Νικηφόρος Πλαστήρας Γ΄ Γυμνασίου

Βασίλης Δαφέρμος Γ΄ Γυμνασίου

Ξανθίππη Τσενοντεμάι Γ ΄ Γυμνασίου

Αγγελάκης Παύλος Γ΄ Λυκείου

Καμάρας Νικόλαος Β΄ Λυκείου

Σπυρίδων Φραγκισκάτος Β΄ Λυκείου

Μαριάντζελα Χατζοπούλου Γ΄ Γυμνασίου

Κατερίνα Ζορμπάνου Β ΄Γυμνασίου

Γκίκα Κατερίνα Α΄ Λυκείου

Αλεξία Δακόλια Β΄ Λυκείου

Αριάννα Καραθανάση Μάνεση Β΄ Λυκείου

Στέλιος Σταθόπουλος Β΄ Λυκείου

Άγγελος Μάνεσης Α΄ Λυκείου

Αγγελάκη Αντωνία Γ΄ Γυμνασίου

Τομάνι Χρήστος Γ΄ Λυκείου

Αλεξίου Ανδρέας Γ΄ Λυκείου

Άννα-Μαρία Γκίκα Γ´ Δημοτικού

Ναταλία Κρεούζη Γ΄ Γυμνασίου

Στυλιανός Γκίκας Δ´ Δημοτικού

 

Τα «Εκπαιδευτήρια Μάνεση» εορτάζουν τα 50 χρόνια από την ίδρυση και την προσφορά στο χώρο της εκπαίδευσης και τα 20 χρόνια λειτουργίας του Γυμνασίου – Λυκείου. Το εορταστικό αφιέρωμά μας τιτλοφορείται “Σχολείο, χώρος Συνάντησης”. Θεωρούμε ότι στο Σχολείο συναντιόμαστε με ιδέες, αξίες, παράδοση και πρόοδο. Δίνουμε έμφαση στην καθοδήγηση της ευαίσθητης ηλικίας της εφηβείας τόσο για την επιστημονική κατάρτιση, όσο και για την πολύπλευρη ανάδειξη των ταλέντων και των δεξιοτήτων των παιδιών μας.
Η λογοτεχνία, ως μορφή τέχνης, είναι ζωγραφική που ομιλεί. Κάνει να ομιλεί την ανθρώπινη σκέψη και συνείδηση, αλλά και συνομιλεί με την ψυχή του αναγνώστη. Αυτό θελήσαμε να μεταδώσουμε στους μαθητές μας, εξηγώντας τους πως λογοτεχνία σημαίνει αγάπη για τη γραφή. Σημαίνει να γράψω δικό μου πρωτότυπο έργο, είτε λογοτεχνικό, είτε ποιητικό, είτε ένα άρθρο, μια έκθεση, ένα δοκίμιο, μια σελίδα από το προσωπικό μου ημερολόγιο, θίγοντας ένα θέμα που με απασχολεί ή με ενδιαφέρει. Σκοπός μας είναι τα παιδιά να αποκτήσουν ευχέρεια στην εξωτερίκευση και λεκτικοποίηση των μύχιων σκέψεων και των συναισθημάτων τους, γεγονός καίριας σημασίας για την ευαίσθητη και συναισθηματική εφηβική ηλικία. Είναι αυτονόητο ότι πρωταρχικός στόχος μας δεν είναι η διάκριση σε διαγωνισμούς, αλλά η χαρά της συμμετοχής.
Το Σχολείο μας υπό την καθοδήγηση του κ. Δημήτρη Γκίκα, υπεύθυνου Λογοτεχνικών Διαγωνισμών έχει αποστείλει 350 έργα σε πανελλήνιους, πανευρωπαϊκούς και παγκόσμιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς, εγκεκριμένους από το Υπουργείο Παιδείας και έχει αποσπάσει έως τώρα 85 διακρίσεις. Και έπεται συνέχεια…..

Υπεύθυνος Λογοτεχνικών Διαγωνισμών, Φιλόλογος κ. Γκίκας Δημήτρης
Υπεύθυνη Πολιτιστικών εκδηλώσεων Φιλόλογος κ. Αλουμανή Κωνστα- ντίνα
Διευθύντρια Δημοτικού κ. Μάνεση Σοφία
Διευθύντρια Γυμνασίου κ. Βοτζάκη Αργυρώ
Διευθύντρια Λυκείου κ. Μάνεση Κωνσταντίνα
Πρόεδρος κ. Μάνεσης Παναγιώτης

Βραβευμένο δοκίμιο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό για τους εθνικούς ευεργέτες του «Πρός τήν νίκην», 2017

«Ευεργέτες- ήρωες»  Νικηφόρος Πλαστήρας Γ΄ Γυμνασίου

Ως Εθνικοί ευεργέτες, χαρακτηρίζονται οι εργατικοί Έλληνες, που προσέφεραν μέρος ή και ολόκληρη την περιουσία τους για κοινωφελείς σκοπούς, για ίδρυση σχολείων, νοσοκομείων, ορφανοτροφείων, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη της χώρας μας σε ποικίλους τομείς.
Την εποχή που διανύουμε ο χαρακτηρισμός «εθνικός ευεργέτης» μοιάζει τόσο μακρινός αλλά και μοναδικός. Για να μπορέσουμε να βρούμε πρόσωπα τα οποία χαρακτηρίστηκαν έτσι, θα πρέπει να ανατρέξουμε… αιώνες πίσω. Σε εποχές όπου διάφοροι Έλληνες κατάφεραν μέσω του επιχειρηματικού τους μυαλού να συγκεντρώσουν μεγάλη περιουσία την οποία – παραδόξως, θα έλεγε κάποιος σήμερα – διέθεσαν στο ελληνικό κράτος για φιλανθρωπικούς, αναπτυξιακούς και πάσης φύσεως θετικούς σκοπούς.
Με αρκετή νοσταλγία λοιπόν, θυμόμαστε μερικές από τις προσωπικότητες, οι οποίες σε περιόδους κρίσης… «έβαλαν πλάτη». Ευάγγελος Ζάππας (1800–1865), Γεώργιος Αβέρωφ (1818-1899), Ανδρέας Συγγρός (1830 – 1899), Απόστολος Αρσάκης (1792-1874), Ιωάννης Βαρβάκης (1745-1825 ) και άλλοι πολλοί άνθρωποι προσφοράς.
Μορφές με γνήσιο ελληνικό αίμα, αδούλωτες, άκαμπτες, με άσβεστη την φλόγα για τη λευτεριά και την πρόοδο της αγαπημένης μάνας μας, της Ελλάδας. Μάρτυρες της πίστης μας, μεγαλομάρτυρες, εθνικοί στύλοι, μα και ελεγκτές, ιδίως για τους χρόνους μας, τους χαλεπούς, που ξεπουλήσαμε ιδανικά και απεμπολήσαμε εθνικές αξίες.
Με την ανεκτίμητης αξίας, υλικής και κυρίως πολιτισμικής, προσφορά τους έγιναν παραδείγματα προς μίμηση. Ακόμα και σήμερα, το πρόσφατο παράδειγμα του Ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου, αποτελεί τεράστια παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.
Δεν λησμονούμε και δεν πρέπει να λησμονήσουμε ποτέ, τη μεγάλη προσφορά των εθνικών μας ευεργετών. Αποτελεί για εμάς χρέος τιμής και συνείδησης να τους τιμούμε για πάντα, γιατί με το μεγάλο τους έργο στήριξαν τη σύγχρονη πορεία του Ελληνισμού και σήκωσαν ψηλά την Ελλάδα. Η ζωή τους, το λαμπρό τους παράδειγμα, η γεμάτη αυτοθυσία σεμνή προσφορά τους μας εμπνέει και μας οδηγεί. Οι Εθνικοί μας Ευεργέτες δείχνουν και πάλι το δρόμο για τη δημιουργία, την αλληλεγγύη και την εθνική ανάταση.
Ιδιαίτερα σήμερα, που η πατρίδα είναι και πάλι σε δύσκολη θέση, επειδή κάποιες από τις ηγεσίες της δεν ανταποκρίθηκαν στις ελπίδες και τις προσδοκίες του λαού, είναι η ώρα να δράσει με μεγαλύτερη ένταση και σε μεγαλύτερη έκταση μια νέα γενιά επωνύμων και ανωνύμων σύγχρονων δωρητών και ευεργετών, δίνοντας νέα αξία, νόημα και περιεχόμενο στην προσφορά, στηρίζοντας τη διαχρονική εμβληματική παρουσία των μεγάλων ευεργετών μας. Και η αναγνώριση προς αυτούς θα πρέπει να είναι έμπρακτη από όλους μας.

«Ο θρύλος της Σκωτίας» Βασίλης Δαφέρμος Γ΄ Γυμνασίου

Σκωτία, 1285, ο Τζόναθαν ένας δεκατριάχρονος νέος με ξανθά μαλλιά και μυώδες σώμα θερίζει με τον πατέρα του το χωράφι τους. Τα καστανά μάτια του έλαμπαν στο φως του κάτασπρου, από την ομίχλη, ήλιου. «Φαγητό! Ελάτε», φώναξε η μητέρα του Τζον. Αμέσως πήραν το σακί από λινάτσα και το πέταξαν στην άμαξά τους. Ο Τζον κάθισε στο τραπέζι και άφησε το δρεπάνι δίπλα του. Τα μάτια του έπεσαν στο σπίτι και παρατήρησε τα γνωστά κειμήλια του πατέρα του, που πάντα τον εντυπωσίαζαν. Ασπίδες και ξίφη κρέμονταν στους τοίχους του ξύλινου σπιτιού. Σε μικρά τραπεζάκια βρίσκονταν πέλεκεις και κατεστραμμένες πανοπλίες εχθρών.
Ξαφνικά φωνές ακούστηκαν και δυνατοί κρότοι ακολούθησαν. Ο Τζον άρπαξε το δρεπάνι του και τρέχοντας βγήκε έξω. Αμέσως αντίκρισε μία ομάδα Άγγλων με ξίφη, ρόπαλα και σφύρες. Τα όπλα τους άστραφταν στο φως του ήλιου και οι ήχοι των κοκάλων που θρυμματίζονταν πλανιόταν στην ατμόσφαιρα. Ένας από αυτούς τον παρατήρησε και με το ξίφος του προτεταμένο έτρεξε προς το μέρος του. Ένα μέτρο πριν, ο Άγγλος τίναξε με λύσσα το ξίφος του, το οποίο σταμάτησε μ’ έναν μεταλλικό ήχο. Ο Άγγλος σαστισμένος έχασε την ισορροπία του και έπεσε κάτω. Το δρεπάνι του Τζον διαπέρασε τον εχθρό σαν να ήταν στάρι! Κατακόκκινο αίμα έβαψε τα ρούχα του Τζον και το βαθύ άνοιγμα φαινόταν αποκρουστικό. Ένας Άγγλος έτρεξε με το ξίφος προτεταμένο να λάμπει στο κάτασπρο φως του ήλιου. Ο Τζον γύρισε και πριν προλάβει να αντιδράσει, το θανατερό σφύριγμα ενός βέλους ήχησε στην φύση. Ο Άγγλος γούρλωσε τα μάτια του και το ξίφος γλίστρησε από τα χέρια του. Σωριάστηκε και τότε φάνηκε η κόκκινη αιχμή του βέλους. Ένας Σκωτσέζος έσπερνε τον θάνατο «απλόχερα» προς τους Άγγλους κραδαίνοντας έναν πέλεκυ και στην πλάτη ένα τόξο από ξύλο βελανιδιάς. «Τρέχα μικρέ πήγαινε στον Γουάλας!» Αμέσως ο Τζον έτρεξε προς την άμαξα και βρήκε αναίσθητο τον πατέρα του. Το περήφανο πρόσωπό του ήταν παραμορφωμένο και φαινόταν η λαβή ενός μαχαιριού στο πόδι του.
Ο Τζον έβαλε τον πατέρα του προσεκτικά πάνω στην άμαξα. Έπιασε το ξίφος του πατέρα του και έκοψε τα χαλινάρια του αλόγου. Πήδηξε στο ασέλωτο άλογο και του κλώτσησε τα μαύρα πλευρά. Το άλογο ξεκίνησε και με λίγα τινάγματα των ποδιών έσκισε την πάχνη και την ομίχλη. Το μαύρο άλογο χλιμίντριζε και έτρεχε με στόχο το αρχοντικό Γουάλας.
Μετά από ώρες επίπονου ταξιδιού, ο Τζον έφτασε σε ένα πέτρινο κτίσμα με τεράστιους τοίχους και ένα τεράστιο δάσος το περιτριγύριζε. Όταν το βλέμμα του έπεσε στο πίσω μέρος του κτίσματος αντίκρισε άνδρες βαμμένους με μαύρο χρώμα να χτυπάνε με τα ξίφη αχυρένιες κούκλες. Στην μέση ένας θεόρατος άνδρας επιτιθόταν με ένα ξύλινο ξίφος σε έναν άλλο άνδρα με κινήσεις χορευτή! Ο θεόρατος άνδρας ξαφνικά σταμάτησε. Τράβηξε το τόξο του. Τοποθέτησε αργά ένα βέλος στη χορδή. Την τράβηξε δυνατά και αποφασιστικά. «Ποιος είσαι!» φώναξε και άφησε να γλιστρήσει ένα δάχτυλο από την χορδή. Ο Τζον εξηγήθηκε στον τρομερό αυτό γίγαντα. Ο άνδρας χαμήλωσε το τόξο και πέρασε τα δάχτυλά του πάνω απ’ το βέλος.
Ο άνδρας τότε είπε: «Εγώ είμαι ο Γουίλιαμ Γουάλας, ο Θρύλος της Σκωτίας».
………………………………………………………………………………
Ο Τζον πριν πεθάνει ελεύθερος είπε: « Όλοι οι άνθρωποι ζουν, αλλά δεν ζουν όλοι αληθινά».
Μία από τις μεγαλύτερες αρετές είναι η ελευθερία. Αυτή εξασφαλίζει την αληθινή ζωή. Υπάρχουν χιλιάδες που θυσίασαν την ζωή τους για την ελευθερία. Ένας από αυτούς ήταν ο θρύλος της Σκωτίας : Ο Γουίλιαμ Γουάλας!!!

Ξανθίππη Τσενοντεμάι Γ ΄ Γυμνασίου

Βραβευμένη έκθεση ιδεών από: το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, την Ευρωπαϊκή Ένωση Εκπαιδευτικών, τμήμα Ελλάδος(AEDE), την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιπροσωπία Ελλάδος

Όπως το κάθε έθνος έχει τη δική του παράδοση και είναι μοναδικό στον κόσμο, έτσι και ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός πάνω στη γη. Όλοι οι άνθρωποι είναι απόλυτα φυσικό να έχουν τελείως διαφορετικά χαρακτηριστικά, όμως αυτά είναι που κάνουν τον καθένα μας ξεχωριστό και αυτό που πραγματικά είναι. Μπορεί ένας άνθρωπος να διαφέρει ως προς το χρώμα, τη φυλή, το φύλο ή τη θρησκεία. Πολύ πιθανόν να αντιμετωπίζει κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα υγείας ή να έχει κάποιο ελάττωμα. Ακόμη, ίσως να υποστηρίζει μια συγκεκριμένη αντίληψη με την οποία εμείς διαφωνούμε. Όλα αυτά λοιπόν πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε με σεβασμό και κατανόηση, χωρίς έντονες αντιδράσεις, καθώς όσο διαφορετικός είναι ο άλλος άνθρωπος για εμάς, τόσο διαφορετικοί είμαστε κι εμείς για εκείνον.
Την εποχή στην οποία ζούμε, είναι πολύ σημαντικό να επικρατεί η ενότητα μεταξύ μας. Όταν κάποιος είναι μόνος του, αισθάνεται ανασφαλής και αβοήθητος. Αντιθέτως, όταν βρίσκεται ανάμεσα σε πολλούς, νιώθει στήριξη, ασφάλεια και δύναμη. Γνωρίζει πλέον πως σε περίπτωση που συμβεί κάτι απρόβλεπτο, σίγουρα κάποιος θα σπεύσει να τον βοηθήσει. Μάλιστα, η ενότητα διαφυλάττει την ειρήνη και τις καλές διαπροσωπικές σχέσεις. Οι άνθρωποι όταν είναι ενωμένοι είναι ισχυρότεροι και καταφέρνουν να κυριαρχήσουν οικονομικά ή στρατιωτικά. Επιπλέον, η ενότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη του πολιτισμού μιας χώρας και των τεχνών.

Βραβευμένο στον 3ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Δήμου Βύρωνα

«Κάθαρση» Αγγελάκης Παύλος Γ΄ Λυκείου

Την μωρουδιακή αθώωση
στα χθαμαλά πάθη τώρα ζητώ.
Είναι μια απαλλαγή από την φρίκη
να κρίνεις σωστά το παρελθόν,
μέσα στο παρόν.

Είναι εισφορά γενναιόδωρη…
στη ιερή λύτρωση.
Είναι ο στραγγαλισμός του πόνου,
της ψυχής,
στο ηλιοβασίλεμα μιας ζωής,
με πεθαμένα πρωινά.

Μα ποιος με ακούει
σαν τραγουδώ τώρα πια;
Μόνο οι περίεργοι περιπατητές!

Βραβευμένο στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ε.Π.Ο.Κ. , 2016

«Η νεκρική καμπάνα» Καμάρας Νικόλαος Β΄ Λυκείου

Όταν θ’ ακούσεις να χτυπά
η νεκρική καμπάνα,
στάσου κοντά και άκουσε…
κάπου κλαίει μια μάνα.

Τον γιό της έχασε τον Κώστα
που υπερασπίστηκε μια χούφτα χώμα.
Κώστας Ιωάννου.
Γεννήθηκε Δευτέρα.
Πέθανε Τρίτη.
Θάφτηκε Τετάρτη.
Τον πατέρα του έχασε Πέμπτη.
Την Παρασκευή έθαψε τον αδελφό του, τον Ανδρέα.
Σαββάτο τον θρήνησαν.
Κυριακή την μάνα του θυμήθηκαν.

Γι’ αυτό μη ξεχνάς
αυτά τα παιδιά
που πέθαναν για λίγο χώμα
που τώρα δεν πατάν.
Όταν θα ακούσεις να χτυπά
η νεκρική καμπάνα
είναι ο ήχος της γλυκός
γεμάτος χαρά λευτεριάς και κλάμα.

Βραβευμένο στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ε.Π.Ο.Κ. , 2016

«Κύπρος δοξασμένη» Σπυρίδων Φραγκισκάτος Β΄ Λυκείου

Εδάφη δοξασμένα,
εδάφη πατρικά
που έτυχαν μια μέρα
πολύ πικρή σκλαβιά.
Κανείς μας δεν λησμόνησε
αυτό το γεγονός
που επλήγησε η Κύπρος μας
και ήρθε χαλασμός.
Στην Κύπρο μπήκαν οι οχτροί,
στην Κύπρο μπήκαν ψεύτες
που βεβήλωσαν τη νήσο μας
και γίναν όλοι κλέφτες.
Τι κι αν πολέμησαν πολλοί
και αν άλλοι σκοτωθήκαν
την Κύπρο μας την έκλεψαν
και δεν αθωωθήκαν.
Κερύνεια και Αμμόχωστος
πόλεις ηρωικές
τη λευτεριά τους έχασαν
κι μείνανε νεκρές.
Έλληνες και Κύπριοι
φωνάζουν δυνατά
η Κύπρος να ελευθερωθεί
και να ενωθεί ΞΑΝΑ!

Βραβευμένο στον 3ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Δήμου Βύρωνα

«Σωθήκαμε» Μαριάντζελα Χατζοπούλου Γ΄ Γυμνασίου

Αγαπητό μου ημερολόγιο,
15 Αυγούστου 2015

Όταν φτάσαμε στο νησί, μετά από μεγάλη ταλαιπωρία, ξημέρωνε. Ένας ήλιος «βρεγμένος» από τη θάλασσα ανέβαινε σιγά σιγά σαν σύμμαχος για να μην μας προδώσει. Θα φτάναμε νωρίτερα, αλλά η θάλασσα είχε κύμα και ο βαρκάρης φοβήθηκε. Η βάρκα μας χωρούσε δέκα άτομα το πολύ κι εμείς ήμασταν τριάντα! Μια αναποδιά και θα… πνιγόμασταν όλοι.
Σωσίβια φορούσαμε μόνο οι μισοί. Ξεχωρίζαμε από το έντονο πορτοκάλι και από τη ζήλια στα μάτια των υπόλοιπων, όταν μας κοίταζαν. Φτάσαμε όλοι ζωντανοί και ευχαριστούσαμε ο καθένας τον δικό του Θεό. Από την οικογένειά μου, μόνο εγώ και η μάνα μου μπήκαμε στη βάρκα. Ο πατέρας μου σκοτώθηκε ενώ αγόραζε φρούτα στην υπαίθρια αγορά και η γιαγιά και ο παππούς έμειναν πίσω να μη νιώθει μοναξιά ο γιός τους. Η μητέρα μου με κρατούσε τόσο σφιχτά στη βάρκα που μελάνιασε το χέρι μου. Δεν μιλούσα όμως καθόλου, όπως κανείς δεν μιλούσε εκείνο το βράδυ.
Όταν βγήκαμε στη στεριά, ρώτησα τη μάνα μου που είμαστε κι εκείνη μου είπε ότι είμαστε μακριά από το θάνατο κι αυτό είναι αρκετό. Ξεκινήσαμε να περπατάμε για να φτάσουμε από την ερημιά που είδαμε μόλις βγήκαμε από τη βάρκα, στην πόλη που υπήρχε ο καταυλισμός. Χρήματα δεν είχαμε καθόλου μαζί μας. Τα τελευταία δόθηκαν για το σωσίβιο που φορούσα.
Περπατούσαμε ώρες ατελείωτες και πάντα ακούγαμε καμπάνες. Έτσι, καταλαβαίναμε ότι πλησιάζαμε σε κάποιο χωριό. Ένας από την ομάδα που ψιλοκαταλάβαινε ελληνικά, μας είπε ότι ήταν μέρα μεγάλης γιορτής για τους Χριστιανούς που γιόρταζαν για τη μητέρα του Χριστού. Στα χωριά κάποιοι μας έδιναν νερό και τρόφιμα και κάποιοι έκλεισαν τις πόρτες τους. Κανέναν δεν κατηγορώ. Φοβούνται οι άνθρωποι μην και τους κάνουμε κακό.
Φτάσαμε στον καταυλισμό αργά το απόγευμα. Δύσκολα τα πράγματα κι εκεί. Μοιραστήκαμε μια σκηνή με μια άλλη οικογένεια εντελώς άγνωστη, η οποία είχε χάσει το παιδί της στη θάλασσα. Τότε κατάλαβα τι πραγματικά σημαίνει ανθρώπινος πόνος, παρόλα τα όσα περάσαμε. Βγήκα από τη σκηνή και είδα κάτι παιδιά στην ηλικία μου να παίζουν ποδόσφαιρο με μια ξεφούσκωτη μπάλα. Τα πόδια μου πονούσαν τόσο πολύ από το περπάτημα κι όμως ήθελα να παίξω κι εγώ. Μπήκα στο παιχνίδι κι άρχισα να τρέχω. Γύρισα και κοίταξα τη μάνα. Τα μάτια της γελούσαν και το μαντήλι της έκανε ακόμα πιο όμορφο το πρόσωπό της. Κοιτούσε το φεγγάρι που άρχισε να βγαίνει στον ουρανό και στα χείλη της, σχημάτισα μια λέξη ΄΄σωθήκαμε΄΄.

Βραβευμένο στον 3ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Δήμου Βύρωνα

«Αντίσταση μέσω της Μουσικής με ένα χαϊκού» Κατερίνα Ζορμπάνου Β ΄Γυμνασίου

Πιάνο δίδαγμα ζωής
άγγιγμα ψυχής
κάθε νότα μαγική.
Ντο ρε μι φα σολ λα σι
είναι μια πνοή
ξακουστή σ’ όλη τη γη.
Αρμονία και ρυθμός
δύναμη ψυχής
παραμυθένιος ψαλμός.
Κάθε νότα και πνοή
καθώς ακούω
νύχτα σεληνόφωτη.
Ακούω ψυχής ρυθμό
σκοπό δυνατό
μουσικό, μελωδικό.
Σονάτες για παρέα
και η ορχήστρα
για να παίζει μουσική.

Με το τριπλό κονσέρτο
για να αγγίζει
τις ψυχές των ανθρώπων.

Αμμουδιά με ξαστεριά
μουσική καρδιάς
μου ανοίγουν τα φτερά.

Τα μεγάλα τραγούδια
κρύφτηκαν μέσα
στις μικρότερες νότες.

Σύννεφο η σιωπή μου
ξεσπά σε βροχή
όταν παίζω μουσική.

Πόσες φορές θες να πεις
να ψάξεις να βρεις
την μουσική της σιωπής.
Πόσα συναισθήματα
κρύβονται πίσω
από ένα τραγούδι!
Με όνειρο ζωντανό
καθώς σ’ ακουμπώ
νιώθω αγάπης παλμό.

Με τον πόνο της ψυχής
γράφω τραγούδια
της μικρής αυτής ζωής.

Βραβευμένο από την Αμφικτυονία Ελληνισμού

«Αγαθό τείχος» Γκίκα Κατερίνα Α΄ Λυκείου

Κάποιοι άρχισαν να πετροβολούν την Ελλάδα με μανία και σπουδή,
αλλά οι πέτρες έβρισκαν στο τείχος που αιώνες τώρα οι Έλληνες έχουν υψώσει.

Η πρώτη πέτρα έπεσε στο σημείο του
τείχους που έγραφε Όμηρος και έγινε κομμάτια…..
Η δεύτερη πέτρα εκεί που έλεγε Πλάτωνας και έγινε σκόνη!

Η τρίτη πέτρα έπεσε στο σημείο του
τείχους που είχε υψώσει ο Αριστοτέλης και η πέτρα διαλύθηκε.
Η τέταρτη βρήκε στη μεριά του
τείχους που έχτισε ο Σωκράτης και….. έγινε κονιορτός.

Βροχή από κοτρώνες άρχισαν να ρίχνουν τότε,
αλλά το τείχος γερό…, Ηράκλειτος, Θουκυδίδης, Ηρόδοτος,
Ιπποκράτης, Διογένης Κυνικός, Μέγα Αλέξανδρος…..
και οι πέτρες λιθαράκια φαίνονταν.

Τότε επιστράτευσαν τα μεγάλα μέσα,
καταπέλτης μηχανικός και «διαδικτυακός»,
στον οποίο κανένα τείχος ποτέ δεν είχε αντισταθεί.
Οι πυρωμένοι μύδροι στέλνονταν βροχή.

Κάποιοι μέσα από το τείχος για καλούς τους είχαν,
έλεγαν ότι τους ρίχνουν για να μας ζεστάνουν,
για να μας βοηθήσουν…. αλλά οι μύδροι έλιωναν μεμιάς
μόλις χτυπούσαν στο τείχος, το ιερό,
εκεί που ‘γραφε Απόστολος Παύλος, ασκητές του Άθω.

Ένα κορίτσι, η Ευθύνη, τόλμησε να βγάλει το κεφαλάκι της έξω απ’ το τείχος!
Μάζεψε τη δύναμή της και φώναξε δυνατά:
«Το μαντείο των Δελφών χρησμοδοτεί:
είναι μάταιο να πετροβολάς τον ήλιο,
πάντα αυτός θα ανάβει την ολυμπιακή φλόγα!
Στο χρυσό στεφάνι της Βεργίνας
αντανακλάται το σέλας και γίνεται Ελλάς.
Το αστέρι της Βεργίνας , ήλιος λαμπρός που λιώνει κάθε κακία!
Συνεχίστε να μας πετάτε πέτρες, γιατί θα κρύβετε τον ήλιο
και θα δουλεύουμε στη σκιά, συνεχίστε να μας πετάτε πέτρες,
γιατί συνθλίβονται στο Αγαθό τείχος, γίνονται άμμος και μ’ αυτήν θα χτίσουμε
τη νέα Ελληνική Αμφικτυονία»!

Βραβευμένο στον 8ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ομίλου Πετρούπολης, υπό την αιγίδα της UNESCO

«Βουβή λήθη» Αλεξία Δακόλια Β΄ Λυκείου

Εκεί που χάνεσαι
εκεί που τρέχει το βλέμμα,
εκεί που σκέφτεσαι,
που συνειδητοποιείς πως είσαι άνθρωπος παιδί μου,
ακούς κάτι
κάτι σαν χαλί μουσικό
κάτι σαν μελωδία αλλόκοτη, πρωτάκουστη, μοναδική
και συλλογίζεσαι.
Υπάρχω στα αλήθεια;
Σκέφτεσαι το άπειρο.
Κάποια άπειρα είναι μεγαλύτερα από κάποια άλλα
σου κραυγάζει μια φωνή απ’ τα μέσα σου.
Και τότε νοσταλγείς.
Θυμάσαι.
Ξεχνάς, θαυμάζεις.
Χάνεσαι για λίγο στην μέθη των σκέψεων σου
και σκέφτεσαι την λήθη.
Αυτό που πραγματικά φοβάσαι.
Αυτό που δεν θα ήθελες ποτέ να έχεις.
Δύσκολο πράγμα τελικά η λήθη συμπεραίνεις βουβός.

Βραβευμένο στον 7ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων Ε.Π.Ο.Κ. , 2016

«Ένα χαϊκού για την Αφροδίτη» Αριάννα Καραθανάση Μάνεση Β΄ Λυκείου

Στην δοξασμένη Κύπρο
στα κρύα νερά
η Αφροδίτη βγήκε.

Πόλεμο αντίκρισε
μίσος φοβερό
κατακτητές άγριους.

Φόβος παντού υπήρχε,
αγνοούμενοι,
η Ελλάδα μακριά.

Μόνοι τους επάλευαν
έκαναν το παν
ελευθερία θελαν.

Αφροδίτη μου μην κλαις
το δίκιο σου θες
οι ήρωες θα στεφτούν.

Βραβευμένο στον 1ο Πανελλήνιο Μαθητικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ. Ελληνικού πολιτιστικού ομίλου Κυπρίων

«Της εκκλησιάς ο απαγχονισμός» Στέλιος Σταθόπουλος Β΄ Λυκείου

Χαρά… πατέρα.
Επιτέλους την εκκλησία ανταμώνω.
Την γυναίκα μου περιμένω
που τόσο την ποθώ.
Μα άργησε… γιατί;
Μάλλον το ράψιμο και οι βιολάρηδες αργήσανε…

Ξαφνικά, ένας άντρας μαυροφορεμένος τρέχει προς το μέρος μας.
Ο φόβος στα μάτια του κάνει κρότο…
«Τρέχτε» φωνάζει δυνατά, «τρέχτε να σωθείτε».
Τα λόγια του ρίζες παίρνουν
στην γη, στον ήλιο, στο φεγγάρι και στις ψυχές όλης της Κύπρου.
Όλοι τότε ούρλιαξαν, έτρεξαν…
μα εγώ να καρφώσω τα πόδια μου θέλω εδώ
να περιμένω για πάντα
την συνοδοιπόρο μου στη ζωή.

Χωρίς αυτή θα πέσω, χωρίς αυτή θα τρελαθώ
τα χείλη μου ξερά,
τα πόδια μου κομμένα
μα αρχίζω και εγώ σαν όλους να τρέχω να ξεφύγω, δίχως δεύτερη επιλογή
καθώς μια ατραπό πάω να διαβώ
βλέπω μια φιγούρα ντυμένη με πανί
μπλε και άσπρο μ’ ένα σταυρό επάνω!

Μια υπόσχεση μου δίνει
τα λόγια της αυτά
όσο δύσκολο και απότομο να είναι ένα αντίο,
μια διχοτόμηση
ένα θα ξαναγινούμε καλή μου Κύπρο
δυο αδέλφια μπορεί να χωρίζονται,
μα το αίμα δεν ξεχνιέται.

Βραβευμένο στον 1ο Πανελλήνιο Μαθητικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Ε.Π.Ο.Κ. Ελληνικού πολιτιστικού ομίλου Κυπρίων

«Πολυαγαπημένη Κύπρος» Άγγελος Μάνεσης Α΄ Λυκείου

Σημαία γαλανόλευκη
ψηλά αγναντεμένη
με τα μικρά νησάκια της
η πολυαγαπημένη,
την Κύπρο έχει δίπλα της
μαζί πάνε παρέα
ως του Αιγαίου τα νησιά
κολυμπάν εις τον αιθέρα.

Έχει όλα τα καλά της γης,
του κόσμου, του αιώνα
και όλοι μας οι δανειστές
σπεύδουν… στον Παρθενώνα!
Θέλουν να αγοράσουν
θάλασσες, γη και εταιρίες
έρχονται οι επενδύτες,
και φεύγουν οι ευκαιρίες.

Βραβευμένη έκθεση ιδεών από: το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, την Ευρωπαϊκή Ένωση Εκπαιδευτικών, τμήμα Ελλάδος(AEDE), την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιπροσωπία Ελλάδος

θέμα:«Σε μια εποχή που συνταράσσεται από πολέμους και καταστροφές, οραματίζομαι ότι μπορώ να δημιουργήσω και να ζήσω σε έναν κόσμο χωρίς μίσος, εμπάθειες και αλληλοσπαραγμούς. Έναν κόσμο με αγάπη και ειρήνη».

Θα μπορούσατε να μοιραστείτε αυτήν την αισιοδοξία και την επιθυμία για μια παγκόσμια ειρήνη και συνεργασία των λαών της Γης; Αναπτύξτε τις δικές σας απόψεις γραπτά (300-400 λέξεις)

Αγγελάκη Αντωνία Γ΄ Γυμνασίου

Κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι. Ονειρεύομαι έναν κόσμο που θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται παράδεισος. Έναν κόσμο ειρηνικό όπου βασιλεύει η αγάπη.
Η αγάπη όμως πρέπει να πηγάζει μέσα από τις καρδιές όλων των ανθρώπων. Να πάψουν να μισούν ο ένας τον άλλον, επειδή τυχαίνει να ανήκουν σε άλλη φυλή, άλλη θρησκεία ή επειδή έχουν άλλα πιστεύω και ιδανικά. Χρειάζεται να αλλάξει η παιδεία των λαών, ώστε να αρχίσουμε να βλέπουμε όχι ό,τι μας χωρίζει αλλά ό.τι μας ενώνει.
Πρέπει να πιστέψουμε. Να πιστέψουμε στον εαυτό μας, αλλά και στον συνάνθρωπό μας. Επιβάλλεται να μάθουμε να συγχωρούμε και να περιμένουμε το καλύτερο από τους άλλους. Είναι αδήριτη ανάγκη να αγαπάμε, χωρίς προκαταλήψεις και ρατσισμό, γιατί είμαστε όλοι παιδιά του ίδιου Θεού: Αυτού που δεν γνωρίζει σύνορα και καταγωγή, διότι είναι ανώτερος από την υστεροβουλία των ανθρώπων. Είναι ο ίδιος, η προσωποποίηση της Αγάπης και της Ειρήνης.
Αν οι άνθρωποι μπορέσουν να καταλάβουν ότι όλοι έχουμε κοινές ανάγκες, είμαστε πλάσματα αλληλένδετα με τη φύση και άρα όλοι ίσοι, τότε θα μπορούσαμε πραγματικά να σεβαστούμε ο ένας τον άλλον και να συνεργαστούμε θετικά για ένα καλύτερο αύριο με δικαιοσύνη και ίσες ευκαιρίες για όλους.
Αυτές οι αρχές του σεβασμού και της αλληλεγγύης πρέπει αρχικά να διδάσκονται από την οικογένεια. Έπειτα είναι αναγκαίο να υπάρχει και στα σχολεία ανθρωπιστική παιδεία, ώστε να μεταλαμπαδεύονται στα παιδιά αξίες και ιδανικά που «θα διανθίζουν» τις ψυχές τους. Επίσης τα μέσα μαζικής ενημέρωσης οφείλουν να αφυπνίσουν τις συνειδήσεις των λαών, προβάλλοντας το έργο των ανθρωπιστικών οργανώσεων που παλεύουν για την παγκόσμια ειρήνη σε αντίθεση με τις βιομηχανίες όπλων που συντελούν στους αλληλοσπαραγμούς των εθνών. Όλα τα έθνη της Γης χρειάζεται να κάνουν διάλογο ώστε να λυθούν τα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα και αν βαδίσουμε προς την παγκόσμια Ειρήνη.
Ανοίγω τα μάτια και βλέπω ότι, αν όλοι μαζί προσπαθήσουμε, η παγκόσμια Ειρήνη και η συνεργασία των λαών του κόσμου, μπορεί να γίνει πραγματικότητα.

Βραβευμένη έκθεση ιδεών από: το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, την Ευρωπαϊκή Ένωση Εκπαιδευτικών, τμήμα Ελλάδος(AEDE), την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιπροσωπία Ελλάδος

θέμα:« Βιώνοντας τη βία γύρω μας, αλλά και διεθνώς, σε διάφορες μορφές και γνωρίζοντας ότι οδηγεί σε δεινά, ανησυχούμε και προβληματιζόμαστε ως προς το μέλλον μας. Πιστεύουμε όμως, ότι με την αλληλοϋποστήριξη και την αλληλεγγύη μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη βία και να επαναφέρουμε την ειρήνη στη ζωή μας». Διατυπώστε τις δικές απόψεις σχετικά με το ανωτέρω θέμα είτε με πεζό λόγο (400-500 λέξεις)

Τομάνι Χρήστος Γ΄ Λυκείου

Οι σύγχρονες κοινωνίες μας ζουν στο κλίμα της «ισορροπίας του τρόμου». Η βία στις διάφορες μορφές της έχει επικρατήσει διεθνώς στερώντας από τους συνανθρώπους μας τη ζωή και σε άλλους την αξιοπρεπή διαβίωση. Από το φαύλο αυτό κύκλο στον οποίο έχει περιέλθει ο κόσμος μας, μόνο η επικράτηση της ειρήνης μπορεί να δημιουργήσει προϋποθέσεις μιας αισιόδοξης προοπτικής για το μέλλον τόσο σε επίπεδο ανθρώπινων δικαιωμάτων όσο και προόδου σε κάθε δραστηριότητα.
Η σημασία της ειρήνης είναι απροσμέτρητη στην σημερινή κοινωνία τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Αρχικά, προσφέρει στην κοινωνία αδελφοσύνη μεταξύ όλων των λαών, καθώς αποτελεί τον βασικό συνεκτικό δεσμό συσπείρωσης των ανθρώπων. Καλλιεργεί τον διάλογο ως μοναδικό μέσο επίλυσης των διαφορών, ενώ ευνοεί τα γράμματα, τις τέχνες και τις επιστήμες. Παρακινεί επίσης σε αιώνια ειρηνικά έργα που συμβάλλουν στην πρόοδο και την ευημερία της παγκόσμιας κοινότητας. Σε ατομικό επίπεδο η ειρήνη δημιουργεί ευνοϊκές προϋποθέσεις για την ολοκλήρωση της ανθρώπινης προσωπικότητας, καλλιεργώντας τα ανθρώπινα ιδεώδη τον σεβασμό, την αγάπη, την εργατικότητα. Απαλλάσσει το άτομο από τον φόβο, την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα και γεννά αισθήματα ηρεμίας και αγωνιστικής διάθεσης για το μέλλον. Έτσι, προσδίδει το αληθινό νόημα και περιεχόμενο στη ζωή του ανθρώπου.
Ωστόσο, πέρα από κάθε προσδοκία, η ειρήνη απειλείται και παρουσιάζεται πολύ εύθραυστη. Ευθύνη για το γεγονός αυτό έχουν ιμπεριαλιστικές και μιλιταριστικές τάσεις πολλών κρατών που υποδαυλίζονται από τις πολεμικές βιομηχανίες, οι οποίες θέλουν να πουλήσουν την «πραμάτεια» τους. Παράλληλα οι «εταιρίες πολέμου» κάνουν εκκαθαρίσεις πριν επέμβει ο στρατός. Η εμπλοκή της επιστήμης στον πόλεμο οδηγεί στην τελειοποίηση των όπλων μαζικής καταστροφής η οποία μόνο κακό προσφέρει στην ανθρωπότητα. Η κυριαρχία των ανθρώπινων παθών, της επιθετικότητας, της βίας και το μονοδιάστατο ατομικό συμφέρον οδηγούν τον άνθρωπο μακριά από τον πραγματικό του εαυτό.
Για να επιτευχθεί η παγίωση της ειρήνης σε αυτόν τον «βίαιο» κόσμο ο άνθρωπος πρέπει να τροποποιήσει πλήρως την συμπεριφορά του. Έτσι, οι πνευματικοί άνθρωποι που αγωνίζονται καθημερινά να συνδυάσουν γνώσεις, αρετή και ανιδιοτελή προσφορά στον συνάνθρωπο οφείλουν να αποτελέσουν πρότυπα ειρήνης, ζωής και δημιουργίας. Η ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στην εδραίωση της ειρήνης. Η αξιοποίηση της τέχνης, της λογοτεχνίας, της ποίησης θα συνέβαλε ώστε να φανεί η φρικαλεότητα του πολέμου και να αναδειχθεί η αξία της ειρηνικής ύπαρξης. Εφόσον λοιπόν υπάρξουν ισάξιες ευκαιρίες για κοινωνική ανάδειξη και ατομική ευημερία, η σταθεροποίηση της ειρήνης μπορεί να θεωρείται δεδομένη.
Συμπερασματικά, η επικράτηση της ειρήνης στον σημερινό κόσμο, φαντάζει δύσκολη ενώ παράλληλα κρίνεται αναγκαία. Ο συμφεροντολογισμός κυριαρχεί στις καρδιές των ανθρώπων με αποτέλεσμα την χρησιμοποίηση αλόγων μέσων για χειραγώγηση και επιβολή. Για τον λόγο αυτό η κοινωνία πρέπει να αναζητήσει τα αίτια που απειλούν την ειρήνη και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα άμεσα, με σκοπό την παγίωση αυτής της σπουδαίας πανανθρώπινης και αναγκαίας αξίας για την κατάκτηση μιας ζωής με ποιότητα και αληθινό νόημα.

Βραβευμένη έκθεση ιδεών από: το Υπουργείο Παιδείας Έρευνας και Θρησκευμάτων, την Ευρωπαϊκή Ένωση Εκπαιδευτικών, τμήμα Ελλάδος(AEDE), την Ευρωπαϊκή Επιτροπή αντιπροσωπία Ελλάδος

θέμα: «Η Ευρωπαϊκή Ένωση ονόμασε το 2015 ως Ευρωπαϊκό Έτος Ανάπτυξης. Σε μια ομιλία σας προς τους συμμαθητές σας να αναλύσετε πως μπορεί να επηρεάσει η Ανάπτυξη τη ζωή, την αξιοπρέπειά σας και το μέλλον σας». (300-400 λέξεις)

Αλεξίου Ανδρέας Γ΄ Λυκείου

Αγαπητοί συμμαθητές,
Μετά από πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης το έτος 2015 ονομάστηκε και επισήμως «έτος ανάπτυξης». Αυτή η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης φαντάζει περίεργη, γιατί η λογική μάς βοηθάει να αντιληφθούμε ότι όχι μόνο πολλές χώρες δεν αναπτύσσονται, αλλά οπισθοδρομούν λόγω της φτώχειας και της εξαθλίωσης.
Ο όρος «ανάπτυξη» δυστυχώς τη σημερινή εποχή έχει παρεξηγηθεί, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να την συνδέουν μόνο με το χρήμα. Δεν καταλαβαίνουν όμως ότι η οικονομία μπορεί να είναι ένας βασικός τομέας ανάπτυξης αλλά όχι ο κύριος. Όταν ακόμα και στις μέρες μας υπάρχουν άτομα που κοιμούνται στους δρόμους, αυτό είναι κατάντια των ιθυνόντων και όσων από εμάς ανέχονται σκληρόκαρδα αυτή την κατάσταση, η οποία σίγουρα δεν σημαίνει ανάπτυξη.
Απ’ την άλλη πλευρά, υπάρχουν τομείς της ανάπτυξης για τους οποίους θα πρέπει να είμαστε περήφανοι, γιατί τους έχουμε εξελίξει. Ένας βασικός τομέας είναι η παιδεία. Ευτυχώς στις μέρες μας, η παιδεία παίζει πρωταρχικό ρόλο στη ζωή ενός ανθρώπου, με αποτέλεσμα το κράτος να δίνει την ευκαιρία σε χιλιάδες παιδιά να έχουν μια σωστή και ανθρωπιστική εκπαίδευση.
Άλλος ένας τομέας στον όποιο άνθρωπος έχει επιτύχει είναι ο τομέας της αειφόρου ανάπτυξης ή αλλιώς της βιώσιμης ανάπτυξης. Πια ο άνθρωπος έχει αντιληφθεί ότι το περιβάλλον είναι δυνατότερο από αυτόν και χωρίς τις κατάλληλες ενέργειες, όπως ανακύκλωση, προστασία υδροβιοτόπων και ζωικών ειδών μπορεί να μας καταστρέψει. H νέα γενιά έχει πια ευαισθητοποιηθεί σε αυτόν τον τομέα, όπως ποτέ άλλοτε, με αποτέλεσμα να υπάρχουν θετικές αλλαγές στον πλανήτη μας.
Τέλος, θα πρέπει να αναφερθεί ότι σε σχέση με το κοντινό παρελθόν ο άνθρωπος έχει αναπτύξει και αναπτυχθεί σε πολλούς τομείς με αποτέλεσμα την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής στον πλανήτη.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Βραβευμένο διήγημα από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών

«Ο τρελός βασιλιάς» Άννα Μαρία Φιλοθέη Γκίκα Γ΄ Δημοτικού

Την πρώτη μέρα στο σχολείο, η κυρία μας καλωσόρισε στη Δευτέρα Δημοτικού. Μας είπε ότι για να γνωριστούμε, θα λέει ο καθένας το όνομά του και το επάγγελμα που θέλει να κάνει όταν μεγαλώσει. Η Μαρία είπε ότι θέλει να γίνει μοδίστρα, γιατί της αρέσουν τα φορέματα. Ο Νίκος, που είναι ο φασαριόζος, είπε μηχανικός, γιατί του αρέσουν τα αυτοκίνητα. Η Ελένη, είπε δασκάλα, σαν την θεία της. Ο Θανάσης είπε ότι θέλει να γίνει γιατρός, για να κάνει καλά τους αρρώστους. Τότε πετάχτηκε ο Μάριος και είπε ότι θέλει να γίνει πλούσιος! Αμέσως η κυρία του είπε πως αυτό δεν είναι επάγγελμα.
«Για να το καταλάβετε παιδιά μου καλύτερα θα σας πω μια ιστορία: Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας τρελός βασιλιάς. Ήθελε όλοι να του λένε συνέχεια μπράβο! Ήθελε να τον κολακεύουν και να του λένε ότι είναι σπουδαίος.
Μια μέρα του ήρθε μια ιδέα. Διέταξε να φτιάξουν ένα χρυσό άγαλμά του και να το βάλουν έξω από το παλάτι για να το προσκυνούν όλοι!
Κάθε πρωί έβγαινε στο μπαλκόνι του παλατιού για να δει όλους τους υπηρέτες του παλατιού κι όλους τους στρατιώτες να προσκυνούν γονατιστοί το άγαλμά του. Του φάνηκαν όμως λίγοι. Σκέφτηκε ότι θα γίνουν πολλοί, αν κάθε μέρα βρίσκει τρεις νέους πιστούς. Έδωσε λοιπόν διαταγή να πάνε στην αγορά οι φρουροί του και να του φέρουν τέσσερις ανθρώπους για να προσκυνήσουν το τεράστιο άγαλμά του. Και οι τέσσερις έκαναν ό,τι τους είπαν. Την επόμενη μέρα άλλοι τέσσερις έκαναν το ίδιο. Την Τρίτη μέρα οι φρουροί έφεραν στο παλάτι ένα γιατρό, ένα γεωργό, ένα χτίστη, και ένα ζητιάνο. Ο γιατρός προσκύνησε αμέσως το άγαλμα γιατί φοβήθηκε για την ζωή του. Το ίδιο και ο γεωργός, γιατί σκέφτηκε να ζητήσει από τον βασιλιά να μην πληρώνει πια φόρους. Του είπε μάλιστα: ‘‘Βασιλιά μου τώρα που είστε Θεός, δεν έχετε ανάγκη από χρήματα’’. Ο χτίστης φίλησε το άγαλμα λέγοντας ότι είναι έτοιμος να χτίσει μια μεγάλη βάση, ψηλή σαν βουνό. ‘‘Στη βάση θα βάλουμε το άγαλμά σας για να το βλέπουν όλοι, βασιλιά μου’’. Ο ζητιάνος όμως αρνήθηκε να προσκυνήσει. Οι φρουροί νευριασμένοι έφεραν τον ζητιάνο μπροστά στο βασιλιά.
-‘‘Τόλμησες να με προσβάλεις και να μην προσκυνήσεις το άγαλμά μου; Δεν ξέρεις ότι σε περιμένει μεγάλη τιμωρία;’’
-‘‘Βασιλιά μου, δεν έχω χρήματα, ούτε περιουσία για να μου τα πάρεις. Όσοι με συναντούν στο δρόμο με διώχνουν και κάποιοι με χτυπούν, νομίζοντας ότι δεν έχει αξία η ζωή μου. Άρα το μόνο που μου έχει απομείνει είναι η τιμή μου. Δεν θα τη χάσω λοιπόν προσκυνώντας το ψεύτικο άγαλμά σου’’.
Ο βασιλιάς ακούγοντας αυτά τα λόγια ντράπηκε πολύ. Κατάλαβε το φοβερό λάθος του. Κατάλαβε ότι είχε χάσει την αξιοπρέπειά του. Έδωσε αμέσως διαταγή να γκρεμίσουν το άγαλμα, να λιώσουν το χρυσάφι και να το κάνουν νομίσματα. Όλα τα νομίσματα τα μοίρασε στον λαό του. Έτσι ο βασιλιάς ήταν πολύ χαρούμενος. Και οι πολίτες ήταν πολύ χαρούμενοι που είχαν έναν τόσο δίκαιο βασιλιά δεν τους ζητούσε πια φόρους.
Μετά από χρόνια ο βασιλιάς έπαψε να είναι πλούσιος, αλλά ήταν πλούσιος σε φίλους. Κάθε σπίτι στο βασίλειό του είχε στο σαλόνι μια φωτογραφία του βασιλιά!»
Άρα παιδιά μου, καταλάβατε, μας είπε η δασκάλα μας, ότι δεν έχει σημασία να είναι κανείς πλούσιος. Σημασία έχει να είναι αγαπητός. Να τον αγαπάνε όλοι οι άνθρωποι.

Β΄ Βραβείο στην κατηγορία: Διήγημα σύγχρονου προβληματισμού στον 9ο Πανελλήνιο Μαθητικό Λογοτεχνικό Διαγωνισμό του Μορφωτικού Ομίλου Πετρούπολης υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO, εγκεκριμένος από το Υπουργείο Παιδείας

Ναταλία Κρεούζη Γ΄ Γυμνασίου

«Το τέλος μια ζωής… η αρχή μιας ιστορίας»

Απότομα, άδικα και απρόσμενα κόβεται κάποτε το νήμα της ζωής ενός ανθρώπου. Έτσι έγινε με τον 15χρονο αγόρι στις 6 Δεκεμβρίου 2008, στην περιοχή των Εξαρχείων όταν πυροβολήθηκε ξαφνικά, βίαια, χωρίς λόγο και αιτία.
Ήταν γύρω στις 9 το βράδυ όταν το παιδί βρισκόταν στην Αθήνα με την παρέα του για φαγητό. Κάθισαν για λίγο στον πεζόδρομο στη διασταύρωση των οδών Μεσολογγίου και Τζαβέλα. Την ίδια στιγμή, το αστυνομικό τμήμα της περιοχής έδωσε σήμα στο περιπολικό, για κάποιο τροχαίο ατύχημα στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Το περιπολικό δεν έφτασε ποτέ εκεί. Σταμάτησε στο σημείο όπου καθόταν η παρέα. Κάποιοι νεαροί διαπληκτίστηκαν με τους αστυνομικούς. Φάνηκε πως το συμβάν είχε λήξει. Ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Μετά απόλυτη σιγή… Τότε ο χρόνος ξαφνικά πάγωσε… ο μικρός Αλέξης είχε ήδη φτάσει ψηλά…
Κάπου εκεί βρισκόμουν κι εγώ. Έφευγα από την κοντινή κλινική όπου νοσηλευόταν μια καλή μου φίλη και συμφοιτήτρια. Έψαχνα να βρω ταξί. Κρυμμένη, φοβισμένη, άτολμη… αν και 18 χρονών πως μπορούσα εγώ να τα βάλω με αυτόν που έχει τη δύναμη της πυγμής, που κρατάει όπλο και να υπερασπιστώ το δίκιο του 15χρονου; Κοκάλωσα πίσω από ένα μεγάλο αυτοκίνητο, ανίδεη για το τι μπορούσα να κάνω. Ήθελα να φωνάξω, να ζητήσω βοήθεια, να αντιδράσω σ’ όλα αυτά που διαδραματίζονταν μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου. Στεκόμουν ακίνητη, σαν κάποιος να με είχε παγώσει. Η φρικιαστική αυτή εικόνα του θανάτου με συνοδεύει ακόμα και σήμερα.
Από την ίδια κιόλας μέρα στην περιοχή εκδηλώθηκαν έντονα φαινόμενα διαμαρτυρίας εξαιτίας του άδικου χαμού του αγοριού. Την επόμενη μέρα, το κέντρο της Αθήνας ήταν σχεδόν κατεστραμμένο, σαν να είχε εισβάλλει κάποιος εχθρός και προσπαθούσε να επιβάλλει κατοχή. Διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, πορείες είναι μερικά απ’ όσα διεξήχθηκαν όχι μόνο την 6η Δεκέμβρη αλλά και όλες τις επόμενες μέρες. Μπορεί αυτά να είναι ακραία φαινόμενα και να χαρακτηρίζονται βιαιοπραγίες και αγριότητες από κάποιους, πώς μπορείς όμως να αδιαφορήσεις και να μην υποστηρίξεις το δίκιο, όταν χάνεται μια ανθρώπινη ψυχή τόσο βίαια, άδικα και άγρια; Ακόμα και σήμερα, 8 χρόνια μετά, όλοι είναι εκεί στην επέτειο της δολοφονίας του παιδιού, για να αφήσουν ένα λουλούδι για τον άτυχο νέο. Η οδός που έγινε το συμβάν πήρε το όνομά του, για να θυμίζει σ’ όλους αυτόν τον αληθινό αγωνιστή της ζωής…
Όσο περνούσε ο καιρός σχηματίζονταν πολλές απόψεις γύρω από το θέμα που δεν άρμοζαν σ’ ένα παιδί, πόσο μάλλον όταν προσέβαλαν τη μνήμη του. Πολλοί ήταν εκείνοι που χαρακτήριζαν τον Αλέξη και την παρέα του σαν αντιστασιακούς και έλεγαν πως εκείνοι ξεκίνησαν καβγά και πως αυτός ήταν ο λόγος που πυροβολήθηκε ο 15χρονος. Κάποιοι άλλοι αντιδρούσαν για τη δολοφονία του νεαρού αγοριού, όμως έριχναν ευθύνες τόσο στον δολοφόνο, όσο και στους κηδεμόνες του παιδιού που συμφώνησαν να επισκεφτεί το παιδί, ασυνόδευτο από κάποιον ενήλικα, με την παρέα του μια επικίνδυνη περιοχή. Η απόφαση του δικαστηρίου έκλεισε τα στόματα όλων. Ο δολοφόνος καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία. Βέβαια, αρκετοί είναι εκείνοι που και σήμερα αμφισβητούν την γνωστή πλέον αλήθεια για το θέμα και προσπαθούν να βοηθήσουν την οικογένεια, που δεν θα μπορέσει ποτέ να ξεπεράσει το χαμό του παιδιού της…
Όσο σκέφτομαι τα γεγονότα εκείνα, τόσο περισσότερο θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν τόλμησα να κάνω κάτι, να εμποδίσω την αδικία που εκτυλισσόταν μπροστά μου, με όποια συνέπεια. Τελικά μπορεί και να μην ήμουν τόσο άτολμη. Μπορεί απλά να φοβόμουν μήπως βρεθώ εγώ στη θέση του Αλέξη. Αυτό είναι κάτι για το οποίο δε θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου. Τότε δείλιασα. Τώρα; Γιατί κανένας από μας δεν παραπονιέται για το θάνατο του Αλέξη ή για τόσους ακόμα άδικους θανάτους από την πείνα, την εγκατάλειψη, το κρύο ή ακόμα και για τη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας; Ανεργία, φτώχεια, εξευτελισμός της ανθρώπινης ζωής… Μήπως δεν αντιδρούμε στην αδικία, γιατί φοβόμαστε πως κάποιος ανώτερος θα μας βλάψει ή θα επιβάλλει τη θέλησή του με τη βία; Μήπως συμβαίνουν όλα αυτά, γιατί δεν έχουμε επίγνωση τελικά της κατάστασης;
Όμως, ένα σπουδαίο μάθημα ζωής, που πολλές φορές η ιστορία έχει προσπαθήσει να μας μεταδώσει, είναι πως για να καταφέρουμε το οτιδήποτε στη ζωή μας χρειάζεται αποφασιστικότητα και καλή συνεργασία μεταξύ μας. Να μην περιμένουμε από άλλους να πάρουν όλες τις αποφάσεις. Να ενεργήσουμε εμείς οι ίδιοι, με ωριμότητα, εργατικότητα και ευσυνειδησία. Να συγκρουστούμε με την αδικία. Μόνο έτσι θα προοδεύσουμε. Τόσο σαν χώρα, όσο και ατομικά. Η μοίρα μας βρίσκεται στα χέρια μας. Εμείς ορίζουμε. Εμείς αποφασίζουμε. Εμείς επιλέγουμε. Το θέμα είναι τι θα επιλέξουμε… Ναι ή όχι στην αντίσταση κατά της αδικίας;
Η ουσία δεν είναι να βρούμε την ιστορία πίσω απ τη δολοφονία του παιδιού… όποιος και ό,τι κι αν έφταιγε, ο Αλέξης έχει φύγει… φρόντισε όμως να μας πει κάτι, έστω και μ’ αυτό τον βίαιο τρόπο, να μην επαναληφθεί το ίδιο λάθος ξανά. Να μην χαθεί ούτε μια ανθρώπινη ζωή.

Βραβευμένο στον διαγωνισμό για τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος 2014 – 2015

«Το ψάρι με πήγε Σχολείο» Στέλιος Γκίκας Δ΄ Δημοτικού

Γεννήθηκα στη Νέα Κοτύλη, ένα χωριό της Καστοριάς, χτισμένο πάνω σε βουνό. Η ομορφιά εδώ είναι ασύγκριτη. Ζούμε μέσα στα έλατα, τα πεύκα και τα πανύψηλα ρόμπολα, που τον κορμό τους δεν μπορούν να τον αγκαλιάσουν ούτε πέντε άνθρωποι, αν ενώσουν ο ένας τα χέρια του με τον άλλον! Το βουνό μας που λέγεται Βόιο βρίσκεται σε υψόμετρο χίλια πεντακόσια μέτρα και είναι γεμάτο από ρόμπολα. Εκεί βόσκουμε τις κατσίκες μας με τον πατέρα μου. Όσο πιο ψηλά στο βουνό ανεβαίνεις, τόσο πιο ελεύθερος αισθάνεσαι, σαν περήφανος αετός που μπορεί να δει από ψηλά τα πάντα εκτός από ένα…., τη θάλασσα. Εννοείται πως σε τέτοιο υψόμετρο τη θάλασσα την έχουμε ξεχάσει.
Αυτό όμως που μου λείπει τόσο, δεν είναι η θάλασσα, αλλά το Σχολείο μου. Κατάφερα να πάω μόνο στην Πρώτη και τη Δευτέρα Δημοτικού. Τώρα, αν πήγαινα, πρώτα ο Θεός, θα ήμουν Έκτη. Ο πατέρας μου όμως θεωρεί ότι τα γράμματα δε σου δίνουν φαΐ. Οι κατσίκες μας όμως είναι για εμάς τα πάντα. «Έχω γεράσει πια», μου λέει «και θέλω ένα βοηθό στο βόσκημα. Ένα νέο παλικάρι με δυνατά πνευμόνια που να τρέχει πάνω στο βουνό και να προφυλάσσει το κοπάδι μας.» Έτσι σταμάτησα να πηγαίνω Σχολείο. Βέβαια γι’ αυτό έφταιγε και το ότι σταμάτησε να περνάει το λεωφορείο από τους πρόποδες του Βόιου, το οποίο με πήγαινε Σχολείο. Η βενζίνη πλέον μας είπαν ότι είναι ακριβή και έχουμε οικονομική κρίση. Εννοείται πως είχα πρώτα ζητήσει από τον πατέρα μου να με πηγαίνει με το αγροτικό μας αυτοκίνητο για να γλιτώνω το ξύπνημα από τις πεντέμισι, αφού έξι η ώρα ερχόταν, όταν του επέτρεπε ο καιρός, το λεωφορείο.
«Τι τα θέλεις τα γράμματα, βρε ζαγάρι; Το αγροτικό μας είναι σαράβαλο. Μεταχειρισμένο το πήρα, δεν το θυμάσαι; Για να σε πάω πρέπει να πουλάω μια γίδα τη φορά, για να πληρώνω τη βεντζίνη!» Έκλαιγα. Ήθελα να πάω στο Σχολείο. Η μόνη ελπίδα μου πλέον ήταν η προσευχή. Εξάλλου ο πατέρας μου είχε πει: « Μόνο αν κατέβη ο Θεός κάτω θα σε πάω Σχολείο!».
Προσευχόμουν στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, να μου βρει μια λύση. Τον ήξερα λίγο απ’ τον δάσκαλό μου της πρώτης. Μας είχε πει ότι ο Άγιος είχε φτιάξει πάνω από διακόσια σχολεία στην εποχή της τουρκοκρατίας. Έψαξα να βρω το τετράδιο της Πρώτης Δημοτικού που είχα γράψει για τη ζωή του Αγίου. Αλλά μάταια. Δεν το έβρισκα με τίποτα. Με είδε που έκλαιγα για το τετράδιο και μου είπε: «Τι κλαις; Αφού ήταν γραμμένο! Είδα μέσα τα γράμματα και αφού δεν ήταν καθαρό το πέταξα. Τι να το έκανες, αφού δε μπορούσες να γράψεις άλλα πράγματα ή γράμματα;». Σώπασα και συνέχισα να προσεύχομαι στον Άγιο.
Μετά από μία εβδομάδα που ήμασταν με τα κατσίκια στο βουνό άκουσα μια δυνατή φωνή.
-«Μπάρμπα Θύμιο ο θεός μαζί σου»
– «Ποιος είσαι μωρέ και δε σε ξέρω και πως σκαρφάλωσες εδώ πάνω; Εδώ μόνο εγώ, ο γιος μου και τα κατσίκια φτάνουν.»
– « Με λένε Κοσμά και ήρθα να σου μιλήσω για το γιο σου.»
– «Τι έκανε ωρέ ο κερατάς; Θα τον γδάρω!»
– «Να το αφήσεις το παιδί να πάει Σχολείο, να μάθει γράμματα. Γιατί μόνο αν μάθεις γράμματα μπορείς να γίνεις άνθρωπος.»
– «Άσε με ήσυχο, βρε καλόγερε. Και έχω και δουλειά! Ή μάλλον καλύτερα θα σου κάνω το χατίρι, αν αυτή τη στιγμή μου φέρεις να φάω ένα ψάρι… Έχω να φάω ψάρι από τότε που ήμουν παιδί! Αλλά τι λέω, που να βρεις θάλασσα εδώ πάνω. Γι’ αυτό παράτα με.»
Ένας τεράστιος γλάρος εμφανίστηκε από το πουθενά κρατώντας στο ράμφος του ένα ψάρι που σπαρτάραγε. Και το άφησε στα πόδια του πατέρα μου! Ο πατέρας μου αμέσως γονάτισε στα πόδια του καλόγερου με δάκρυα στα μάτια. Ο πατρο-Κοσμάς είπε μόνο μια λέξη: ΙΧΘΥΣ. Μόλις σηκωθήκαμε από κάτω με τον πατέρα μου ο πατρο-Κοσμάς είχε εξαφανιστεί.
Εννοείται ότι την επόμενη μέρα ο πατέρας μου με πήγε Σχολείο. Την ώρα που μπήκα στην τάξη λίγο καθυστερημένος, ο δάσκαλος είχε γράψει στον πίνακα: ΙΧΘΥΣ = Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.