Γιώργος Λαπαδάκης «Ο πολύπλευρος δάσκαλος με την δημιουργική καλλιτεχνική οπτική, δείχνει στα παιδιά τον δικό του δρόμο για την αληθινή γνώση»

Λίγα λόγια γνωριμίας …

Ο Γιώργος Λαπαδάκης διδάσκει σε δημοτικό σχολείο της Ανατολικής Αττικής.
Γεννήθηκε στη Ρόδο αλλά κατάγεται από τη Νίσυρο των Δωδεκανήσων και το Μαρμαρά, ένα μικρό νησάκι στα νερά του Ελλησπόντου
Στη σχολική πράξη εφαρμόζει μουσικοκινητικά συστήματα κι έχει ασχοληθεί με τη μελοποίηση και θεατροποίηση κειμένων των σχολικών βιβλίων καθώς και με τη συγγραφή παραμυθιών και ποιημάτων για παιδιά.
Aρθρογραφεί επίσης σε περιοδικά για θέματα που αφορούν την επίδραση όλων των μορφών αισθητικής αγωγής στη μαθησιακή διαδικασία.
Θεωρεί πως η μουσική, το θέατρο, η ποίηση, η ζωγραφική και το παραμύθι εκτός από πολύ δυνατά ψυχαγωγικά μέσα, αποτελούν επίσης και μέσα παιδευτικά, ψυχοκινητικά και μνημοτεχνικά, κατ’ επέκταση θεραπευτικά.
Πιστεύει πως η εφαρμογή τους σε μια πιο εκτεταμένη και διεξοδική μορφή στα σχολεία, θα λύσει πολλά προβλήματα συμπεριφοράς και θ’ αντιμετωπίσει μαθησιακές δυσκολίες.
Όσον αφορά τη μουσική και στιχουργική του ιδιότητα, ξεκίνησε ως τραγουδοποιός ενώ τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τη σύνθεση και ενορχήστρωση μελωδιών κινηματογραφικού ύφους και τη συγγραφή μουσικών ιστοριών για παιδιά.

Η μουσική λέει, είναι ένας δρόμος για την αληθινή γνώση και η «συνεύρεση» διαφορετικών μουσικών πολιτισμών είναι γοητευτική, αλλά θέλει μέτρο και κριτήριο αισθητικό.

 

Έχει ήδη ηχογραφήσει 6 cd’s κι έχει γράψει μουσική για θεατρικές παραστάσεις και ντοκυμαντέρ.

e-mail: lapathakis@yahoo.gr / www. onira.net.gr / 2294091820 / 6936-472599

aenaon: 2000

Ατμοσφαιρική, μελωδική μουσική.
Χρώματα και εικόνες ζωντανές, οι πιο πολλές γαληνεμένες., εικόνες απ’ τη φύση και την ανθρώπινη εσωτερική κατάσταση.

άγνωστη χώρα: 2003

Αφηγηματικές μπαλάντες, αναγεννησιακές μελωδίες, χαρούμενα και συγχρόνως νοσταλγικά τραγούδια.
Στίχοι στοχαστικοί.
Ατμόσφαιρα μιας «αισιόδοξα
μελαγχολικής νοσταλγίας».

aeora: 2004

Μελωδίες οργανικές με ηχοχρώματα ποικίλα, ισορροπούν διακριτικά μεταξύ ετερόκλητων και αρμονικά δεμένων ακουσμάτων.
Γιαπωνέζικα πνευστά, μελωδικά κρουστά, με βιολί και ακορντεόν

Ο Ορφέας και το τραγούδι της ζωής

Ένα μουσικό παραμύθι, μια ιστορία με τραγούδια και πολλή μουσική μέσα σε ένα βιβλίο αλλά και μέσα σ’ ένα CD με όλα τα αφηγηματικά μέρη, τους διαλόγους, την μουσική επένδυση και τα μουσικά εμβόλιμα του έργου.
Με ανάγνωση αλλά και με μια απλή ακρόαση όλο το ταξίδι του μικρού πρωταγωνιστή του Ορφέα, που » ταξιδεύει μ’ ένα αστέρι στης γης τα μέρη «.

Η υπόθεση πραγματεύεται θέματα που έχουν σχέση με προβλήματα της κοινωνίας
που ζούμε, την εκπαίδευση, την ανθρώπινη φιλία, την ποιότητα της ζωής των παιδιών, τις αξίες της ζωής μα και προβλήματα του πλανήτη όλου.

Το έργο είναι διαμοιρασμένο σε 9 σκηνές ή αυτοτελή επεισόδια το κάθε ένα από
τα οποία περιλαμβάνει 1 ταξίδι-σταθμό του Ορφέα καθώς και τη μουσική επένδυση του επεισοδίου με τα τραγούδια του.
Όλα μαζί τα επεισόδια συνθέτουν όλη την ενότητα.
Κάθε μαγνητοφωνημένο επεισόδιο της ιστορίας / παραμυθιού στο cd είναι επενδυμένο με μουσική + ηχητικά εφφέ για πιστότερη ηχητική σκηνοθέτηση και απόδοσή του, καθώς και τα εμβόλιμα τραγούδια της υπόθεσης.

Στα περισσότερα τραγούδια αλλά και σε διαλόγους ακούγονται οι φωνές των παιδιών που ζωντάνεψαν όλη την ατμόσφαιρα του έργου.
Τα παιδιά σε αυτό το βιβλίο συμμετέχουν και με έναν άλλο ξεχωριστό τρόπο. Εκφράζουν τις επιθυμίες τους και τον τρόπο που βλέπουν αυτά το σχολείο και τη ζωή σήμερα μέσα και από δικά τους ποιήματα που με χαρά έγραψαν. Έκρινα πως η δημοσίευσή τους θα λειτουργήσει σαν μια επιπλέον ενθάρρυνση και κίνητρο για να συνεχίσουν.
Υπάρχουν στο τέλος του βιβλίου εικονογραφημένα.

Τα τραγούδια όλου του έργου, τα συνοδεύουν απλοί οδηγοί από ακκομπανιαμέντα
για εκείνους που θα ήθελαν να τα παίξουν με κάποιο όργανο.
Τα ακκομπανιαμέντα είναι γραμμένα σε ελληνική γραφή ώστε να διευκολύνεται η ανάγνωσή τους.

Το έργο προτείνει ενδεικτικά σκηνογραφικές, σκηνοθετικές και χορογραφικές απόψεις και έχει γραφτεί έτσι ώστε να μπορεί να δραματοποιηθεί από παιδιά στα σχολεία μας αλλά και από ομάδες θεατρικού παιχνιδιού είτε ολόκληρο είτε μέρη του. Μπορεί επίσης να φανεί χρήσιμο σε εκπαιδευτικούς θεατρικής αγωγής και χορού ή σε μουσικούς που θα ήθελαν να διδάξουν τα τραγούδια σε συνδυασμό επίσης με την μιμική τους έκφραση.

ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΩ

Το βιβλίο αυτό μαζί με το συνοδευτικό cd του, περιλαμβάνει 13 καινούρια τραγούδια για παιδιά αλλά και για μεγάλους.
11 οργανικές εκτελέσεις ολοκληρώνουν το περιεχόμενο του cd. Τα τραγούδια προορίζονται πέρα απ’ την απλή ακρόασή τους, για την χρήση τους σε σχολικές εκδηλώσεις και θεατρικές δραστηριότητες.

Μαζί με το cd και τα εικονογραφημένα τραγούδια που υπάρχουν στο 1ο μέρος του βιβλίου, υπάρχουν στο 2ο μέρος παιδαγωγικές δραστηριότητες που απευθύνονται αφ’ ενός στα παιδιά που είναι άλλωστε και οι βασικοί αποδέκτες αφ’ ετέρου στους γονείς, εκπαιδευτικούς που θα βοηθήσουν στην διεκπεραίωσή τους.

Ακροστιχίδες, κολλάζ, παζλ, μικρά αινίγματα, αντιστοιχίσεις και ασκήσεις
μέσα από το καλλιτεχνικό πρίσμα της ζωγραφικής και της μουσικής στοχεύουν στην ευαισθητοποίηση των μικρών μαθητών πάνω σε θέματα κυκλοφοριακής αγωγής, οδικής συμπεριφοράς και οικολογικής συνείδησης.

Eπισημαίνεται ότι τα τραγούδια λειτουργούν και από μόνα τους ως αυτοτελείς ιστορίες, οι οποίες μπορούν να δραματοποιηθούν από τα παιδιά στα σχολεία μας αλλά και από ομάδες θεατρικού παιχνιδιού.
Μπορεί επίσης να φανούν χρήσιμα σε εκπαιδευτικούς θεατρικής αγωγής και χορού ή σε μουσικούς που θα ήθελαν να διδάξουν τα τραγούδια σε συνδυασμό επίσης με την μιμική τους έκφραση.

Στα περισσότερα κομμάτια ακούγονται οι φωνές των παιδιών που ζωντάνεψαν όλη την ατμόσφαιρα των τραγουδιών. Μέσα από την μουσική και την ζωγραφική αλλά και μέσα από τις άλλες δραστηριότητες αυτού του πονήματος τα παιδιά ψυχαγωγούνται, χαίρονται και βιώνουν την μάθηση με έναν άλλο τρόπο, πιο δημιουργικό.

 

Ο Γιώργος Λαπαδάκης δίνει τον δικό του ορισμό της ποίησης :

Ποίηση είναι όπλο δίχως σφαίρες.

Ποίηση είναι γέννημα ιδέας που γίνεται με πόνο για να κάνει αυτόν τον κόσμο κόσμημα ξανά και στολίδι γιατί έτσι του αρμόζει.

Επειδή η μουσική το σώμα «κινεί» και την ψυχή συγκινεί ,ειδικά όταν συνοδεύεται από στίχο ή ποίηση μορφοποιεί ως τραγούδι πλέον την ιδέα που μεταδίδει.

Επειδή ο έμμετρος λόγος – αλλά και ο ελεύθερος – ενέχει μουσική και ρυθμό, θεωρώ πως αν την στιγμή που ο ποιητής γράφει στίχο έχει αναπτύξει μέσα του την συνήθεια να την εκφέρει έμμετρα ή μουσικά τότε ο ίδιος ο στίχος ως δια μαγείας αποκτά μεγαλύτερη ομορφιά, δύναμη επικοινωνιακή και αρμονία.
Η μουσική – μιας και είναι λόγοι αριθμητικοί, διαστήματα ηχητικά και ρυθμός- έχει κάτι από την αρμονία του Σύμπαντος, των αστεριών και της τελειότητας του ουρανού και σαν απόγονοι αυτού του ουρανού έχουμε κι εμείς ψήγματα αυτής της αρμονίας μέσα μας.

Ποίηση είναι πράξη βαθιά ερωτική…
ενδόμυχα ο δημιουργός της αναζητά το ιδανικό του ταίρι,
είναι όμως και πράξη βαθιά ανατρεπτική και επαναστατική
από κοινωνική και πολιτική άποψη αφού με τον ηπιότερο τρόπο
επηρεάζει την σκέψη και παρακινεί σε δράση.

Τρία (3) είναι κατά την γνώμη μου τα στοιχεία ενός καλού ποιήματος

1. Να έχει δυνατή ιδέα
2. Να έχει μουσικότητα
3. Να έχει σωστή σύνταξη ( η σειροθέτηση των λέξεων να δημιουργεί ταυτόχρονα ρυθμό αλλά και επικοινωνιακή σχέση με τον αναγνώστη-ακροατή.)
Η σωστή σύνταξη ενισχύει τον ρυθμό-μουσικότητα του ποιήματος και η μουσικότητα την ιδέα!

Οι αποδομητές της ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού σαν τα σαράκια ροκανίζουν τον κορμό της ιστορικής μνήμης.

 

Η συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Γιώργος Λαπαδάκης  αποτελεί μια σπάνια εκ βαθέων αγάπη, αλλά και στάση ζωής αφιερωμένη στα παιδιά 

 

Α.Ρ.  Ο χώρος που υπηρετείτε ως εκπαιδευτικός πόσο επηρέασε την ενασχόλησή σας με την μουσική, τον γραπτό λόγο, τα τραγούδια, τα παραμύθια και την εικονογράφηση;

Γ.Λ. Νομίζω πως ο έρωτάς μου για την μουσική και την συγγραφή προϋπάρχει…αλλά σίγουρα δίχως τα παιδιά – με τα οποία έρχομαι σε καθημερινή επαφή μαζί τους δεν θα είχα 3 πράγματα:

*Πρώτα από όλα την ίδια τους την συμπεριφορά της οποίας κάθε φορά γίνομαι προσεχτικός παρατηρητής αλλά με τρόπο διακριτικό.

*Δεν θα είχα επίσης την καθημερινή διαλεκτική σχέση μαζί τους, που λόγω της αυστηρότητας και ειλικρίνειάς τους, το έργο ανατροφοδοτείται και παίρνει τον τελικό του δρόμο.

*Θα έλειπε η ανιδιοτελής, αυθόρμητη και χαρούμενη συμμετοχή τους στην υλοποίηση των έργων μου. Με την ζωντάνια και την δροσιά των φωνών τους, με την χάρη των μορφασμών και των κινήσεών τους, το έργο γίνεται αρτιότερο.
Βασική προϋπόθεση είναι να αγαπήσουν τα παιδιά αυτό που καλούνται να υποδυθούν κι εκεί έγκειται και η όλη δυσκολία και τέχνη του δραματοποιού, τραγουδοποιού.

*Δεν πρέπει όμως να παραλείψω ότι εκτός από τα παιδιά συμβάλλουν πολλές φορές και συνάδελφοι με τις ίδιες ανησυχίες. Επίσης μεγάλη είναι και η συμβολή παλιών αναγνωστικών που δυστυχώς έχουν αποσυρθεί από τα σχολεία μας και έχουν αντικατασταθεί με νεότερα κατά την γνώμη μου υποδεέστερά τους.

Α.Ρ.  Ποιο συναίσθημα-αίσθημα πρόβαλλε πρώτο σαν εσωτερική παρόρμηση για την υλοποίηση των δημιουργημάτων σας;

Γ.Λ.  Ενθουσιασμός, αίσθημα της χαράς, έρωτας για το προσδοκώμενο αποτέλεσμα που ακόμα δεν έχει πάρει μορφή, αγάπη για την μουσική, τους ήχους, αγάπη για την από του μηδενός δημιουργία, η αίσθηση της ανακάλυψης, της λύτρωσης, της απελευθέρωσης το αίνιγμα, η έκπληξη και το δέος όταν νιώθεις πως από το άμορφο, το απροσδιόριστο γεννάς μία μορφή με σαφή γνωρίσματα και ψυχή το αίσθημα της ανυπομονησίας που πρέπει συνεχώς να τιθασεύεις
μέχρι να δεις το έργο ολοκληρωμένο, το αίσθημα της ολοκλήρωσης και καταξίωσης
όταν αυτό αρέσει και συγκινεί έναν τρίτο άνθρωπο, το αίσθημα της δύναμης που παίρνεις από την δημιουργία και που καταπολεμά το αίσθημα της μοναξιάς
η αίσθηση της περιπέτειας όταν συνθέτεις λέξεις, νότες για να γεννηθεί η ιδέα-μουσική αντίστοιχα και το αντίθετο δηλαδή όταν υπάρχει η ιδέα αλλά ψάχνεις σε ένα ταξίδι λέξεων-ήχων να βρεις το σωστό συνταίριασμα …
Όλα αυτά και άλλα απερίγραπτα, μυστηριακά, άλλα συνειδητά κι άλλα ασυνείδητα
συμβαίνουν κατά το διάστημα της μορφοποίησης του άμορφου.
Σαν τον γλύπτη που παίρνει άμορφη πέτρα από τα έγκατα της γης δηλαδή το σκοτάδι για να της δώσει μορφή και ψυχή και να εκθέσει μετά το δημιούργημα του στο φως.
Και αν είναι δυνατόν να συγκινηθούν από αυτό και να εμπνευστούν κι άλλοι άνθρωποι.

Α.Ρ.  Πώς καταφέρατε να συνενώσετε μέσα στα έργα σας όλα αυτά τα στοιχεία αγάπης και συγκίνησης;

Γ.Λ.   Δεν αρκεί πιστεύω το ταλέντο για να γίνει όμορφο ένα έργο.
Πολύ σημαντικό είναι τον στόχο σου να τον υπηρετείς ευλαβικά, με συνέπεια και αγάπη. Τότε νομίζω πως πάντα το αποτέλεσμα θα σε ανταμείβει.

Α.Ρ.  Πως γράφετε ένα στιχούργημα ;

Γ.Λ.  Υπάρχει αρχικά η αγωνία να μεταδώσω στα παιδιά έννοιες αφηρημένες όπως π.χ. της ζήλειας, του φόβου, της αγάπης, του θανάτου που με αναγκάζουν να συμβολοποιώ αυτές και να τις μετατρέπω σε συγκεκριμένες, μέσα από παραβολές, μύθους και φυσιοκρατικές αναλογίες.
Χρησιμοποιώ ως πρώτη ύλη τον οικείο τους χώρο που είναι το παιχνίδι και η σχολική ζωή.
Αυτή η ιδέα καταγράφεται, στην συνέχεια γίνεται κείμενο και τελικά παίρνει την μορφή έμμετρου στιχουργήματος.
Μελοποιείται και δίνεται ανακατασκευασμένο στα πρότυπα της αντίληψης των παιδιών, με το υλικό του φαντασιακού τους κόσμου και του τρόπου που εκείνα αφομοιώνουν.
Τα παιδιά πάλι με την δική τους σειρά βοηθούν και ανατροφοδοτούν αυτές τις παραστάσεις μέχρι το τραγούδι ή το θεατρικό δρώμενο να πάρει την τελική του μορφή.

Α.Ρ. Ο Ορφέας και το τραγούδι της ζωής – Πώς προέκυψε; μηνύματα-στόχος; συνεργασίες;

Γ.Λ.  Αυτό το έργο ολοκληρώθηκε κατά την διάρκεια ενός διδακτικού έτους κατά την παραμονή μου σε ολοήμερο σχολείο, όπου τα παιδιά του τμήματός μου ήταν από όλες τις τάξεις.
Εκδόθηκε όμως μεταγενέστερα με την αρωγή και έγκριση του Υπουργείου Παιδείας.

Προέκυψε από την ανάγκη της καταγραφής προσωπικών μου αξιών και θεωρήσεων για την ζωή και του τρόπου με τον οποίο πίστευα και που ακόμη πιστεύω για το πως πρέπει να παιδαγωγούνται τα παιδιά.
Είναι ένα ταξίδι, μία διαδρομή με πρωταγωνιστή ένα παιδί, τον Ορφέα, που με σύντροφό του ένα αστέρι, θα γνωρίσει κακώς και καλώς κείμενα πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Μηνύματα όπως η αγάπη για την μουσική, το δημιουργικό παιχνίδι, την ψυχαγωγημένη μάθηση, την φιλία, την φύση, την ελληνική γλώσσα και το αγνό θρησκευτικό αίσθημα είναι αυτά που επιχειρώ να μεταλαμπαδεύσω στην συνείδηση των μικρών ακροατών-αναγνωστών.

*Τατιάνα Ζωγράφου, Δέσποινα Τσουκαλά, Αρετή Φάκαρη, Πέννυ Χρυσανθοπούλου, Ηρακλής Βαβάτσικας, ηθοποιοί-εκπ/κοί Κατερίνα Βαρδακαστάνη, Παναγιωτούνης Νίκος, Άννα-Οριάνα Σάκτι και πολλά άλλα παιδάκια που θα διαβάσω το όνομά τους από το βιβλίο.
Ανδρουλάκη Άρτεμις, Βάρελης Κωνσταντίνος, Δουρμούση Κατερίνα, Κούμε Μαριλένα Κουτσούρη Χριστίνα, Μαλαχτάρη Ελένη, Μαλοσμάνι Άγγελος, Μικέ Μαρία
Παναρίτη Ελένη, Παππά Άννα, Ριζογιάννη Γωγώ, Σπυροπούλου Καλλιόπη

Α.Ρ. Μουσικό Θέατρο – Πώς προέκυψε; στοιχεία δομής; συνεργασίες;

Γ.Λ. Ευχαριστώ θερμά τη συγγραφική ομάδα του βιβλίου της Γλώσσας της Α’ Δημοτικού
(Α. Βελαλίδη, Κ. Καλαπανίδα, Α. Βουγιούκα, Δ. Μελά), που για χρόνια με τα κείμενά τους, κράτησαν συντροφιά κι έδωσαν χαρά σε μικρούς και μεγάλους.
Η εμπιστοσύνη που έδειξαν σε αυτή μου την προσπάθεια, με τιμά ιδιαίτερα.
Την κα Τζίνα Καλογήρου Επίκουρη καθηγήτρια Διδακτικής της Λογοτεχνίας τον κο Γιάννη Μητράκα Ζωγράφο – Αγιογράφο τον κο Χρήστο Μπουλώτη συγγραφέα παιδικής λογοτεχνίας και την καθηγήτριά μου στο παιδαγωγικό κα Μυρσίνη Ζορμπά που ενθάρρυναν το έργο μου.

Λίγα λόγια του Γιώργου Λαπαδάκη για τους συνεργάτες του…

Με όλους τους συνταξιδιώτες που κατά καιρούς συνεργάστηκα μαζί τους νιώθω σεβασμό και θαυμασμό γιατί μόνο βελτίωσαν το έργο μου και με βοήθησαν σε έναν αγώνα που ήταν κατ’ ουσίαν μοναχικός.
Ευχαριστώ τον Ηρακλή Βαβάτσικα στο ακκορντεόν, τον Βασίλη Σαλτίκη στο σαξόφωνο,
τον Κάρολο Κακαρά στην κιθάρα, την Δάφνη Πανουριά, την Μαρία Παπαλεοντίου,
την Σαπφώ Σταυρίδου, την Μόρφω Τσαιρέλη, την Μαριαστέλλα Τζανουδάκη, την Μαρίνα Μανωλάκου, την Τατιάνα Ζωγράφου, την Δέσποινα Τσουκαλά, την Αρετή Φάκαρη, την Πέννυ Χρυσανθοπούλου στο τραγούδι και τα Φαναράκια τα μικρά μου παιδιά που πάντα ρίχνουν το φως και την ζωντάνια τους στα τραγούδια μου.

Α.Ρ. Τι θα συμβουλεύατε τα παιδιά ή τους γονείς τους σε μία εποχή που όλοι βιώνουμε κρίση αξιών.

Γ.Λ. Να αγωνιστούν για να καταφέρουν να αντλούν χαρά και δύναμη μέσα από την ψυχή τους, να μην δίνουν τόση σημασία στο χρήμα και τα υλικά αγαθά, να γίνουν κι αυτά μικροί δημιουργοί, να είναι χαρούμενα, να αγαπούν την φύση και τον πολιτισμό μας τον ελληνικό.
Στους γονείς θα έλεγα να τους μεταδίδουν χρήσιμες πρακτικές γνώσεις, να τα αγαπούν και να τα ακούνε και να μην ανησυχούν πολύ για την σχολική τους επίδοση. Να μην μπερδεύουν τα παιδιά τους με επιπρόσθετες ξένες γλώσσες προτού αφομοιώσουν την μητρική τους, να ασχοληθούν με αθλήματα και την μουσική, να τους αγοράζουν δημιουργικά παιχνίδια, να συζητούν μαζί τους, να τα μάθουν να αγαπούν το βιβλίο.
Αν τα σχολεία παραδειγματιστούν από τον τρόπο που οι αρχαίοι πρόγονοί μας παιδαγωγούσαν τότε σίγουρα θα γίνει μία μεγάλη πρόοδος. 

 Ο ρόλος της μουσικής και του ρυθμού

Το βιβλίο είναι γεμάτο με μουσικές και τραγούδια ακόμα και στα αφηγηματικά του μέρη. Ένας λόγος που προσέλκυσε τα παιδιά ακόμα πιο πολύ ήταν αυτός.
Μπορούμε επομένως να εκμεταλλευθούμε τη δύναμη της μουσικής, του μέτρου και του ρυθμού στα σχολεία, να επαναπροσδιορίσουμε την αξία τους στη μαθησιακή διαδικασία, αφού νοητικές λειτουργίες όπως μνήμη και εντύπωση, ενισχύονται μέσ’ από τη χρήση μέτρου και ρυθμού που ενυπάρχει εξ’ άλλου ήδη μέσα στον υπέροχο λόγο τον ελληνικό.
Να εκμεταλλευθούμε επίσης τη δύναμη της μουσικής για να φτιάξουμε ανθρώπους όμορφους, ανθρώπους εύμορφους με ήθος και ευγένεια. Και πόσο πιο επιτακτική γίνεται η εφαρμογή ανάλογων προγραμμάτων στα σχολεία μας σήμερα, όταν τα Μ.Μ.Ε. και ειδικά η τηλεόραση μαστίζεται από ξενόφερτες ταινίες και τέρατα μεταλλαγμένα, από μουσικές, χορούς και παιχνίδια ξένα προς τη δική μας παράδοση που βιάζουν και παρα-μορφώνουν την παιδική ψυχή.

Παιδεία χωρίς μουσική, χρώμα, ποίηση, θέατρο και χορό, πρόσωπο χωρίς συναίσθημα και ψυχή.
Κάτι λείπει για να μιλήσει στην πιο ασύνειδη κι ανεξερεύνητη γωνιά της ψυχής, που κρύβει την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια είναι σαν μικρό ξωτικό της νύχτας που κρατά ένα φανάρι φωτεινό που φέγγει όμως πολύ αμυδρά και θέλει να φανερώνεται μόνο όταν συγκινείται από τη δύναμη της τέχνης και πιο πολύ της μουσικής.
Θα ήθελα κλείνοντας να κάνω μια έκκληση-πρόταση στους ανθρώπους που διαχειρίζονται τα εκπαιδευτικά προγράμματα των σχολείων μας.
Η μουσική, η ποίηση, το τραγούδι, το παραμύθι, το θέατρο και η ζωγραφική μα πιο πολύ η μουσική, λειτουργούν ως αποτελεσματικότατα παιδευτικά, ψυχαγωγικά και μνημοτεχνικά μέσα και κατ’ επέκταση ως μέσα θεραπευτικής αγωγής και γι’ αυτό κρίνω πως η εφαρμογή τους σε μια πιο εκτεταμένη και διεξοδική μορφή στα σχολεία, θα λύσει πολλά προβλήματα συμπεριφοράς και μαθησιακές δυσκολίες.
Έχουμε ανάγκη από γονείς, μα πιο πολύ δασκάλους και νηπιαγωγούς με φαντασία που θα συμμετέχουν και οι ίδιοι ενεργά μέσα σ’ αυτή τη γιορτινή διαδικασία που είναι και ο καθρέφτης τελικά της ίδιας της ζωής.

ΑΡΘΡΑ 

. H ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΟΠΟΙΗΜΕΝΟΥ ΣΤΙΧΟΥΡΓΗΜΑΤΟΣ
Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΜΑΘΗΣΙΑΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

. ΟΙ ΚΡΙΚΟΙ ΜΙΑΣ ΑΛΥΣΙΔΑΣ ΠΟΥ ΤΗ ΛΕΝΕ ΤΕΧΝΗ

. Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΓΛΩΣΣΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΔΕΞΙΟΤΗΤΩΝ

. Η ΑΝΑΠΛΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΘΕΑΤΡΙΚΩΝ ΔΡΩΜΕΝΩΝ

. Η ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ

. Η ΗΘΟΠΛΑΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΜΥΘΩΝ

. ΗΧΟΣ , ΡΥΘΜΟΣ, ΚΙΝΗΣΗ, ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΛΟΓΟΣ – ΟΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ

 

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΜΑΣ

Αν μάθουμε στα παιδιά τα πρώτα γράμματα, τα πρώτα σχήματα και τις πρώτες γραμμές και αν τα συνδέσουμε με μορφές απ’ τον οικείο τους χώρο θα δούμε πως τότε τα παιδιά εκτός από γραφή κι ανάγνωση θα μάθουν να ζωγραφίζουν.

Αν τα εξοικειώσουμε με ήχους, ρυθμούς και κινησιολογικές δεξιότητες
τότε θα μάθουν να τραγουδούν και να χορεύουν.

Αν τους διηγηθούμε μύθους και παραμύθια αληθινά τότε θα διαπιστώσουμε πως θα μάθουν την διάκριση.
Θα μπορούν έστω κι ασύνειδα να ξεχωρίζουν το κακό απ’ το καλό. Θα μάθουν να δέχονται, να συγχωρούν όταν πρέπει, να αγαπούν και να κάνουν φίλους συνειδητά πλέον και με κριτήρια που προέρχονται από φρόνηση και σύνεση.

Κι όταν θα μάθουν όλα αυτά θα γίνουν από μόνα τους μικροί δημιουργοί.
Θα βγάλουν όλες τις εικόνες από την ψυχή τους και η τάξη θα γεμίσει χρώματα.
Θα βγάλουν όλο το παράπονο, τα όνειρα και τις ανησυχίες τους, τη διάθεση για ζωή, την αγάπη τους για το παιχνίδι και θα φτιάξουνε ποιήματα.

Θα τα ντύσουν με μουσική και θα γίνουν τραγούδια.
Θα παντρέψουν λέξεις σκόρπιες και θα φτιάξουν τη δική τους ιστορία, το δικό τους όνειρο και σαν σε όνειρο θ’ αναδυθεί απλά η μουσική μέσα απ’ τη φυσική ιδιότητα του λόγου να γεννάει το ρυθμό, αυτόν το πανάρχαιο των ανθρώπων δάσκαλο.

Κι όταν σιγά σιγά θ’ ανδρωθεί στα μάτια τους η γνώση γι’ αυτό που μπορούν
να επιτύχουν θα φτιάξουν και το δικό τους παραμύθι, μέσα από προβληματισμούς σύγχρονους για τον εαυτό τους, τη χώρα τους, τον πολιτισμό τους, τον κόσμο όλο και τα κοινωνικά προβλήματα.

Θα παίξουν το παραμύθι και θα γίνουν μικροί ηθοποιοί.
Είναι βλέπετε όλα συνδεδεμένα με κρίκους σφιχτά δεμένους έτσι ώστε τίποτα δεν πάει μοναχό. Όλα ανασύρονται αυτόματα απ’ το πατάρι της μνήμης και του νου.

Η μουσική θα ζωντανέψει εικόνες και οι εικόνες λόγια, τα λόγια ζωγραφιές κι οι ζωγραφιές μια ολόκληρη ιστορία.
Κι η ιστορία θα πλάσει εμάς τους ίδιους, τους νέους γονείς και τους νέους παιδαγωγούς στο θαυμαστό ταξίδι που λέγεται ζωή.
Κι η ζωή ήθος ποιεί.

 

Στίχοι μελοποιημένοι 

ΤΟ ΦΛΥΤΖΑΝΙ

Το παιδάκι παίζει
με το άδειο μπρίκι,
κάνει πως σερβίρει
στο λευκό φλιτζάνι…
κι η γιαγιά μας γνέθει
μνήμες στην ανέμη
ιστορία πλέκει
και το χέρι τρέμει…
Αχ!.. πατρίδα πονεμένη
μην δακρύζεις,
μην φοβάσαι
και μην μου λογιέσαι ξένη…
έλα ξάπλωσε σιμά μου
να σου πω τα όνειρά μου…
Στα παιδιά μου θα μηνύσω
στ’ ουρανού να’ ρθουν το γείσο
ν’ αντικρύσουν την θωριά σου
ν’ αγαπήσουν τ’ όνομά σου.
Μην φοβάσαι, μόνο βιάσου
είναι δύσκολοι οι καιροί
και ο νους μας θολωμένος.
Το φλυτζάνι ράισε
και το τάσι μαύρισε…
Έλα βιάσου μην αργείς
έλα άστρο της αυγής!

ΤΟ ΚΟΥΝΟΥΠΙ

Εχτές αργά θα ’τανε τρεις
μέσα στ’ αυτί μου ήχος οξύς
ένας αεροπειρατής
μου έκλεψε τον ύπνο.

Ώρα πολλή…μ’ επιμονή
να στέκω σ’ επιφυλακή
άυπνος…τοποτηρητής
δίπλα στο κομοδίνο.

Και γύρω στα χαράματα
το συναντώ κατάματα
μα τότε αρχίζω κι αμφιβάλλω
μου φταίει αυτός ή κάτι άλλο; (Ρ)
Σκέψεις σκοτίζουν το μυαλό μου
μα ο εχθρός καραδοκεί
μέσα στο σπιτικό μου.

Ενέδρα θα στήσω εγώ
να βρω τον ηθικό αυτουργό
όλα τα φώτα ανοιχτά…
εκδίκηση να πάρω.

Ένας λαθραίος κυνηγός
κάνει χρησικτησία
ήρθε να κλέψει πονηρά
την πιο παλιά ιστορία.

ΣΕΛΗΝΗ

Καράβι πλέει στον ουρανό
λευκό μαργαριτάρι
του ονείρου το δοξάρι
Αρτέμιδος φανός.

Κόρη αμόλυντη, αγνή
φαεσφορίη σελήνη
μόνη στον ουρανό γλιστράς
στων αστεριών τα σμήνη.

Πάνω απ’ την Δήλο ολόγιομη
καρτερικά προσμένεις
τον αδελφό τον δίδυμο
Απόλλωνα … τον ήλιο

Φεγγάρι αιώνια που κυλάς
σαν ψίθυρος το βράδυ
γίνου μια λάμψη στην ψυχή
και φαεινό σημάδι

Είναι καθρέφτες τα νερά
που αστράφτουνε για ’σένα
νερά του Αιγαίου πέλαγου
τα ασημοαδραγμένα.

Γοργόνες λούζονται αργά
στην σιγαλιά της νύχτας
στα βαθυγάλαζα νερά
στην ασημένια στράτα.

Οι Νηρηίδες πλέκουνε
θαλασσινά τραγούδια
του Ποσειδώνα αινίγματα
και του βυθού στολίδια

Γίνεσαι νόστος όνειρο
στης ξενιτιάς τα βάθη
πόθος … θεριό ασίγαστο
για την γλυκιάν Ιθάκη.

ΤΑΤΟΥΑΖ

Ένα τραγούδι για σένα,
για σένα που με πονάς…
μία μπαλάντα,
ένα γράμμα απ’ τα ξένα…
γράφω κι ας μην απαντάς.
Τα μάτια μου δακρυσμένα,
τα όνειρά μου πατάς…
λόγια υποσχέσεις και αθώες προθέσεις
την ιστορία πουλάς.

Στην καρδιά μου έχεις κάνει τατουάζ
μια σημαία με λευκό και τουρκουάζ.
…μα το δώρο σου πονάει
κι η καρδιά μου δεν βαστάει
του Χριστού τα πάθη που εσύ περνάς.
…αχ! πατρίδα μου Ελλάδα
είχες κάποτε Καιάδα
Εφιάλτες και προδότες να πετάς.

Το επίσημο κανάλι με τα μελοποιημένα από τον ίδιο τραγούδια
ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΠΑΔΑΚΗΣYouTube
https://www.youtube.com/channel/UCxRCBSD5oMPh32swP2f0ncQ