Ο Γιώργος Μούτσιος γεννήθηκε στην Καλαμάτα στις 31 Ιανουαρίου 1932. Ο Έλληνας ηθοποιός και τραγουδιστής, με κλασική μουσική παιδεία μετακόμισε στην Αθήνα Μαζί με την οικογένειά του , όπου και τέλειωσε το γυμνάσιο. Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ελληνικό Ωδείο και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Μετά τη στρατιωτική του θητεία έφυγε για τη Βιέννη, όπου έκανε ανώτερες σπουδές φωνητικής στη Μουσική Ακαδημία και θέατρο και σκηνοθεσία στο Reinhardt Seminar.

Το 1951 επέστρεψε στην Ελλάδα και αμέσως εντάχτηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου. Συμμετείχε, κυρίως, ως τραγουδιστής στο χορό πολλών παραστάσεων αρχαίας τραγωδίας ή κωμωδίας. Το 1954 εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Λυρική Σκηνή, με την οπερέτα H Πριγκίπισσα του Ιπποδρόμου και στο θέατρο πρόζας το 1963 με το θίασο Νέα Σκηνή στο έργο της Αγκάθα Κρίστι Δέκα Μικροί Νέγροι.
Από τότε συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους αθηναϊκούς θιάσους (Έλλης Λαμπέτη, Αλίκης Βουγιουκλάκη, Τζένης Ρουσέα, Σμαρούλας Γιούλη κ.ά.), ερμηνεύοντας ρόλους σε όλα τα είδη του θεάτρου, ενώ το 1977 συγκρότησε θίασο με τη γυναίκα του ηθοποιό Δέσποινα Νικολαΐδου. Συμμετείχε με το Εθνικό Θέατρο στο Φεστιβάλ των Εθνών στο Παρίσι και το ίδιο Φεστιβάλ και στο Φεστιβάλ Σαίξπηρ του Λονδίνου με το Θέατρο Τέχνης στην ιστορική παράσταση των Ορνίθων του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν και μουσική Μάνου Χατζιδάκι.

Η πρώτη εμφάνισή στη μεγάλη οθόνη έγινε το 1951, στην ταινία του Φρίξου Ηλιάδη Ριρίκα. Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 50 ταινίες (δράματα, κωμωδίες και περιπέτειες) και διακρίθηκε σε ρόλους «κακού» τη δεκαετία του 1960. Το 1962 συμμετείχε στην αμερικανική παραγωγή Ο Λέων της Σπάρτης (The 300 Spartans), που γυρίστηκε στην Ελλάδα από τον Ρούντολφ Ματέ, ερμηνεύοντας το ρόλο του Δημόφιλου του Θεσπιέως.

Η τελευταία παρουσία του στη μεγάλη οθόνη ήταν το 2002, στην ταινία του Δημήτρη Κολάτου Αλέξανδρος και Αϊσέ. Έπαιξε σε πολλές σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, με τελευταία εμφάνιση στα Παιδιά της Νιόβης του Κώστα Κουτσομύτη, που προβλήθηκε το 2004 από τη ΝΕΤ.

Ο Γιώργος Μούτσιος, με τη χαρακτηριστική βαρύτονη φωνή του, διακρίθηκε και στο έντεχνο τραγούδι, αποτελώντας έναν από τους ιδανικούς ερμηνευτές των τραγουδιών του Μάνου Χατζιδάκι (Αερικό, Η Μπαλάντα του Στρατιώτη, Ω καλή μου Ξανθειά, Ο κύκλος του C.N.S. κ.ά.). Μοναδική είναι η ερμηνεία του στο τραγούδι των Χατζιδάκι/Σταύρου Ένας Μύθος, που το τραγούδησε ντουέτο με τη Μαρία Δουράκη. Στις 29 Μαΐου 1967 τραγούδησε το ορατόριο για την ειρήνη El Pessebre του διάσημου Ισπανού τσελίστα Πάμπλο Καζάλς στη Γενεύη.

Την 1η Φεβρουάριου 2010, σε εκδήλωση του πνευματικού κέντρου Παπάγου, τιμήθηκε για την προσφορά του στο θέατρο, στον κινηματογράφο και το τραγούδι. Στην ευχαριστήρια ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο δρόμος της ζωής δεν είναι μόνο καλός, είναι και κακοτράχαλος. Είχα μια περιπέτεια με την υγεία μου, συνεχίζω το ταξίδι μου, δεν έχω φτάσει ακόμη στην Ιθάκη. Τα “όχι” που είπα ήταν περισσότερα από τα “ναι”, αλλά πιστεύω ότι διατήρησα την αξιοπρέπειά μου. Σε δύο ανθρώπους θέλω να σταθώ: στη δασκάλα μου στη Βιέννη, η οποία μου έμαθε πώς θα ήθελα να τραγουδήσω, και στον Μάνο Χατζιδάκι, που μου έμαθε πώς έπρεπε να τραγουδήσω».

Από το 1999 αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία αντιμετώπισε με στωικότητα και εγκαρτέρηση. «Αν τσακιστεί το δέντρο, όλοι τραβιούνται μακριά. Σπάζει και πέφτει κάτω» δήλωσε σε συνέντευξή του (Espresso 29/4/2012) για τη μοναξιά που βίωνε και την εγκατάλειψη που ένοιωθε από τους φίλους και το «σινάφι» του.

Ο Γιώργος Μούτσιος άφησε την τελευταία του πνοή στις 17 Ιουλίου 2012.

Την τελευταία του συνέντευξη στο περιοδικό CIAO είχε δώσει τον Μάρτιο που πέρασε ο «κακός» του ελληνικού κινηματογράφου και ερμηνευτής του κλασικού τραγουδιού Γιώργος Μούτσιος. Ο ηθοποιός, ο οποίος λατρεύτηκε από το κοινό από τις αρχές της δεκαετίας ’60, περνούσε μαρτυρικές ώρες καθηλωμένος στο κρεβάτι από τα σοβαρά προβλήματα της υγείας του.

«Δώρο Θεού ήταν αυτό, τι να κάνω; Δεν μπορώ να τα βάλω μαζί του. Είναι δυνατότερος από μένα», εκμυστηρεύεται ο Γιώργος Μούτσιος, ο οποίος μετά από αμέτρητες χειρουργικές επεμβάσεις και εμφύτευση ειδικού μηχανήματος στην καρδιά τώρα ήταν καταβεβλημένος από ένα κάταγμα στη σπονδυλική στήλη.

Στον άνισο αγώνα που έδωσε ο Γιώργος Μούτσιος δεν ήταν μόνος. Είχε την αμέριστη συμπαράσταση της συζύγου του, Δέσποινας Νικολαΐδου, επίσης ηθοποιού, και των στενών συγγενικών προσώπων του που βρίσκονταν κοντά του. Δυστυχώς, όπως υποστήριξε ο ίδιος, δεν εισέπραξε την ίδια αγάπη και το ενδιαφέρον των ανθρώπων της τέχνης που ήταν συνοδοιπόροι του στη μακρόχρονη και επιτυχημένη καριέρα του.

Να σημειώσουμε πως η τελευταία δημόσια εμφάνισή του ήταν το Φεβρουάριο του 2010 σε εκδήλωση του πνευματικού κέντρου Παπάγου, όπου τιμήθηκε για την προσφορά του στο θέατρο, στον κινηματογράφο και το τραγούδι. Από τότε ανέφερε ότι δυσκολευόταν να αυτοεξυπηρετηθεί και ήταν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του οι πατερίτσες και οι συχνές επισκέψεις στο νοσοκομείο.

Σε συνέντευξη του απαντά :

«Έχουν λιγοστέψει οι φίλοι και οι συνάδελφοι»

– Επικοινωνούν μαζί σας πρώην συνεργάτες και γενικά άτομα του καλλιτεχνικού χώρου;

«Όχι, γιατί έχουν αυτοί το δικό μου τηλέφωνο και δεν είμαι σε κατάσταση να επικοινωνήσω μαζί τους. Δηλαδή, τι να κάνω; Να τους πω ΄΄σε παρακαλώ έλα να με δεις΄΄ ή ΄΄έλα να μιλήσουμε΄΄ ; Ή το αποφασίζουν και το κάνουν ή δεν χρειάζεται να τους το πει κανείς. Αλλά δυστυχώς, έτσι είναι τα πράγματα.»

– Περιμένετε με αγωνία τη στιγμή που θα σταθείτε και πάλι γερός στα πόδια σας;

«Αυτό δεν είναι στο χέρι μου. Γι’ αυτό μπορεί να κάνει κάτι αυτός που τα προξένησε όλα αυτά.»

– Ποιον εννοείτε;

«Το Θεό. Από εκεί μου ήρθανε. Δώρο Θεού ήταν αυτό, τι να κάνω; Δεν μπορώ να τα βάλω μαζί του. Είναι δυνατότερος από μένα.»

Loading...