«Η Ελένη Λιάκου, μια υπέροχη γυναίκα, μια εκ των σημαντικότερων Ελληνίδων δημιουργών, με την στιχουργική της υπογραφή, διαψεύδει την απουσία της αυτήν βραδιά στις 18 Οκτώβρη μέσα από το αφιέρωμα που άψογα διοργανώνουν άξιοι άνθρωποι του πνεύματος στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών
Δεν είναι λίγοι εκείνοι που νιώσανε την αισθαντική έκφρασή της, μα ακόμα περισσότεροι εκείνοι που σιγοτραγούδησαν τις μεγάλες επιτυχίες της σαν η Μουσική χάιδεψε απαλά τους στίχους της και οι ερμηνευτές μετέδωσαν την συγκίνηση αυτών των τραγουδιών με την βαρύτητα της ποιότητας , της αμεσότητας , της δυναμικής .
Δεν μπορεί… παρά να αισθάνεται υπερήφανη η κόρη της Νικολέττα Ρεπάνη η οποία βαδίζει ακολουθώντας τα χνάρια της»

Αφιέρωμα την Πέμπτη 18 Οκτωβρίου και ώρα 7 μ.μ.
στην «επίσημη αγαπημένη» στιχουργό ΕΛΕΝΗ ΛΙΑΚΟΥ

ΕΤΑΙΡΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
Γενναδίου 8, Αθήνα , 7ος όροφος

 

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

 

Συντονίζει / Προλογίζει : η συγγραφέας/διανοήτρια Παναγιώτα Μπλέτα.

Ομιλίες : O Πρόεδρος της Ε. Ε. Λ. (Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών) ποιητής, εικαστικός Κώστας Καρούσος.

Ο αντιπρόεδρος της (Π.Ε.Λ.) Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών, ποιητής Ηλίας Παπακωνσταντίνου και ο Πρόεδρος Ένωσης Τραγουδιστών Ελλάδος, ερμηνευτής ΛΑΚΗΣ ΧΑΛΚΙΑΣ

Κατά τη διάρκεια της βραδιάς θα ακουστούν οι 12 δημοφιλέστερες επιτυχίες της στιχουργού.

Μουσική επιμέλεια: Ο τραγουδοποιός, μουσικός-ερμηνευτής Γιάννης Απόδιακος

Παίζει μπουζούκι: O Διονύσης Διονυσόπουλος.

Συμμετέχουν οι ερμηνευτές : Βασίλης Διαμάντης, Τάκης Κωνσταντακόπουλος, Νίκος Πατσιαούρας, Νίκη Φραγκούλη

Λίγα λόγια για την στιχουργό …

Η Ελένη Λιάκου γεννήθηκε στην Ιτέα στις 13/8/1925,σαν το μικρότερο παιδί του Ευσταθίου Λιάκου και της Μαρίας Σκαρτσίλα.
Ο πατέρας της Ευστάθιος ήταν αρχιτέκτονας. Έζησαν χρόνια στην Αλεξάνδρεια, όπου γεννήθηκαν τα δυο πρώτα τους παιδιά, ο Ηλίας και ο Αλέξανδρος. Αποφάσισαν και ήρθαν στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκαν στην Ιτέα και η οικογένεια τους μεγάλωσε, αφού γεννήθηκαν ο Θανάσης, η Άννα και η Έλλη.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν και τα παιδιά τους μεγάλωσαν, γεννήθηκαν και άλλα αδέλφια, ο Λουκάς και η Ελένη. Έκτοτε εγκαταστάθηκαν στη Ναύπακτο. Τα μεγαλύτερα αγόρια ήταν άριστοι ξυλουργοί, τα κορίτσια παντρεύτηκαν, οι γονείς πέθαναν νωρίς και η μικρή Ελένη έμεινε να φροντίζει τις οικογένειες των αδελφών της…. Ο αδελφός της Λουκάς ασχολήθηκε με την αγιογραφία. Μια αδελφή της Μαρίας παντρεύτηκε τον Σκαρίμπα, έζησε στην Χαλκίδα όπου γεννήθηκαν τα παιδιά τους, ανάμεσα τους ο Γιάννης Σκαρίμπας. Η Ελένη έγραφε ποιήματα από την παιδική της ηλικία, τα οποία μάζευε κρυφά σε ένα σεντούκι, ώσπου τα βρήκε μια νύφη της και τα πέταξε. Χρόνια αργότερα, καθώς ήρθε στην Αθήνα, γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Ρεπάνη ( αδελφό του Αντώνη Ρεπάνη). Ο Δημήτρης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, από πρόσφυγες γονείς. Εκεί έμεινε μέχρι τα χρόνια που πήγε φαντάρος. Στο στρατό γνωρίστηκε με τον Γρήγορη Μπιθικώτση και επειδή άρεσε και στους δύο η μουσική (έπαιζε μπουζούκι ο Δημήτρης) τραγουδούσαν μαζί και ξεκίνησαν για την Αθήνα. Την Ελένη Λιάκου και τον Δημήτρη Ρεπάνη, τους πάντρεψε ο Μητσάκης και έφτιαξαν μαζί υπέροχα πράγματα, όπως κέντρα διασκεδάσεως στον Άγιο Κωνσταντίνο και στους Θρακομακεδόνες.
Σ ένα ταξίδι τους στην Αμερική, είχαν την τιμή να γνωρίσουν τον Κένεντυ, ο οποίος τους έδωσε πράσινη κάρτα,
για να μπορούν να επισκέπτονται την Αμερική όποτε ήθελαν. Τότε γνώρισαν και τον Έλβις Πρίσλεϋ, σε κάποιο αμερικάνικο μπαρ. Συχνά έμεναν στο σπίτι του αγαπημένου τους φίλου Μπίνη. Γυρίζοντας στην Ελλάδα, γεννήθηκε η κόρη τους Νικολέττα. Εκείνη την εποχή το 1969 έγιναν οι μεγάλες επιτυχίες της συνεργασίας Λιάκου-Μπιθικώτση. Ήταν μια άρρηκτη φιλία, όπου η Ελένη έγραφε και σιγοτραγουδούσε, ο Γρηγόρης έπαιρνε το μπουζούκι έγραφε την μουσική και έτσι γεννιόνταν τα τραγούδια….όπως η Επίσημη Αγαπημένη, Μια γυναίκα φεύγει, Το μεσημέρι καίει το μέτωπο σου, Το παρελθόν σου θα γίνει καπνός, Κουρελού, Θυμάσαι, Πες μου πού πας, Πόσο γελάστηκα, Είναι δικός μου ο καημός, Δώσε ζωή απ τη ζωή σου, η Σιωπή, Χωρίς παλτό, Ένα φτερό μου τσάκισες, Έπιασες καινούριο φίλο κλπ….

Τραγούδια της τραγούδησαν ακόμα οι Κόκοτας, Μοσχολιού, Καζαντζίδης, Αντώνης Ρεπάνης, Τάκης Βεριώτης, κ.α. Την σκληρή εποχή της Χούντας διαλύθηκε η οικογένεια της και η περιουσία της. Ο άντρας της, Δημήτρης, έφυγε για την Αμερική το 1973,κάποιοι «φίλοι» του τον κάρφωσαν σαν αριστερό και από τότε έμεινε κυνηγημένος στην Αμερική, γυρίζοντας από πόλη σε πόλη για 23 ολόκληρα χρόνια. Οι δισκογραφικές εταιρείες την τύλιξαν, έγιναν δικαστήρια, χάθηκε ο,τι είχε αποκτήσει, σε κινητά και ακίνητα, εκτός από ένα μικρό οικόπεδο στις Κουκουβάουνες, που είχε ένα κήπο με τριαντάφυλλα . Εκεί έμεινε με την κόρη της την υπόλοιπη ζωή της, μέσα σε βαριά κατάθλιψη, παραιτημένη και ξεχασμένη. Η ενασχόληση με τον κήπο της έδινε ζωή, ενώ δεν ασχολήθηκε ξανά με τα τραγούδια, εκτός από μια συνεργασία της με τον Τάκη Βεροιώτη (Τρεις παράδες το κρασί, Να πώς έσβησε μια αγάπη, Ένα μάτσο ανεμώνες, κα ) Πέθανε στις 26/2/2003 ξεχασμένη, όταν έχασε τη μάχη με την επάρατη νόσο, στο σπίτι της κόρης της Νικολέττας στο Περιστέρι

» Επίσημη αγαπημένη »

Στίχοι : Ελένη Λιάκου

Μουσική – Ερμηνεία : Γρηγόρης Μπιθικώτσης 

Ξύπνησα νύχτα και μες στη σκέψη μου άναψαν φώτα.
Ήρθες κι εσύ έτσι απροσκάλεστη στου νου την πόρτα.
Μες στην καρδιά μου σε καλοδέχτηκα, αγαπημένη,
μεγάλη επίσημη, που τόσα χρόνια ήσουν χαμένη.

Ας ήτανε αληθινό το όνειρο τ’ αποψινό,
το όνειρο τ’ αποψινό ας ήτανε αληθινό.

Κοντά μου ήρθες, δειλά μου έδωσες τ’ άσπρο σου χέρι
και τα δυο χείλη σου με τα δικά μου γίνανε ταίρι.
Ξύπνησα νύχτα κι από κοντά μου ήσουν φευγάτη
κι ήμουνα μόνος μου στην άδεια κάμαρα, στ’ άδειο κρεβάτι.

Ας ήτανε αληθινό το όνειρο τ’ αποψινό,
το όνειρο τ’ αποψινό ας ήτανε αληθινό.

» Είναι ο δικός μου ο καημός »

 

Στίχοι : Ελένη Λιάκου

Μουσική : Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Ερμηνεία : Βίκυ Μοσχολιού 

Όταν δεις πουλάκια λυπημένα,
μαραμένα τ’ άνθη στα κλαδιά,
τ’ άστρα τ’ ουρανού να `ναι σβησμένα
σαν αγέλαστα, χλωμά παιδιά.

Είναι ο δικός μου ο καημός
που `χει γίνει αναστεναγμός,
που `χει γίνει αναστεναγμός,
είναι ο δικός μου ο καημός,
είναι ο δικός μου ο καημός
που `χει γίνει αναστεναγμός.

Όταν δεις νυχτιά χωρίς φεγγάρι,
μαύρα σύννεφα στον ουρανό,
στο δεντρί να τρέμει το κλωνάρι,
γκρίζο και θολό το δειλινό.

Είναι ο δικός μου ο καημός
που `χει γίνει αναστεναγμός,
που `χει γίνει αναστεναγμός,
είναι ο δικός μου ο καημός,
είναι ο δικός μου ο καημός
που `χει γίνει αναστεναγμός,
που `χει γίνει αναστεναγμός.