Ο Δημήτρης Κρουσταλιάς γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1955 στο Βόλο όπου και σήμερα ζει. Είναι πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών της Παντείου Σχολής.

Η τελευταία Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Κρουσταλιά « Νέα Ιθάκη » των εκδόσεων ‘’ ΝΟΩΝ ‘’ αποτελεί το ταξίδι στο οποίο αποτυπώνει ο ποιητής την εποχή μας μέσα από τους τίτλους των έργων ως «Το γυμνό ταξίδι» της αλήθειας , σε μια επίγεια κόλαση απειλητικά φερόμενη, μα συγχρόνως ταξίδι συναρπαστικό μέσα από την πρόκληση της ταξικής αβεβαιότητας ως ο δαίμονας που τον κόσμο αλλάζει ‘’ Ένας άλλος κόσμος , ένα άλλο ρόδο, ένα υπόστρωμα των αγγέλων ‘’

Έργα του ιδίου

 

Γυμνή Αλήθεια Βόλος 1983

Πορφυρές συνοικίες Πύλη 1984

Πόλεις Ελαχίστου Φωτός SOL 1985

Ωλέανδροι Δωδώνη 1985

Άλλο Όνειρο Δωδώνη 1986

Πρόσωπα σε Αμφορείς Δωδώνη 1986

Πανταχώρα Δωδώνη 1987

Ο Ξανθός Βασιλιάς Τροπικός Καλέντης 1987

Κάρτα Απεριορίστων Διαδρομών Καλέντης 1988

Ο Αυτοκράτορας του Κόνδορα Δωδώνη 1989

Αμφίδρομοι Εραστές Καλέντης 1989

Φιγάλεια Καλέντης 1990

Με τα Φτερά των Συμπληγάδων Όμηρος 2002

Αρμοί Λαβυρίνθων Οδός Πανός 2011

Πύλη Πορφύρας Ενδυμιών 2016

Από τη «Νέα Ιθάκη»

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

Όπου γεννιέσαι, γεννιέται και μια θυσία
το αίμα ρέει στα αγαθά και στον πόνο
στα κενά των συμφορών ηδονικά σχίζεσαι,
χέρι αθάνατο, που πλάθεις πρώτο τις λέξεις.

Όπου γεννιέσαι, γεννιέται κι ένας τρόμος,
όταν τα άλλοθι τελειώνουν κι εσύ καίγεσαι
όπως η άγνοια, όταν σε αγαπούν οι δαίμονες.
Αφέλεια, προβάλλεις το φως της ομορφιάς.

Όπου η απαίτηση των δικών σου πεπρωμένων,
όπου η διάχυτη ακμαία σου φύση εκπέμπει,
όπου οι μεγαλοστομίες εκδικούνται στα κενά,
στους νόμους της φύσης, όταν σε ακουμπάνε .

Όπου γεννιέσαι, με μια πανάρχαια μαστοριά,
ένα αστέρι, από μία καρδιά, που παρηγορείς,
ένας λόγος του φόβου, στο πνεύμα του έρωτα,
στο νεύμα που ξεχνιέσαι, των χρυσών καημών.

Όπου βλέπει η αλήθεια, βλέπει κι ο χαλασμός.
Όπου δείχνει το πρόσωπο, γνωστή κι η πληγή
ριψοκίνδυνο το κενό, στην έξοδο του εφιάλτη.

Όπου τα γαλάζια νερά δέχονται τόση λάσπη,
ηδονικά σημάδια σου μένουν κι απαράλλαχτα,
στο μίσος γυρίζουν, ως στο λαβύρινθο του νου.

Όπου σε ακούμε κι όταν τα νερά αποσύρονται,
πατάς ανάμεσα σε φίδια, ανάμεσα σε μάτια
ως μέσα στους ερειπιώνες κρυφών λογισμών.

Λάμψη, την κάθε χαμένη ψυχή ν’ ακολουθείς,
για ένα χάδι, ένα χαμόγελο, παρηγοριά νεκρών
στο πιο όμορφο απ’ τα άνισα μεγάλης αρένας.

Όσοι θίγονται, όσοι αγγίζουν πάνω στο μάταιο
ομάδες των αθώων αλόγων, μυθικές οι στιγμές
ξεχύνονται, καρφώνουν μες στα χυδαία μάτια.

Χυδαίες πόσες στέψεις, χυδαίες πόσες σκέψεις
των σταθμών οι βουλές αφόρητοι οι συνειρμοί.

Με πόση υπεροψία και με πόση ιδιοτέλεια
οι δρόμοι σου, διάπλατα, με μας άνοιξαν!

Λεηλασίες από κλήρο και φθόνο, χωρίς άλλοθι.

Όσοι διχάζουν ξέρουν, πιο σκληρά πληρώνουν.

Οι απομιμήσεις κι η δήθεν μεγαθυμία τους !

Θνητοί θα σε δουν, θνητοί όσοι θα πονέσουν.

Αδιάκοπη η νομή, αδιάκοπη κι η εκτροπή!

ΩΣ ΕΡΩΤΑΣ

Οι αδυναμίες μου με συγχώρησαν.

Μιλώ, ως έρωτας, για το ιερότερο δίδαγμα,
με τη διάσπαρτη γονιμότητα του λόγου σου,
που μου δόθηκε, με την κάθε πληγή που αγγίζω.

Μιλώ, στο σώμα της έπαρσης που δοκιμάζεται,
μέσα στην αρένα και μέσα στην επιτήδευση,
όπου τόσα χρόνια ακολουθούν το χαμαιλέοντα
κι άλλα πειστήρια των βουβών συνοδοιπόρων.
Πολλοί όμως, χάνονται, όταν σφίγγουμε τα χέρια.

Ηλικία δεν έχεις.

Δεν έχει και η χρυσή σου σκόνη.
Διψασμένα κρέμονται και πιστεύουν τα χείλη.
Η φήμη, πιο σκληρή, ακόμα φλέγεται σαν καμίνι.

Μεθοδικός ο ποιητής σκάβει στο ίδιο πάντα σώμα,
όπου η σκιά πίστεψε, μια άλλη σκιά πολυθρύλητη.
Σαγήνη σε ακολουθεί πάνω απ’ τα ωραία μέτωπα.

Τι δέος!
Ανατρίχιασμα, που όλους, μας δοκιμάζεις!

Με τα γελάσματα, με τα γυρίσματα της ψυχής
το νέο πέλαγος κι ένα άλλο που με τόσα πόνεσες.

Οι αδυναμίες μου με συγχώρησαν.

Μιλώ, ως έρωτας, μέσα στον ποιητικό μου οίστρο
ένα μεγαλείο στιγμής, με το άρμα του απόλυτου,
προς την ανεξίτηλη γραμμή του ιδιαίτερου θρήνου.

Με κάθε αφετηρία κι ο ρεμβασμός των δαιμόνων.
Άστρο του νόστου τόσων καλών, τόσων φοβερών.
Αναστημένος ο λόγος, με τόσα αληθινά να απορούν
με την έξαψη της μνήμης, της τόσης παραφοράς.

Οι αδυναμίες μου με συγχώρησαν».
Μιλάς κι ο βασιλιάς, με την πιο βαθιά υπόκλιση.

Loading...