Ο Γιάννης Βέλλης, είναι από εκείνους τους ανθρώπους που όσο τους γνωρίζεις αντιλαμβάνεσαι την σπουδαιότητα της ήρεμης δύναμης, της δυνατής έκφρασης, με ό,τι απλό, λιτό και ταπεινό απλόχερα μοιράζεται. Γενναιόδωρος, ακόμα κι όταν το βλέμμα του δηλώνει πως δεν θέλει τίποτα για τον εαυτό του. Του αρκεί μόνο η χαρά του «Ευ αγωνίζεσθαι» μέσα από το «Ευ ποιώ» Η βιωματική του χαρμολύπη καθηλώνει μέσα από τον γραπτό του λόγο, αφού μέσα σε λίγες λέξεις μεταφέρει την έντονη συγκινησιακή φόρτιση, ενώ η αγάπη του για την φωτογραφία φρενάρει την όποια φιλοδοξία, πολύ απλά γιατί από μόνη της είναι μια μορφή επανάστασης μοιρασμένη στο άσπρο και στο μαύρο, δυο αιώνια χρώματα που αντιπαλεύονται πιο θα επικρατήσει. A.Ρ

Εδώ η σύντομη συνομιλία μας έρχεται να επιβεβαιώσει την γνωριμία επί της ουσίας των πεπραγμένων και μη…

Α.Ρ Είχα την ευκαιρία στο παρελθόν να φιλοξενήσω στο ραδιόφωνο « Επικοινωνία 94fm » του Δήμου Ηρακλείου Αττικής, τον Γιάννη Βέλλη. Μέσα στο περιορισμένο χρόνο, μοιράσαμε σκέψεις, διαβάσαμε ποίησή του, κρίναμε πράγματα, γελάσαμε, ακούσαμε καλή μουσική. Σήμερα, μετά από αρκετό καιρό, ξανασυνάντησα τον Γιάννη Βέλλη, στο χώρο του, στην «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών», που από το 2018 μέχρι το 2020 είναι ο Γενικός Γραμματέας της. Συμμετέχει επίσης και στην άλλη σημαντική λογοτεχνική ένωση, την «Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών», ως τακτικό μέλος της. Ο Γιάννης, πάντα φιλικός, με δέχθηκε και με ξενάγησε στους χώρους της, όπου τακτικά γίνονται σημαντικές εκδηλώσεις.

Α.Ρ Κύριε Βέλλη, η ποίησή σας είναι σαν να γράφτηκε ειδικά για τον καθένα μας, το έχω διαπιστώσει γιατί έχω διαβάσει αρκετά ποιήματά σας, μικρά και μεγάλα και η ίδια αίσθηση μου μεταφέρεται σε κάθε τους ανάγνωση. Πώς το καταφέρνετε αυτό; Είναι κάποια ειδική τεχνική γραφής;

Γ.Β Ο τρόπος γραφής μου είναι αυθόρμητος. Έτσι εκφράζομαι ποιητικά. Αυτό που μεταφέρεται μέσα από κάθε ποίημα μου, μπορεί να είμαι εγώ, ή οποιοσδήποτε άλλος που με επηρέασε στη μέρα μου, με τη ζωή του, με τη στάση του, με τα προβλήματά του, με τις χαρές και τις λύπες του. Η δύναμη του κάθε ποιήματος είναι η ίδια η αλήθεια του που κρύβεται ή αποκαλύπτεται μέσα από κάθε λέξη. Χαίρομαι που σας αρέσει, γιατί από ότι γνωρίζω γράφετε ποίηση και αρκετά ενδιαφέρουσα.

Α.Ρ Υπάρχει και πόνος, πολλές φορές σκοτεινιάζουν οι λέξεις, σαν ουρανός πριν την καταιγίδα, άλλες φορές στολίζετε τις εικόνες του λόγου με ανοιξιάτικα πρόσωπα, εποχές. Γιατί η ποίηση σας δεν παίζει με τις λέξεις και χτυπάει μέσα από τις εποχές;

Γ.Β Δυστυχώς ή ευτυχώς οι ποίησή μου δεν στάθηκε ποτέ σε ένα φιλολογικό ντελίριο, μαζεύοντας δύσκολες ή φαντασμένες λέξεις για να κάνει τα ποιήματα καθρέφτες που μοιάζουν διαμάντια, για να ξεγελάνε τους ιθαγενείς… Μπορεί κάποτε να γίνονται διαμάντια πραγματικά τέτοια ποιήματα, αλλά δεν θα είναι σε κάποια συλλογή μου. Όταν πονώ, γράφω με το δικό μου τρόπο, πονώ, όταν σκοτεινιάζουν οι σκέψεις μου κλέβω σύννεφα από τον ορίζοντα και τους προσθέτω λέξεις. Χαρά υπάρχει στη ζωή μου, αλλά να έχω τη μανία όπως οι περισσότεροι να ξύνω τις πληγές μου, αντί να τις αφήνω να επουλωθούν…

Α.Ρ Συμμετείχατε στις εκδηλώσεις για τα 90 χρόνια από το θάνατο του μεγάλου ποιητή Κώστα Καρυωτάκη στην Πρέβεζα και ως ομιλητής. Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων σημαντικό, μεγάλης διάρκειας και ανάλογο του ύφους του ποιητή. Η Πρέβεζα έδειξε ότι μπορεί με τον Κώστα Καρυωτάκη να έχει μια αρμονική συνέχεια, που θα βοηθήσει τόσο τον λογοτεχνικό κόσμο της Πρέβεζας, της Ηπείρου και της Ελλάδας γενικότερα. Πιστεύετε σε αυτό;

Γ.Β Οι εκδηλώσεις που έγιναν εφέτος στην Πρέβεζα, ήταν πολύ σημαντικές. Έδειξαν την κουλτούρα της πόλης, που είναι πάντα σε πολύ υψηλό επίπεδο σε θέματα πολιτισμού. Χαίρομαι που κάποιες ιδέες μου για τα 90 χρόνια προχώρησαν εκεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Συμμετείχα ως ομιλητής, εκπροσωπώντας την «Πρωτοβουλία καλών προθέσεων με σεβασμό στον Κώστα Καρυωτάκη και το έργο του» και την «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών». Στην Πρέβεζα μπορεί να δημιουργηθεί ένα Κέντρο λόγου και τέχνης Πρέβεζας «Κώστας Καρυωτάκης», όπου μέσα από αυτό θα αναδεικνύεται όλη η τοπική λογοτεχνική και εικαστική δημιουργία της πόλης και της Ηπείρου γενικότερα. Φέρνοντας την Πρέβεζα στο κέντρο του λογοτεχνικού κόσμου. Το αν θα γίνει ή όχι είναι απόφαση της τοπικής κοινωνίας. Εάν υπάρχει η διάθεση τόσο ως «Πρωτοβουλία», όσο και ως «Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών» θα βοηθήσουμε με κάθε τρόπο στην υλοποίησή της.

Α.Ρ Εκτός από ποίηση γράφετε και μυθιστορήματα. Πώς συνδυάζετε τους δύο τρόπους γραφής. Ο ένας αφαιρεί λέξεις και ο άλλος προσθέτει; Θεωρώ ότι είναι δύσκολο. Με τι θεματολογία ασχολούνται τα βιβλία σας;

Γ.Β Είναι δύσκολο. Αν σκεφτείτε ότι στα ποιήματά μου τα τελευταία χρόνια γίνομαι περισσότερο λιτός -όχι φτωχός σε συναισθήματα- και μάλιστα με εκφράζουν περισσότερο. Έχω ξεπεράσει τη δυσκολία αυτή, μη ξεχνάτε τη δημοσιογραφική μου πορεία τόσων ετών. Ενώ επιμένω στα ποιήματα με λίγους στίχους, στα μυθιστορήματα απλώνω το κείμενο, χωρίς να είναι βαρετό. Μεταφέρω εικόνες, συναισθήματα, δράσεις, σκέψεις, αγωνίες, χωρίς να γίνεται ανούσιο και χαλαρό στον αναγνώστη. Οι ιστορίες γίνονται διαφορετικές, εναλλάσσονται χωρίς να φτάσουν στο στάδιο να κουράσουν.

Α.Ρ Μια άλλη μεγάλη σας αγάπη είναι η φωτογραφία. Έχω δει αρκετές φωτογραφίες σας. Μερικές αφήνουν την αίσθηση του ζωγραφικού πίνακα. Πώς μπορείτε ένα αδιάφορο μέρος να το δείξετε σημαντικό, ενδιαφέρον; Σε πολλές διακρίνω κοινωνική κριτική, θέλετε να στείλετε κάποιο μήνυμα ;

Γ.Β Η φωτογραφία έδεσε μαζί μου, χωρίς καν να προσπαθήσω. Σαν να «έβλεπα» από πριν πλάνα με εικόνες στο μυαλό μου και σταδιακά με το φιλμ και απλή μηχανή στην αρχή, με καλύτερες αργότερα, τα έφερα στην επιφάνεια. Η έκφραση του εσωτερικού μου κόσμου, βρίσκει διέξοδο είτε μέσα από την κοινωνική φωτογραφία που δείχνει καταστάσεις τις οποίες ξεχνάμε ως πολιτεία και φορείς να βλέπουμε, είτε όμορφα τοπία και φύση, είτε πειραματική και καλλιτεχνική φωτογραφία. Την έκανα επάγγελμα, αλλά παρέμεινα πάντα εραστής της και την ψάχνω βαθιά μέσα μου κάθε στιγμή. Ότι βλέπετε είναι αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας. Εικόνες υπάρχουν χιλιάδες, εκατομμύρια εκεί έξω, αναζητώ τις δικές μου κι από αυτές σας δίνω όσες μπορώ. Χαίρομαι που σας αρέσει το συνολικό αποτέλεσμα

Α.Ρ Το επάγγελμα του δημοσιογράφου; Δύσκολο; Εύκολο;

Γ.Β Όπως όλα τα επαγγέλματα θέλει να είσαι συνεπής σε αυτό που κάνεις. Να το σέβεσαι. Πρέπει να το έχεις και από μέσα σου γιατί είναι σκληρή δουλειά. Πρέπει να βρίσκεις την είδηση, να την αξιολογείς, να την περιγράφεις σωστά, να την αναλύεις. Πολλές ώρες υπεύθυνης δουλειάς για λίγα χρήματα. Αν δεν σου αρέσει πραγματικά δύσκολο να το κρατήσεις για καιρό. Όπως βλέπετε είμαι πολλά χρόνια σ’ αυτή τη δουλειά και συνεχίζω. Άρα κάτι με κρατάει ακόμα και φυσικά αυτό δεν είναι τα χρήματα ούτε η καλοπέραση. Δυστυχώς υπάρχει και η άλλη «δημοσιογραφία» που έχει κατακλύσει τα μέσα, η καθοδηγούμενη, που δεν ασχολείται με όλα τα παραπάνω που ανέφερα και δεν προσφέρει παρά τις υπηρεσίες της σε διάφορα συμφέροντα. Ιδίως σε αρκετά τηλεοπτικά ΜΜΕ, αλλά δεν θέλω να επεκταθώ σ’ αυτό. Ο πολίτης έχει ξυπνήσει αρκετά τα τελευταία χρόνια και δεν τρώει κουτόχορτο.

Α.Ρ Τα μελλοντικά σας σχέδια; Σίγουρα θα υπάρχουν.

Γ.Β Αγαπώ την ιδιαίτερη πατρίδα μου την Ήπειρο, αγαπώ τη Νέα Ιωνία Αττικής, παλιά και νέα. Σίγουρα θα συνεχίσω να προσφέρω στην Ήπειρο και στη Νέα Ιωνία. Ιδίως σε θέματα πολιτισμού. Ίσως βάλω μια τάξη και στην προσωπική μου ζωή, μέσα από τον ελάχιστο χρόνο που έχω. Ευελπιστώ να γράψω αρκετά ποιήματα και μυθιστορήματα. Μπορεί κάποιο από αυτά να γίνει τηλεοπτική σειρά ή ταινία. Την τελευταία περίοδο γράφω σενάρια για ταινίες μικρού μήκους. Το σημαντικότερο όλων είναι να μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος. Ευτυχώς το έχω πετύχει. Πλούσιος δεν βλέπω να γίνομαι κι έτσι το κράτος δεν θα πλουτήνει από φόρους μου… Σας ευχαριστώ.

Ιωάννης Β. Βέλλης

Γεννήθηκε στην Ήπειρο το 1967. Ηπειρώτης στην καταγωγή και από τους δύο γονείς (Οικογένειες Βέλλη & Πασχάλη). Από το 1982 ζει στον Περισσό και εργάζεται στη Νέα Ιωνία Αττικής. Δημοσιογράφος, φωτογράφος, συγγραφέας, ποιητής. Γενικός Γραμματέας της «Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών». Τακτικό μέλος της «Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών». Δραστηριοποιείται στο χώρο της πολιτικής, της τοπικής αυτοδιοίκησης, του πολιτισμού. Με κοινωνικούς αγώνες από το 1988 μέχρι σήμερα. Μέλος αντιρατσιστικών οργανώσεων και εθελοντικών ομάδων κοινωνικού χαρακτήρα. Πρόεδρος, Αντιπρόεδρος, Γενικός Γραμματέας, Ειδικός Γραμματέας, Σύνδεσμος & μέλος Διοικητικών Συμβουλίων πολλών πανελλαδικών και τοπικών Συλλόγων. https://www.facebook.com/john.vellis

Ας διαβάσουμε , ας ταξιδέψουμε …

«Εκείνο το απόγευμα δεν τέλειωσε ποτέ, σαν σήμερα ελαφρώς γκρίζο, ελαφρώς γαλάζιο, μακιγιαρισμένο ανάλογα της περίστασης/ αναμονή, όσο επιτρέπαν οι συγκυρίες, αναζήτηση, εικόνας διαφορετικής στην τόση μούχλα, με κρύο, περίεργο να ψάχνει να δει τα εσώψυχά σου/ δρόμοι γύρω γεμάτοι προβλήματα, παράθυρα καλά σφραγισμένα απ’ τους περαστικούς, πολιτισμός στο ανέφικτο, καταστήματα γεμάτα πωλήτριες, ερωτήματα όσα κι οι άνθρωποι, διασκέδαση μπερδεμένη στα τόσα ψέματα/ κρατώντας τα βιβλία σου, με τόσες ιστορίες ενδιαφέρουσες μα αδιάβαστες, όπως κι η δική σου που τώρα ξεδιπλώνεις, να περιμένουν, άφησες την αγάπη σου μαζί της πληγωμένη, ξεχάστηκες/ όμως είναι ο χρόνος απάτη κι η επιστροφή αναγκαία, σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο, κρατώντας μια ιδέα φθινόπωρο να σε παρασέρνει, μεθώντας από σκέψεις/ όσες μπόρεσες να κλέψεις, για να τις δώσεις πίσω, σε λίγες λέξεις, μικρές εικόνες χαμένες που ξαναζωντανεύουν και στέκονται σ’ενα ποίημα».

«Πάλι σε σκέφτομαι, όσο η λεμονιά αγκαλιάζει τους τοίχους και χαμογελά αισιόδοξα στον ήλιο/ να σβήνεις το τελευταίο σου τσιγάρο, χαράζοντας με μια κοφτή ματιά την καρδιά μου/ μετά να χάνεσαι με το ποδήλατο όπως ήρθες, γλυκιά και φωτεινή, στα αδιέξοδα του κόσμου/ αφήνοντας στον άνεμο μια φωνή χαδιάρικη να σβήνει τις σκιές, μαζί κι ένα μήνυμα/ οι ποιητές, οι γραφιάδες χαμένοι είναι, όταν πνίγονται σε συναισθήματα».

«Θα έρθεις, τελικά; να ανοίξω τον κήπο, να φέρω την άνοιξη, τον γαλάζιο ουρανό, ότι πάντα σου άρεσε περισσότερο, το χαμόγελο/ μαζί τη θάλασσα, αυτή που επιμένει να γίνεται ένα, με τα μάτια σου και το φως, το αλλιώτικο, να απλώνεται τρέχοντας, κυνηγώντας, μέχρι το τελευταίο ασήμαντο σύννεφο στον ορίζοντα.»

«Έτσι ξαφνικά μαθαίνεις βάρβαρα την απώλεια, χάνεσαι ολοκληρωτικά πάνω της/ και τι είναι τελικά αυτή η απώλεια; η δική σου βαθιά κατάσταση/ ένα λουλούδι, ένα δέντρο, ένας φράχτης, όλα είναι στρυμωγμένα εκεί μέσα/ βλέπεις να ξεριζώνονται ή να πέφτουν τσακισμένα, από ένα διαβάτη σκονισμένο άνεμο/ που αυθαδιάρικα έρχεται τα τσακίζει και φεύγει βιαστικός, βλάσφημος στην ομορφιά/ μετά μένεις μόνος, διαπιστώνοντας ότι όλα τέλειωσαν και τίποτα δεν υπάρχει/ ούτε το λουλούδι, ούτε το δέντρο, ούτε ο φράχτης, ούτε κάτι άλλο αγαπημένο/ ισοπεδωμένα σαν να μη έζησαν ποτέ, σαν να μη τάχες ποτέ δει ή γεννήσει/ στο μυαλό σου, στην καρδιά σου, στο χρόνο σου, στη ζωή σου/ για να το απλοποιήσουμε, πονάς, σιωπείς, μαθαίνεις να αποφεύγεις τους ανθρώπους, ξεχνιέσαι.»

«Οι ίδιες στάσεις, οι ίδιες αντιδράσεις, μια επανάληψη
τι να κρατήσεις και τι να θυμηθείς, πληγώνεσαι
περίεργο, διαφορετικοί οι άνθρωποι.»

«Η ιστορία σου, μια ατέρμονη συνδιαλλαγή
με το χρόνο, τις συγκυρίες, την καρδιά σου,
τα ατυχήματα – υπάρχουν κι αυτά.»

«Σε γυρεύω στις σκιές μου, στο βάθος
ενός χαμόγελου, στο χρώμα της θάλασσας.»

«Έτρεχε η πανσέληνος απόψε, όμορφη, ξεχωριστή
μα ακόμα στη φωνή σου, στέκομαι και περιμένω.»

«Απορίας άξιο, τόσοι φιλόξενοι δρόμοι πως μπερδεύτηκαν
και δέσανε το αδιέξοδο, στα χρόνια σου.»

«Θέλω να τρέξω, με τον άνεμο, να πετάξω μαζί του/ και μετά,
σφυρίζοντας, να κλέβουμε ανάσες απ’ τη θάλασσα.»

«Θες να πολεμήσεις και δεν θες,
νεκρός χρόνια τώρα.»

«Μεγαλώσαμε πια, κρατάμε στη μνήμη, επιλεκτικά, τις πληγές,
τα χαμόγελα και τις σιωπές, έτσι περνάει ο καιρός.»

«Απελπισία, οι σκέψεις που συσσωρεύονται
σε ένα άδειο, ξεχασμένο, περβάζι.»

«Μόνο η λεμονιά μου έμεινε κι αυτή ζηλιάρα
επιμένει, να κρύβει το πέλαγος.»

«Γυρίζαμε, λες και δεν ξέραμε τα μέρη αυτά, ούτε τους ανθρώπους
μέχρι που κάποιος έκλαψε, ξεχνιούνται ποτέ οι εξορίες; »

«Το θέμα είναι, να μένεις μέρος
κάποιας ιστορίας και να μη χάνεσαι.»

«Φθινοπώριαζε, η αίσθηση του ανέμου, περίεργα έδενε με τα σύννεφα/ το γαλάζιο, έκλεινε τακτικά, με απουσίες στον ορίζοντα/ όσο τα χαμόγελα, των παιδιών, αγκάλιαζαν τους δρόμους/ κι εσύ εκεί, πάντα όμορφη, ξεχωριστή όσο οι εποχές».

«Θέλεις να αλλάξεις, να γίνεις φως
σε προλαβαίνει η νύχτα.»

«Δένανε οι ιστορίες, σφικτά, η πόλη μεγάλωνε τις πληγές της, τα σκοτωμένα όνειρα, τις παρατημένες εποχές/ μόνη φωνή που ξεχώριζε, του τρελού, του άστεγου, του χαμένου στις εξελίξεις/ κάπου βαθιά, ξεψυχούσε μια αγωνία για καλύτερο κόσμο, εκεί φώτιζε κι ο ουρανός, άτυχα χρόνια.»

«Ξέρω ότι υπάρχεις, περισσότερο από ποτέ, κάθε μέρα μέσα μου στέκεις, με το ίδιο χαμόγελο/ και προκλητικά με σκοτώνεις, με την «απουσία» σου, την τόσο πιστευτή αλήθεια.»

«Ρωγμές, σ’ ό,τι κοιτάζεις, αστάθεια ο χρόνος, οι συγκινήσεις, τρωτοί γίναμε στις ανάγκες μας και πληγωνόμαστε, καθημερινός ο διάλογος της απουσίας/ φθαρτές οι εικόνες που κρατήσαμε, οι συγγένειες, οι αγάπες, μίκρυναν οι ανοχές, διχάστηκαν οι σκέψεις μας, μαζευτήκανε/ θέλεις να πετάξεις ψηλά και στο απαγορεύουν οι τρόποι σου, όλα φτιαγμένα για τον καθωσπρεπισμό μας, ηλίθιες όλες οι αντιδράσεις όταν δεν καθοδηγούνται, έτσι μας έμαθαν/ θα βγω στην πόρτα, φωνάζοντας σαν να καταστράφηκε ο κόσμος, αν και αλήθεια είναι, το κράτησα μυστικό για να μη πληγώνεστε/ θα πετάξω όσα στα χρόνια μάζεψα, καίγοντας μέχρι το τελευταίο όνειρο, για να ζεσταθώ, μόνο γι’ αυτό/ λένε η ελευθερία αποκτάται όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις και η επικινδυνότητα θα συμπλήρωνα, να προσέχετε.»

«Θα περάσω να κοιτάξω, βιαστικά, νοσταλγικά,
μετά, θα πετάξω μακριά, στο άγνωστο.»

«Στο κόκκινο όλα περασμένα, στέκονται, μάχονται,
σκοτώνονται, νέα αρχή ξεκινά πάλι.»

«Τα φώτα, σιγοπαίζουν στην πόλη
κι εσύ στην καρδιά μου, νύχτωσε.»

«Ξέρεις, ακόμα σβήνω ερωτήσεις, στο χαρτί, αναπάντητες, προσθέτω κι άλλες/ η ιστορία ίδια, οι λεπτομέρειες διαφορετικές, μπερδεύτηκα στο συμμάζεμα/ κάπου νοσταλγώ τον καθαρό ορίζοντα, κάπου αυτό πνίγεται, στα σύννεφα/ ο διάλογος της απουσίας, με τον καιρό, γίνεται εντονότερος, διχάζεται/ κάτω από την Ακρόπολη, ή δίπλα στη θάλασσα, ακούω τα χαμόγελα της απουσίας σου.»

«Από συνήθεια, φίλησα τα μάτια σου, πριν
το ξύπνημα, εσύ έλειπες «

«Χαμένος δρόμος, τα ατέλειωτα ταξίδια
χωρίς αγάπη, χωρίς ιστορία.»

«Τα τυχαία είναι που κουβαλάμε χρόνια
και μας πληγώνουν.»

«Έτσι μάθαμε, μα τα χρόνια περάσανε και τίποτα δεν είδαμε, ούτε πιστέψαμε/ τα κορίτσια, ακόμα τσακώνονται στο μπαλκόνι, για το ποια θα κλέψει τον ήλιο/ τα αγόρια, πιστεύουν ότι ερωτεύονται, κάτω από τον ίσκιο του φεγγαριού/ κι εμείς; μεγαλώνουμε, ποιος δίνει σημασία στις ώρες μας/ όμως καρδιά μου, κάτι θα σπάσει πάλι και θα τρέξεις βιαστικά, εκεί/ να το δεις, να το γνωρίσεις, να το αγαπήσεις, περισσότερο από ποτέ.»

Η Πρέβεζα «υποδέχθηκε» τον Κώστα Καρυωτάκη 90 χρόνια μετά «φορώντας» τα γιορτινά της

Στην προκυμαία της Πρέβεζας έπεσε το βράδυ της Κυριακής η αυλαία των εκδηλώσεων που διοργάνωσαν ο Δήμος, η Περιφερειακή Ενότητα καθώς και σύλλογοι , φορείς και καλλιτέχνες τιμώντας τη μνήμη του ποιητή Κώστα Καρυωτάκη με αφορμή την συμπλήρωση 90 χρόνων από τον θάνατό του. Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν από τις 18 Ιουνίου ημέρα κατά την οποία ο ποιητής έφτασε στην Πρέβεζα και κορυφώθηκαν το Σάββατο , ημέρα της επετείου θανάτου του αυτόχειρα ποιητή ο οποίος έβαλε τέλος στην ζωή του στις 21 Ιουλίου του 1928 όταν αυτοπυροβολήθηκε στην περιοχή Βαθύ. Το βράδυ της Παρασκευής ο Δημοτικός Θερινός Κινηματογράφος άνοιξε για να φιλοξενήσει δύο εξαιρετικές καλλιτεχνικές δημιουργίες νέων ανθρώπων οι οποίοι χωρίς να έρθουν ποτέ στην πόλη, εμπνεύστηκαν τα έργα τους από τον ποιητή. Ο σκηνοθέτης Κύρος Παπαβασιλείου ταξίδεψε από την Κύπρο και παρουσίασε στο κοινό της Πρέβεζας την ταινία του «Οι εντυπώσεις ενός πνιγμένου» αποτυπώνοντας τον Κώστα Καρυωτάκη σε ένα σύγχρονο σκηνικό και θέλοντάς τον να επιστρέφει κάθε χρόνο λίγο πριν την επέτειο του θανάτου του και να αναζητά την ταυτότητά του. Την βραδιά πλαισίωσαν μουσικά δύο ταλαντούχα νέα παιδιά ο Γιάννης και Χάρης Μιχαηλίδης »πυρήνες» του γνωστού συγκροτήματος «Δραμαμίνη» οι οποίοι μελοποίησαν Κώστα Καρυωτάκη με μια ροκ προσέγγιση και δέχτηκαν με μεγάλη χαρά να έρθουν στην Πρέβεζα κάνοντας πράξη-όπως ανέφεραν- ένα όνειρο ζωής. Τους προσκεκλημένους καλωσόρισε η εντεταλμένη Σύμβουλος Πολιτισμού του Δήμου Πρέβεζας Ελευθερία Αγγέλη, η οποία και συντόνισε το σύνολο των εκδηλώσεων. Το βράδυ του Σαββάτου στο Ναυτικό Μουσείο Πρέβεζας παρουσία και του Δημάρχου Τρίπολης Δημήτρη Παυλή πραγματοποιήθηκε η κεντρική εκδήλωση. Τόσο ο Δήμαρχος Πρέβεζας Χρήστος Μπαΐλης όσο και ο κ. Παυλής (Δήμαρχος της πόλης όπου γεννήθηκε ο ποιητής) τόνισαν ότι ο Κώστας Καρυωτάκης , αυτός ο μεγάλος ποιητής συνέδεσε για πάντα τις δύο πόλεις και οι κοινές δράσεις για την απόδοση τιμής στο έργο του θα έχουν συνέχεια. Κεντρική ομιλήτρια της βραδιάς ήταν η Καθηγήτρια νεοελληνικής φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθήνας Χριστίνα Ντουνιά η οποία μίλησε για τον ερωτικό Καρυωτάκη, ενώ ο ποιητής φιλόλογος-ερευνητής Τάσος Μακράτος αναφέρθηκε στο σύνολο του έργου του ποιητή. Ο Πρεβεζάνος ηθοποιός Κωνσταντίνος Κορωναίος απέδωσε ποιήματα καθώς και την τελευταία επιστολή του ποιητή, ενώ ο Βασίλης Τζίμας (με ένα δικό του μελοποιημένο τραγούδι σε στίχους της Μαρίας Πολυδούρη) και η καθηγήτρια του Δημοτικού Ωδείου Πρέβεζας Μαριάννα Τζαφέρι (με την συνοδεία των Κωνσταντίνα Ντούσια και Δήμητρας Αποστολίδη στο πιάνο) η οποία ερμήνευσε τραγούδια του ποιητή μελοποιημένα από τον Πρεβεζάνο συνθέτη Σπύρο Δήμα και την Λένα Πλάτωνος άνοιξαν και έκλεισαν αντίστοιχα την βραδιά. Την εκδήλωση εκτός από τους Δημάρχους Πρέβεζας και Τρίπολης τίμησαν με την παρουσία τους ο Γ. Γραμματέας Μεταναστευτικής Πολιτικής Μιλτιάδης Κλάπας, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Κοσμάς Κορωναίος,o Πρόεδρος του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Ευάγγελος Συγκούνας ο πρώην Δήμαρχος Νίκος Γιαννούλης, δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι και πλήθος κόσμου. Η αυλαία των εκδηλώσεων έπεσε το βράδυ της Κυριακής στην πλατεία Δικαστηρίων με τις ομιλίες του Γιάννη Βέλλη (Γενικού Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών) και της εκπαιδευτικού-συγγραφέα Αλεξάνδρας Κωστάκη, ενώ οι Πρεβεζάνοι μουσικοί Κώστας Αντύπας, Γιώργος Ρούγκας , Ντίνος Γιαννάκος, Ντάνος Μηνιάδης, Σοφία Κυριάκη, Τέλης Δημητρακόπουλος , Ιάσωνας Ρώσσος, Μιχάλης Κριτσωτάκης και η μικρή Ειρήνη Σόφη, ένωσαν το ταλέντο τους και τίμησαν με κοινή συναυλία τον ποιητή ο οποίος 90 χρόνια μετά τον θάνατό του «επέστρεψε» σε μια πόλη που φόρεσε τα γιορτινά της για να τον υποδεχτεί.

Loading...