«Το Βαλς των Δέντρων και του Ουρανού» σε θεατρική απόδοση Ελένης Ερήμου, έκανε  πρεμιέρα για πρώτη φορά στην Ελλάδα την Παρασκευή 30 Νοεμβρίου 2018, στο Θέατρο Γκλόρια και συνεχίζει με τεράστια επιτυχία,  παρά το γεγονός που κάποιοι το χαρακτηρίζουν ως μη εμπορικό.

Αυτά τα λίγα λόγια για την Ηθοποιό Ελένη Ερήμου δεν αφορούν μια τυπική συνέντευξη . Μετά από κάποια χρόνια αποχής της από το Θέατρο…

Την γνώρισα πριν 3 χρόνια μέσα από μια μεγάλη κυρία πάνω από 80 , ευγενική, όμορφη, κομψή με υπέροχα γαλανά μάτια την Ιωάννα.
Επειδή δεν έχει γίνει σχεδόν ποτέ αναφορά στο πρόσωπό της γνωρίζω ότι ήταν η αδελφή του σπουδαίου Ηθοποιού και Σκηνοθέτη Άγγελου Αντωνόπουλου που αγαπούσε βαθιά και στοργικά μα δεν είναι πια στην ζωή. Οι δυο τους ήταν φίλες για πολλά χρόνια, με την ουσιαστική και αμοιβαία μορφή που αξίζει αληθινά να έχει κάθε άνθρωπος στην ζωή του. Η Ιωάννα μου μιλούσε με λόγια καρδιάς για την Ηθοποιό, όπου μετά από καιρό με έφερε σε επαφή προκειμένου να την προσκαλέσω στο ραδιόφωνο στα πλαίσια της εκπομπής του Σαββάτου . Η επαφή μου με την Ελένη Ερήμου άνοιξε μια όμορφη γνωριμία με συζητήσεις γύρω από το Θέατρο που λάτρευε.

Βέβαια η απάντηση της για την δική μου πρόσκληση ήταν: «Θα έρθω τότε που θα έχω κάτι σημαντικό να μοιραστώ»

Από τότε η επικοινωνία μας αφορούσε το έργο που θα ανέβαζε, και για το οποίο μελετούσε νυχθημερόν προκειμένου να είναι κάτι δυνατό, να το μοιραστεί μεταφέροντας στους θεατές το πάθος και όλο της το «Είναι» , με συνεργάτες που θα ήταν απόλυτα συμβατοί με την δική της σύλληψη της επιλογής , ακόμα και τον χώρο που δεν έκρυψε ποτέ πως ήθελε να συγκεντρώνει συγκεκριμένες προδιαγραφές προκειμένου να φιλοξενήσει το έργο που θα ανέβαζε … Ήθελε η ίδια να είναι πανέτοιμη και με ψυχικό και όχι μόνο κόστος να αισθανθεί με δέος την δημιουργία. Δεδομένου της απέραντης αγάπης της για την φύση, την φροντίδα του δικού της κήπου, της σωματική της άθλησης, το κολύμπι που λάτρευε, δεν ήταν τόσο εύκολο να κλειστεί και να αφιερωθεί με αφοσίωση στον σκοπό που ήδη είχε αποφασίσει το Θέατρο που όπως λέει «είναι αποστολή» . Η ίδια όμορφη, γλυκιά, ιδιαίτερα ευγενική, με την παιδικότητα που αποτελεί το ώριμο μα γνώριμο χαρακτηριστικό της, δεκτική και καλοσυνάτη … κατάφερε αυτό που αγαπά με τρόπο μοναδικό και δεν είναι άλλο παρά το Θεατρικό έργο : «Το βαλς των δένδρων και του ουρανού»

Α.Ρ.

«Το βαλς των δέντρων και του ουρανού» του Jean-Michel Guenassia, που παίζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα και σε παγκόσμια πρώτη, στην κεντρική σκηνή του Θεάτρου Γκλόρια, σε θεατρική απόδοση της ιδίας και σε σκηνοθεσία του Micael Seibel.

Η Ελένη Ερήμου εξηγεί :

Μια μέρα , βρέθηκα σε ένα βιβλιοπωλείο και χαζεύοντας έργα, έπεσε το μάτι μου στο εξώφυλλο του βιβλίου «Το Βαλς των Δέντρων και του Ουρανού» που απεικονίζει την Έναστρη Νύχτα του Βαν Γκογκ. Επί ένα χρόνο μου είχε κολλήσει αν το συγκεκριμένο μυθιστόρημα θα μπορούσε να γίνει θεατρικό και κάποια στιγμή πήρα την απόφαση να το κάνω.

Στην παράσταση υποδύεται την Μαργκερίτ την τελευταία γυναίκα του τον κορυφαίου ιμπρεσιονιστή Βαν Γκογκ. Μια φιγούρα σύμβολο πολλών χαρακτηριστικών που τιμά και εκτιμά η Ελένη Ερήμου.
Είναι ο ρόλος που ταιριάζει απόλυτα με τα στοιχεία εκείνα του χαρακτήρα της όπως αφοσίωση, συνέπεια, αναζήτηση στα πνευματικά άδυτα, την δύναμη που γιγαντώνεται σε πείσμα των καιρών

Αξίζει να σημειωθεί πως είναι η δεύτερη φορά που ανεβάζει ένα έργο για τον Βαν Γκογκ.

Σε αυτήν την διασκευή αποκαλύπτεται μια ανατρεπτική εκδοχή για αυτές τις τελευταίες μέρες του μεγαλοφυούς ζωγράφου, λούζοντας με νέο φως τα μυστήρια του έργου, της δημιουργικότητας και του θανάτου του. Η αλήθεια για τον θάνατο του Βαν Γκογκ είναι όντως αυτή που γνωρίζουμε;  Όχι δεν αυτοκτόνησε…

Ο Βαν Γκογκ πέθανε από έρωτα… Όπως κι ένας έρωτας τον ώθησε να ασχοληθεί εντατικά με τη ζωγραφική…Έρωτας η αρχή και το τέλος του…

Στην έναρξη της παράστασής ακούγεται η φωνή της Κικής Δημουλά , η οποία χαρίζει ένα ποίημα αλλά και τη φωνή της

Η υπόθεση

Καλοκαίρι 1890. Ο Βίνσεντ Βαν Γκογκ φτάνει σε ένα απομονωμένο χωριό με εκπληκτική θέα και ιδιαίτερους ανθρώπους. Μέσα σε σαράντα μέρες θα ζωγραφίσει εβδομήντα από τους κορυφαίους πίνακές του, αριστουργήματα που θα αλλάξουν την πορεία της ζωγραφικής, της τέχνης, της φιλοσοφίας και της λογοτεχνίας.
Η Μαργκερίτ Γκασέ, η κόρη του περίφημου θεράποντα ιατρού του Βαν Γκογκ, είναι μια νέα κοπέλα που ασφυκτιά στα στενά πλαίσια τα επιβεβλημένα στις γυναίκες και τους καλλιτέχνες από την ορθολογική κοινωνία. Η Μαργκερίτ θα είναι ο τελευταίος έρωτας της ζωής του Βαν Γκογκ. Η συνεύρεσή τους θα χαράξει τις ζωές και των δύο ανεξίτηλα για πάντα

 

Ελένη Ερήμου: «… Όλες οι τέχνες σε μία. Αυτήν τη «συναισθησία» στην τέχνη θέλησα να αποδώσω στο Όραμά μου, πιστεύοντας, όπως ο Βίνσεντ, ότι η τέχνη είναι αποστολή (…)

Σας προσκαλώ να παρασυρθούμε στον ρυθμό των χρωμάτων και της μουσικής, σ΄ ένα ξέφρενο βαλς, σ΄ ένα υπέροχο ταξίδι αισθήσεων…»

Συντελεστές

Κείμενο: Jean-Michel Guenassia

Μετάφραση: Ειρήνη Αποστολάκη

Θεατρική Απόδοση: Ελένη Ερήμου

Κώστας Παπαπέτρου

Δραματουργία: Αντώνης Γαλέος

Σκηνοθεσία: MichaelSeibel

Σκηνικό, Κοστούμια: Λαμπρινή Καρδαρά

Μουσική: Κώστας Χαριτάτος

Κίνηση: Έλενα Κουρκούλη

Φωτισμοί: Αντώνης Παναγιωτόπουλος

MotionGraphics: ΒαγγέληςΚαλαϊτζής –
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιάννης Μπόγρης

ArtWork: ΛουκάςΜελάς

Φωτογραφίες: Γιώργος Καλφαμανώλης

Ερμηνεύουν:

Ελένη Ερήμου
Δημήτρης Καλαντζής
Αντώνης Ραμπαούνης
Ελένη Δαφνή
Γιάννης Μπόγρης

 

Παρ, 15/3
19:00
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα

Σαβ, 16/3
21:00
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα 

 
Κυρ, 17/3
19:15
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα

Παρ, 22/3
21:00
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα

Σαβ, 23/3
21:00
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα

Κυρ, 24/3
19:15
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα

Παρ, 29/3
21:00
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα

 
Σαβ, 30/3
21:00
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα

Κυρ, 31/3
19:15
Το βαλς των δέντρων και του ουρανού ΘΕΑΤΡΟ ΓΚΛΟΡΙΑ – ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ – Αθήνα

Κριτική: Έπη Τρίμη

Είναι πραγματικά υπέροχο να μπορείς να «διαβάσεις» ένα λογοτεχνικό βιβλίο, όχι δεν εννοώ αυτό καθαυτό το κείμενο, το δεμένο αντίτυπο, εννοώ αυτό το κείμενο που αποφασίζει κάποιος ηθοποιός ή σκηνοθέτης να στο παρουσιάσει στη σκηνή ενός θεάτρου. Δεν μιλάμε για το ούτως ή άλλως, λοιπόν, έντυπο υλικό. Αυτό υπάρχει. Όλα άλλωστε το θεατρικά έργα κυκλοφορούν σε έντυπη μορφή. Εδώ όμως μιλάμε για καθαρή λογοτεχνική γραφή. Χωρίς τη δομή και τον σκελετό που απαιτεί ένα θεατρικό κείμενο. Δραματοποιημένη λογοτεχνία λοιπόν στο θέατρο ΓΚΛΟΡΙΑ όπως μας το συστήνουν και οι συντελεστές αυτής της παράστασης.
Οι τελευταίες ημέρες του Ολλανδού ζωγράφου Βίνσεντ Βαν Γκογκ, στην Οβέρ, λίγο έξω από το Παρίσι, και ο εκεί θάνατός του είναι αυτό που μας παρουσιάζεται στο θέατρο ΓΚΛΟΡΙΑ.
Αυτοκτόνησε, όπως όλοι ξέρουμε ή μήπως κάτι άλλο συνέβη; Και η οικογένεια του γιατρού Πολ Γκασέ που τον κουράριζε και του οποίου το πορτρέτο έφτιαξε ο ζωγράφος, το μόνο έργο που μάλλον κατάφερε να φτιάξει όσο έμεινε υπό την επίβλεψή του, τι ρόλο έπαιξε στον θάνατό του; Και η κόρη του γιατρού, η όμορφη Μαργκερίτ Γκασέ πόσο τον επηρέασε και πόσο η ίδια βυθίστηκε μέσα στον ήδη «θολό» αλλά τόσο λαμπερό κόσμο του Βίνσεντ Βαν Γκογκ;
Μια άλλη λοιπόν προσέγγιση μας παρουσιάζει με αυτήν την επί σκηνής δουλειά της η σπουδαία κυρία του θεάτρου μας Ελένη Ερήμου. Θα μπορούσε να είναι ένα καλοδουλεμένο θρίλερ αγωνίας, αν προσεγγιζόταν με αυτό το σκεπτικό.
Έχει όλα τα συστατικά για μία τέτοια εκδοχή, αλλά η θεατρική απόδοση της Ελένης Ερήμου και του Κώστα Παπαπέτρου, η δραματουργική επεξεργασία του Κώστα Γαλέου και κυρίως ο σκηνοθετική ματιά του Michael Seibel θέλησαν να μας δώσουν έναν τόνο διαφορετικό. Λυρικότερο, ποιητικότερο. Όλη η παράσταση είναι μια έκρηξη χρωμάτων και συναισθημάτων.
Ο σκηνοθέτης πρέπει ειλικρινά να υπερέβαλλε εαυτόν για να δημιουργήσει μία τόσο όμορφη εικαστική πρωτίστως παράσταση-πρόταση. Του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια τόσο για τη σύλληψη όσο και για την καθοδήγηση των ηθοποιών του.
Το εκπληκτικό σκηνικό της Λαμπρινής Καρδαρά, που έχει βάλει την υπογραφή της και στα πολύ όμορφα και προσεγμένα κουστούμια, παραπέμπει σε αίθουσα μουσείου, με το τεράστιο ταμπλό που πάνω του ζωντανεύει η υπέροχη δουλειά στα motion graphics του Βαγγέλη Καλαϊτζή, κάνοντας σπουδαίους πίνακες του Βίνσεντ Βαν Γκογκ, όπως Ο ΣΠΟΡΕΑΣ, ΤΟ ΒΑΖΟ ΜΕ ΤΑ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΑ, ΤΟ ΥΠΝΟΔΩΜΑΤΙΟ ΣΤΗΝ ΑΡΛ, ΕΝΑΣΤΡΗ ΝΥΧΤΑ, SIESTA,DR. GACHET, όπως και άλλοι, να γίνονται αληθινοί αρωγοί μας προκειμένου να εντρυφήσουμε καλύτερα μέσα στη μαγεία του ζωγράφου. Οδηγός σε όλο αυτό το ομολογουμένως δύσκολο εγχείρημα, η Ελένη Ερήμου που ως Μαργκερίτ Γκασέ, με την ευαισθησία και την αισθαντικότητα της μας παρασέρνει σε ένα ταξίδι γεμάτο ερωτήματα για τη ζωή και το τέλος του καλλιτέχνη. Ο Δημήτρης Καλαντζής μία αποκάλυψη στον ρόλο του. Απόλυτα εναρμονισμένος με την εσωτερικότητα που απαιτούσε ο ρόλος του, ξεδίπλωσε έναν θαυμάσιο Βίνσεντ Βαν Γκογκ.
Ο Αντώνης Ραμπαούνης ως γιατρός Γκασέ ήταν εξαιρετικός. Μας έκανε να τον αγαπήσουμε αλλά και να τον μισήσουμε ταυτοχρόνως. Η Ελένη Δαφνή στο ρόλο της νεαρής Μαργκερίτ Γκασέ με τη δροσερή της παρουσία και τις ερμηνευτικές της προσπάθειες έκλεινε το πολύπαθο τρίγωνο Μαργκερίτ – Βίνσεντ – γιατρός Γκασέ. Ο δε Γιάννης Μπόγρης κρατώντας διπλό ρόλο αφηγητή συμπλήρωνε τις όποιες ερμηνευτικές δυσκολίες προέκυπταν επί σκηνής λόγω κειμένου. Η καίρια μουσική του Κώστα Χαριτάτου και η αέρινη διδασκαλία της κίνησης της Έλενας Κουρκούλη και οι εξαίσιοι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου στα συν της παράστασης.
Ίσως βλέποντας αυτήν την παράσταση φύγετε με μία απορία. Μια απορία του τύπου «τι το διαφορετικό τώρα είδα; Ή είναι αυτή η παράσταση μια από αυτές που θα μου μείνουν χαραγμένες μέσα μου;». Το κυριότερο, πιστεύω ότι, είναι η τόλμη μερικών ανθρώπων να ονειρεύονται. Να μας δείχνουν ότι υπάρχουν λύσεις και προσεγγίσεις σε πράγματα που δεν φανταζόμαστε. Αν αυτό που μας παρουσιάζουν θα είναι στην κορυφή μιας λίστας επιλογών μας ή λίγο χαμηλότερα, δεν παίζει και μεγάλη σημασία. Η ειλικρίνεια, η αμεσότητα και η πρόθεση να οδηγήσουν κάποιοι, κάποιους άλλους σε έναν ομορφότερο κόσμο, είναι αυτό που θα κάνει τη Γη πάντα να γυρίζει.

Loading...