Η συνάντηση μας με τον Διονύσιο Μαγερόπουλο σήμερα, 14 Αυγούστου , στο όμορφο Zante ή φιόρο του Λεβάντε, αποτελεί μια ευχή , την ευλογία που αναζητούμε την παραμονή της γιορτής της Παναγίας.

Αφορμή της συζήτησης, η τέχνη της απεικόνισης πάνω σε ξύλο διαφόρων μορφών.

» Η Ξυλογλυπτική »

Η λαϊκή τέχνη σε όλες της τις μορφές ασκούσε και ασκεί ιδιαίτερη γοητεία για την πρωτοτυπία της και την πηγαία έμπνευση της. Μια κατεξοχήν λαϊκή μορφή της τέχνης αυτής αποτελεί η ξυλογλυπτική, η οποία χρησιμοποιήθηκε και ακόμα χρησιμοποιείται για την διακόσμηση σπιτιών και εκκλησιών. Ειδικότερα ο ξυλόγλυπτος διάκοσμος έφτασε να αποτελεί απαραίτητο και αναπόσπαστο στοιχείο της λειτουργικής πράξης της εκκλησίας, ιδίως κατά τη διάρκεια της μεταβυζαντινής περιόδου. Η μεγάλη ποικιλία των ξυλόγλυπτων αντικειμένων που κοσμούν τους ναούς, όπως τέμπλα, άμβωνες, Δεσποτικοί Θρόνοι κ.ά., αποτελούν έργα από αισθητική άποψη, πραγματικά αριστουργήματα, πολύτιμα κειμήλια του πολιτισμού μας.

Από τον δημιουργό…

Ο Διονύσιος Π. Μαγερόπουλος γεννήθηκε στον Άγιο Δημήτριο της Ζακύνθου λίγο πριν την δεκαετία του 1950.
Με τον φονικό σεισμό της 12ης Αυγούστου του 1953, που εκτιμάται ότι ήταν μεγέθους 7,1 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, ισοπεδώθηκαν σχεδόν όλα τα κτίρια του νησιού εκτός από την εκκλησία του Αγ. Διονυσίου, το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας και το σχολείο της συνοικίας του Άμμου στην Πρωτεύουσα.
Η εννεαμελής οικογένεια μεταφέρθηκε στην Αθήνα .

Ο Διονύσιος, ήταν ο μικρότερος από τα επτά αδέλφια του.
Ανέκαθεν αγαπούσε τα δύσκολα, κάθε πρόκληση που θα ενεργοποιούσε την ευαίσθητη χορδή της ψυχής του. Έτσι λοιπόν ακολούθησε έναν χώρο δύσκολο, απαιτητικό, νευραλγικό μα τόσο συμβατό με το μεράκι και την δίψα του καλλιτέχνη, που ονειρεύεται την δημιουργία μέσα από το πιο ζεστό υλικό της φύσης « το ξύλο »

Ο Διονύσιος Μαγερόπουλος το 1958 δημιούργησε ήδη το πρώτο του έργο μαθαίνοντας εξ’ αρχής από τον αδελφό του Γιώργο.

Αργότερα η βαθύτερη αναζήτηση του, τον οδηγεί  στην Ελληνική Βιοτεχνική Εταιρεία – Διπλάρειο Σχολή. Ήταν κοινωφελής, μη κερδοσκοπικός οργανισμός με σκοπό τη δωρεάν παροχή εκπαίδευσης και κατάρτισης, χτισμένος επί της Πλατείας Θεάτρου στην Ομόνοια.
Ιδρύθηκε το 1892 στην Αθήνα από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κυπάρισσο Στέφανο. Ο Αριστείδης Διπλάρης άφησε σημαντική παρακαταθήκη στη σχολή για τη διδασκαλία των τεχνών και τεχνικής κατάρτισης.
Η ανέγερση του ιδιόκτητου κτιρίου της σχολής πραγματοποιήθηκε το 1932 επί της Πλατείας Θεάτρου, εντός της παλαιάς πόλης της Αθήνας. Επί πολλά έτη λειτούργησαν ειδικότητες ξυλογλυπτικής, ηλεκτρολογικών, επιπλοποιίας κ.λπ.

Ο Διονύσης Π. Μαγερόπουλος έχοντας πια την γνώση αλλά και την έμφυτη αισθητική, εξελίχθηκε σε έναν άξιο εκπρόσωπο της ξυλόγλυπτης Τέχνης.
Με την δική του οπτική , το δικό του όραμα που δεν έπαψε ποτέ, ακόμα κι όταν μετά από 47 χρόνια εργασίας συνταξιοδοτήθηκε.
Η αγάπη του για την Τέχνη από την οποία βιοπορίστηκε, είναι άρρηκτα δεμένη με τον όμορφο εσωτερικό του κόσμο.
Το γραμμικό σχέδιο το οποίο λάτρεψε από την πρώτη στιγμή της μαθητείας του έγινε εργαλείο στα χέρια του που τελειοποιούσε απεικονίζοντας στο ξύλο την παράσταση της παραγγελίας
Στον πάγκο του θα δούμε … το ξύλο ως η πρώτη ύλη
από δρυ, φλαμούρι , οξιά, κα.
Εργαλεία κοπής, βοηθητικά εργαλεία, σκαρπέλα, λάμες, ματσόλες, σφικτήρες. γυαλόχαρτα , μέγγενη , ειδικοί ζουμπάδες, πριόνια…

Είναι απίστευτο , πως ένα κομμάτι ζωντανό ξύλο μεταμορφώνεται παίρνοντας ζωή στα χέρια του καλλιτέχνη.

Μέρες και νύχτες, χωρίς ωράριο, τον βρίσκουν σκυμμένο πάνω από τον πάγκο του, πάντοτε με την αφόρητη κούραση της ορθοστασίας, με σκοπό να τελειώσει τα έργα και των πιο απαιτητικών πελατών.
Για χρόνια στο εργαστήρι του στην Νέα Ιωνία αναβαθμίζει την ποιότητα , γίνεται ακόμα πιο αυστηρός αγγίζοντας την τελειότητα.
Η φήμη του διαρκώς μεγαλώνει μέσα από τα έργα του, όλα υψηλής αισθητικής, πραγματικά αριστουργήματα, πολύτιμα κειμήλια του πολιτισμού μας.

Όλα τα ξυλόγλυπτα (σεντούκια, γραφεία, τραπέζια, καρέκλες, κρεβατοκάμαρες, σκρίνια, σεκρετέρ, καθρέφτες, εικόνες κ.λ.π.) είναι χειροποίητα, άρτια τεχνικά, και δεν είναι λίγοι εκείνοι που τον επισκέπτονται για να δουν την μικρή του Έκθεση.

Πολλοί από τους πελάτες , που αγαπούν την Τέχνη και μπορούν να αξιολογήσουν την ιδιαίτερη αυτή τεχνοτροπία ζητούν απίστευτα δύσκολα έπιπλα ή συνδυασμούς για διακόσμηση, φέρνοντας σχέδια από την επίσκεψη τους σε χώρες που παρουσιάζουν πλούσιο ιστορικό και Πολιτιστικό ενδιαφέρον θεμάτων.

Πάντα με ήθος και αξιοπρέπεια αντιμετώπισε κάθε ανέχεια και δυσκολία της εποχής και δεν σταμάτησε ποτέ να δωρίζει ξυλόγλυπτες εικόνες με την αγιογραφία που ο ίδιος ασχολήθηκε με αγάπη. 
Στα μικρά διαστήματα αντί ξεκούρασης τραγουδούσε Καντάδες αφήνοντας έτσι ένα όμορφο χάδι στην οικογένεια του . Η γυναίκα του Άννα ιδιαίτερα ευαίσθητη,  εύστροφη , αεικίνητη και άκαμπτη πάντα στο πλευρό του μοιράστηκε και συνεχίζει, κάθε χαρά, κάθε δυσκολία , κάθε σκέψη, κάθε χτυποκάρδι.

Ο γιός του Παναγιώτης ( Χειρούργος Οδοντίατρος ) και η κόρη του Αθηνά ( Ναυπηγός ) συμπληρώνουν την ευτυχία του και τον τιμούν με τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο.

Στην Ζάκυνθο κάθε Καλοκαίρι μιλά την δική του γλώσσα, με την αμεσότητα και την εξωστρεφή χαρούμενη διάθεση που χαρακτηρίζει όλους τους Ζακυνθινούς . Γυρίζει από το νησί με την οικογένεια του, έχοντας εξασφαλίσει το κρασί, που ο ίδιος κατασκευάζει ερασιτεχνικά, ακολουθώντας πιστά τα πέντε στάδια που απαιτούνται.
Το Φθινόπωρο για τον Διονύση έχει την γεύση της νοσταλγίας, της γλυκιάς αυτής προσμονής για το επόμενο Καλοκαίρι, την γεύση του κρασιού που πίνουν εις υγεία συγγενείς και φίλοι.

Για την γιορτή της Παναγίας …

Τα τελευταία 5 χρόνια με περίσσιο μεράκι και βαθιά εσωτερική ανάγκη, σκάλισε μια εικόνα της Παναγίας μεγάλων διαστάσεων, την οποία δώρισε στην αγαπημένη του γενέτειρα την Ζάκυνθο. Η εικόνα βρίσκεται ήδη από σήμερα εκεί, στην θέση που εξ’ αρχής προορίστηκε, για τον εορτασμό της Κοίμησης της Θεοτόκου. Μέσα από αυτό το έργο παρακαλά οι προσευχές όλων των συνανθρώπων του να εισακουστούν .

Ο Διονύσιος Π.  Μαγερόπουλος, ήταν και παραμένει ένας απλός άνθρωπος, λιτός, ταπεινός, που δεν θεωρεί τον εαυτό του καλλιτέχνη.
Όμως ο Νομπελίστας Γάλλος συγγραφέας François Mauriac, έχει άλλη άποψη καθώς έχει γράψει : «Ο άνθρωπος που δουλεύει με τα χέρια είναι εργάτης, με τα χέρια και το μυαλό, τεχνίτης, με τα χέρια, το μυαλό και την καρδιά, καλλιτέχνης»

Για την Difernews

Αγάθη Ρεβύθη

Loading...