Θλίψη στον καλλιτεχνικό χώρο, καθώς ο Ερρίκος Μπριόλας, ένας από τους μεγαλύτερους ΄΄ζεν πρεμιέ ΄΄ του Ελληνικού Κινηματογράφου, έφυγε από τη ζωή το πρωί της Τετάρτης σε ηλικία 85 ετών. Τις τελευταίες ημέρες ο ίδιος νοσηλευόταν σε Νοσοκομείο και ήταν ιδιαίτερα καταπονημένος.

Ο χορογράφος Πέτρος Γάλλιας δήλωσε χαρακτηριστικά στην ιστοσελίδα Fthis.gr :

«Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας πρίγκιπας. Στις παραγωγές που είχαμε συνεργαστεί στην Εθνική Λυρική Σκηνή θυμάμαι πόσο αγαπούσε τους νέους συνεργάτες, στήριζε τα νέα παιδιά. Ας είναι ευλογημένη η τρυφερή ψυχή του».

O Ερρίκος Μπριόλας γεννήθηκε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου του 1933. Η οικογένειά του ήταν αυτοκινητιστές και ο ίδιος ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση και έγινε οδηγός ταξί, ώσπου μία πελάτισσά του στο ταξί- που αργότερα έγινε και η δεύτερη γυναίκα του -τον παρότρυνε να γίνει ηθοποιός. Έκτοτε έπαιξε σε πολλές ελληνικές ταινίες ρόλους «ζεν πρεμιέ» και λόγω της εμφάνισης και του ταλέντου του έγινε πολύ δημοφιλής, ιδίως μεταξύ των νεαρών κοριτσιών.

Αργότερα εμφανίστηκε σε πολλές παραστάσεις στο θέατρο. Στην τηλεόραση συμμετείχε στις σειρές «Δέκα λεπτά κήρυγμα» το 2000 και «Η Ώρα η καλή» το 2004, ενώ στα χρόνια της βιντεοταινίας (1985-1990) συμμετείχε σε 19 παραγωγές.

Φιλμογραφία: Ένοχος (1989), Ένας πιλότος για πέταμα (1987), Ο στόχος (1983), Κολασμένη φύση (1972), Η κραυγή της αλήθειας (1971), Μια γυναίκα φεύγει (1971), Οι μαυρόλυκοι του βουνού και του κάμπου (1971), Γύρω μας γκρεμίστηκαν όλα (1970), Κατηγορώ τους δυνατούς (1970), Σταυραετοί στα μετέωρα (1970), Για την τιμή και για τον έρωτα (1969), Ας με κρίνουν οι ένορκοι (1969), Επίσημη αγαπημένη (1969), Κυνηγημένη προσφυγοπούλα (1969), Μαριώ η κατατρεγμένη βοσκοπούλα (1969), Η λυγερή (1968), Κατηγορουμένη απολογήσου (1968), Λάουρα (1968), Μεγάλες αγάπες (1968), Στη ζωή μαζί σου πόνεσα (1968), Ωραία Αιγιώτισσα (1968) , Αν όλες οι γυναίκες του κόσμου (1967), Δροσώ, η αρχοντοπούλα (1967), Η κόρη μου η ψεύτρα (1967), Νόμος της ζωής (1967), Πειραιάς ώρα 7.30 (1967), Ουδείς αναμάρτητος (1967), Προξενήτρα πράκτωρ 017 (1966), Πλήγωσες την αγάπη μου (1966), Μαζί σου για πάντα (1966), Δοσατζού: επιχείρησις γαμπρός (1966), Αιχμάλωτοι του πεπρωμένου (1966), Βάνα (1965), Το λάθος (1965), Το ρομάντζο μιας καριέρας (1965), Η πρώτη αγάπη (1964), Κάθε λιμάνι και καημός (1964), Κατατρεγμένοι της μοίρας (1964),Στη σκιά της άλλης (1964), Θύελλα σε παιδική καρδιά (1964), Αμαρτωλά χέρια (1963), Ανήσυχα νιάτα (1963), Ίλιγγος (1963),Πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης (1963) Λαφίνα (1962), Ο χρυσός και ο τενεκές (1962), Φτωχαδάκια και λεφτάδες (1961), Διαβόλου κάλτσα (1961).

Ένα μικρό μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε πρόσφατα στην Δημοσιογράφο κ. Τεριάννα Παππά :

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια; «Τρισευτυχισμένα! γεννήθηκα πλατεία Κάννιγος με αρχές Ακαδημίας αριστερά, είναι ακόμη εκεί το περίφημο κτίριο Hollywood. Σε αυτό βρίσκονταν όλες οι κινηματογραφικές εταιρείες. Εμείς είχαμε ένα βενζινάδικο και ένα κατάστημα βουλκανιζατέρ. Δεν γνώρισα μητέρα, γιατί, ενώ ήταν έγκυος, είχε καρκίνο σε όλη την κοιλιακή χώρα, για αυτό όταν καμιά φορά μου λένε για την ασθένεια, τους απαντάω: «Τι λέτε ρε παιδιά, εγώ κολύμπαγα μέσα στον καρκίνο. Αυτός είναι φιλαράκι μου.» Όταν με γεννούσε, ψυχορραγούσε και ρώτησε τι είναι, αγόρι ή κορίτσι. Της απάντησαν αγόρι κι «έφυγε». Μεγάλωσα με κουβερνάντες, ψυχρές μεν, αλλά αναγκαίες.»

Νιώσατε τη μητρική απώλεια; «Όχι, γιατί δεν τη γνώρισα. Η οικογένεια μας ήταν πολύ δεμένη. Ο πατέρας μου μας έλεγε «Τέσσερις σωματοφύλακες», ο Άθως, ο Πόρθος, ο Άραμις και ο Ντ’ Αρτανιάν, που ήταν η αδελφή μου, το μοναδικό κορίτσι στη φαμίλια. Ήμασταν ο Λουδοβίκος, ο Νίκος, η Ευγενία και εγώ, ο Φρειδερίκος. Δυστυχώς «έφυγαν» όλοι και την αδελφή μου την κηδέψαμε πριν λίγο καιρό. Έτσι έμεινα ο … τελευταίος των Μοϊκανών.»

Loading...