατευθύνθηκαν πρός τα Ν. Α. και Ν. Δ. της ’Ασίας και διαμόρφωσαν ως τις αρχές της 2. χιλιετηρίδας π. X. τους Χεττίτες της Μ. ’Ασίας, τους ’Αρίους, δηλ. τους ’Ινδούς και τους Ίρανούς, τους Τοχάρους και τους Αρμενίους, και άλλα τμήματα κινήθηκαν προς τα δυτικά της κοιτίδας των ίνδοευρο)παίων και διαμόρφωσαν τους κυριώτερους ιστορικούς λαούς της Ευρώπης, δηλ. τους Ελληνες, ’Ιταλούς, Θρακοϊλλυριούς, Κέλτες, Γερμανικούς η Τευτονικούς λαούς και τους Βαλτοσλάβους.

Οί υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης, δηλ. οι Φινλανδοί, οι Ούγγροι, οι Πρωτοβούλγαροικαι οιΤούρκοι,ανήκουν όχι στην ίνδοευρωπαϊκή γλωσσική οικογένεια, αλλά στηνουραλοαλταϊκή, που αποτελεί το ιθαγενές εθνολογικό υπόστρωμα της Σιβηρίας, άπ’οπου και ήρθαν ως επιδρομείς πολύ αργότερα.

Οι Ελληνες, αφότου χώρισαν από τους άλλους ίνδοευρωπαίους μετά την 5. χιλιετηρίδα π. X., κινήθηκαν με βραδύτατο ρυθμό επί 3 περίπου χιλιετηρίδες επάνω στον ευρωπαϊκό χώρο που εκτείνεται από την Ινδοευρωπαϊκή κοιτίδα ως την Ελλάδα.. 
 
‘Ως τελευταίοι τόποι της διαμονής τους πριν κατεβούν στην Ελλάδα θεωρούνται οι πεδιάδες της Ουγγαρίας και της Σερβίας.
 
Απ’ εκεί, αφού πλήθυναν σημαντικά και απλωθήκαν εδαφικά, ώστε να αρχίσει κιόλας η πρωτοελληνική γλώσσα τους που μιλούσαν τότε να διασπάται σε διαλέκτους, ξεχύθηκε από την κοιλάδα του ’Αξιού πρός τους μακεδονικούς κάμπους το πρώτο ελληνικό κύμα, οι ’Ίωνες, περι το 2000 π. X.
Ή χώρα που εμελλε να δνομαστή Ελλάδα κατοικούνταν τότε από εναν άλλο, μή ινδοευρωπαϊκό, μεσογειακό λαό, συγγενή των Έτρούσκων της Ιταλικής χερσονήσου, τους οποίους βρήκαν όταν περί το 1500 π. X. κατέβηκαν εκεί οι επίσης ίνδοευρωπαιοι Ιταλοί. 
Οί αρχαίοι Ελληνες μιλούν για τον προκάτοχό τους λαό με διάφορα τοπικά ονόματα. τους ονομάζουν Πελασγούς, Τυρρηνους, Κάρες, Λέλεγες.
 
 Ή σημερινή επιστήμη τους ονομάζει συμβατικά Προέλληνες.
 
Οι Προέλληνες αντιπροσωπεύονται αρχαιολογικά στα μνημεία του κρητομινωικού η αιγαίου πολιτισμού.
 
 Ήταν λαός με πρώιμο πολιτισμό, όπως συμβαίνει για τους περισσότερους λαούς που ζουν γύρω στη Μεσόγειο. 
 
Ήταν θαλασσοπόροι, έμποροι και πειρατές.
 Οί αρχηγοί τους ζούσαν σε παλάτια μεγαλοπρεπή, εφοδιασμένα με ανέσεις που κάνουν και σήμερα εντύπωση και με καλλιτεχνική διακόσμηση που μαρτυρεί αναπτυγμένη και λεπτή καλαισθησία.
 
Οι ’Ίωνες απλώθηκαν τότε σε όλη την Ελλάδα, υποτάσσοντας και αφομοιώνοντας σιγά σιγά τους προελληνικούς κατοίκους της..
 
Πόσο αργά συντελέστηκε η ολοκληρωτική αφομοίωση των Προελλήνων από τους Έλληνες το δείχνει το γεγονός ότι ως τον 5. π. X. αιώνα σώζονταν υπολείμματα Προελλήνων στον ’Άθωνα και στη Λήμνο, όπως φαίνεται από τις σχετικές μαρτυρίες του Θουκυδίδη 2 και τις προελληνικές επιγραφές.
 
 Περίπου δυο αιώνες μετά την κάθοδο των Ιώνων, περί τον 17. αιώνα π. X., και πριν καλά καλά προχωρήση σημαντικά η γλωσσική αφομοίωση των Προελλήνων από τους ’Ίωνες, νέο κύμα ελληνικό κατεβαίνει πάλι από τα βόρεια, με πιο φρέσκη αλκή, και κατακτά τον εθνολογικά και γλωσσικά άνάμεικτον ακόμα ελληνικό χώρο, και αυτοί είναι οι Αίολοαχαιοί. 
 
Κι αυτοί, άλλου υποτάσσοντας τους ’Ίωνες κι άλλου απωθώντας τους πρός τα ανατολικά ελληνικά παράλια, τα νησιά και την απέναντι τους Ιωνία, απλώνονται σε ολόκληρη την Ελλάδα, περνούν στα βόρεια παράλια της Μ. ’Ασίας πρός το Αιγαίο, στην Κρήτη, και αργότερα άποικίζουν και την Κύπρο.
 
 Αύτοι είναι οι δημιουργοί του πρώτου μεγάλου ελληνικού πολιτισμού, που επάνω στο κορύφωμα και το τέλος του καθρεφτίζεται λογοτεχνικά στα ομηρικά έπη  και αρχαιολογικά στα ευρήματα των Μυκηνών, της Τίρυνθας, της Πύλου, του Όρχομενού, του Βαφείου κ. ά. τόπων.
 
Το τρίτο και τελευταίο ελληνικό κύμα κατεβαίνει σ την Ελλάδα τον 12. αιώνα π. X. 
Είναι οι Δωριείς, που επιφέρουν το τέλος του αίολοαχαϊκου πολιτισμού και εγκαινιάζουν την αρχή μιας σκοτεινής περιόδου τεσσάρων αιώνων, η οποία φτάνει ως τον 8. αιώνα π. X., οπότε λήγει η προϊστορία και αρχίζει με την εμφάνιση επιγραφών η ιστορική περίοδος. 
 
Και οι Δωριείς απλώνονται σε όλη τη μητροπολιτική Ελλάδα, την Κρήτη και τα νότια νησιά του Αιγαίου, αφήνοντας μόνο μερικά υπολείμματα εδάφους στους Αϊολοαχαιούς, δηλ. τη Θεσσαλία, τη Βοιωτία, την Αρκαδία και την Κύπρο, όπου οι Δωριείς δεν έφτασαν ποτέ, και στους Ίωνες τα ανατολικά παράλια της Πελοποννήσου, την ’Αττική, την Εύβοια και τα κεντρικά νησιά του Αιγαίου.
 
Μετά την κάθοδο των Ελλήνων στην Ελλάδα ένας άλλος ϊνδοευρωπαϊκός λαός, οι Θρακοϊλλυριοί, κλείνει τα βαλκανικά περάσματα πρός την Ελλάδα και κόβει την επαφή των Ελλήνων με τους άλλους λαούς της Κεντρικής Ευρώπης.
 
Δεν θα παρακολουθήσουμε τις κατοπινές κινήσεις των ελληνικών φυλών επάνω στην Ελλάδα και τις μεταναστευτικές τους κινήσεις πρός την Ανατολή και τη Δύση, γιατί όσα είπαμε σ΄αυτή τη συντομοτάτη και άδρομερή επισκόπηση της ελληνικής προϊστορίας δέ μας χρειάζονταν παρά ως προεισαγωγικά σιό κύριο θέμα μας, που είναι το εξής : 
 
Ανάμεσα στα τρία διαδοχικά κύματα καθόδου της ελληνικής φυλής στη χώρα αυτή ποιοι είναι οι Μακεδόνες;

Βεργίνα

Δυστυχώς η προϊστορία δεν μας δίνει κανένα στοιχείο που να μπορή να θεωρηθή ότι αφορά τον μακεδονικό λαό. 
Πρέπει να κατεβούμε σχετικώς πολύ χαμηλά την κλίμακα της ‘Ιστορίας, στον 5. π. X. αιώνα, για ν΄άκούσουμε πρώτη φορά από τον πατέρα της ‘Ιστορίας, τον Ηρόδοτο 3, το άνομα των Μακεδόνων και μάλιστα ταυτιζόμενο από αυτόν με τη δωρική φυλή. 
 
«Τό δωρικό γένος, λέει, περιπλανήθηκε πολύ στα χρόνια του βασιλιά Δευκαλίωνα κατοικούσε στη Φθιώτιδα, στα χρόνια του Δώρου, γιου του Έλληνα, κατοικούσε στη χώρα που είναι κάτω από την Οσσα και τον ’Όλυμπο και που λέγεται ‘Ιστιαιώτιδα’ όταν το έδιωξαν από εκεί οι Καδμείοι, κατοικούσε σιήν Πίνδο και λεγόταν Μακεδνόν».
 
Ό ίδιος ιστορικός αναφέρει ότι στη ναυμαχία της Σαλαμίνας ελαβαν μέρος από την Πελοπόννησο οι Λακεδαιμόνιοι, οι Κορίνθιοι, οι Σικυώνιοι, οι Έπιδαύριοι, οι Τροιζήνιοι «πού ήταν δωρικό και μακεδνό έθνος, και είχαν κατεβή σ την Πελοπόννησο από τον Έρινεό και την Πίνδο και τη Δρυοπίδα» 4.
 
Δωριείς λοιπόν είναι κατά τον Ηρόδοτο οι Μακεδόνες, και μακεδονική φυλή οι Δωριείς. 
 
Και προσθέτει ότι και οι ίδιοι οι Μακεδόνες θεωρούν τον εαυτό τους Έλληνες, και ο ίδιος είναι βέβαιος για την ελληνική τους εθνικότητα, και οι άλλοι Ελληνες το ίδιο φρονούν, όπως φαίνεται από την απόφαση που πήραν οι ελλανοδίκες των Ολυμπιακών αγώνων να επιτρέψουν στον Αλέξανδρον Α’ να αγωνιστή εκεί 5.
 
Από τις περικοπές αυτές, όπου για πρώτη φορά γίνεται λόγος για τους Μακεδόνες, φαίνεται ολοφάνερα ότι οι Έλληνες του 5. π. X. αιώνα θεωρούσαν τους Μακεδόνες τμήμα της ελληνικής δωρικής φυλής, που παλαιότερα κατοικούσε γύρω από την Πίνδο και που άπ΄ εκεί είχε άπλωθή και σε άλλες περιοχές, όχι μόνο πρός τα ανατολικά, δηλ. στη σημερινή Μακεδονία, απωθώντας άλλες ελληνικές η ξένες φυλές με τον τρόπο που ο ίδιος ιστορικός περιγράφει αλλού, παρά και προς τα νότια, ως την Πελοπόννησο.
 
Άλλα όχι μόνο τμήμα των Δωριέων, δηλ. της καθαρώτερης από ξένες επιδράσεις ελληνικής φυλής, όπως δεχόμαστε σήμερα, θεωρούσαν τους Μακεδόνες οι σύγχρονοι με τον ‘Ηρόδοτο ‘Έλληνες, παρά και συναίσθηση της ελληνικής τους εθνικότητας και υπερηφάνεια γι΄ αυτή τους αναγνώριζαν, όπως φαίνεται από τα λόγια που βάζει στο στόμα του Αλεξάνδρου, του γιου του Άμύντα, πάλι ο ίδιος ιστορικός: 
 
«Νά αναγγείλετε, λέει ο Αλέξανδρος στούς πρέσβεις των Περσών που φιλοξένησε, να αναγγείλετε στο βασιλιά σας ότι ένας ‘Έλληνας, βασιλιάς των Μακεδόνων, σάς υποδέχτηκε φιλικά» 6. 
 
Συνεχίστε ΕΔΩ