Αποκλειστικό! Ο Άγγελος Αντωνόπουλος και η μεγάλη επιτυχία «Τα τελευταία φεγγάρια»…!

Ο αγαπημένος Ηθοποιός, Σκηνοθέτης, Δάσκαλος της Δραματικής Σχολής αλλά και Συγγραφέας και ποιητής  Άγγελος Αντωνόπουλος μας άνοιξε το σπίτι του με ευγένεια και καλοσύνη …έτοιμος να συζητήσει μαζί μας για την μεγάλη του αγάπη το Θέατρο που για χρόνια υπηρετεί ως ένας από τους ποιο σημαντικούς εκπροσώπους της Τέχνης …!

Και κάπως έτσι ξεκινάμε … με αφορμή την Θεατρική παράσταση «Τα τελευταία φεγγάρια» που ανεβάζει για 3η συνεχόμ  ενη χρονιά με τεράστια επιτυχία …!

ΑΡ. Καλημέρα σας !! Ευχαριστούμε για την θετική ανταπόκρισής σας στο αίτημά μας να συναντηθούμε …και να τα πούμε.

ΑΑ. Καλώς τους !! Να τώρα έπινα καφεδάκι …θέλετε να σας φτιάξω; άντε να δείτε και το μπαλκόνι μου …τα φυτά μου …!

ΑΡ. (Όντως βγαίνοντας έξω νομίζαμε ότι ήταν κήπος μονοκατοικίας) …Όμορφο το σπίτι σας μας περιβάλλει με μια θαλπωρή απίστευτη αλλά και η αισθητική σας άποψη ταυτίζεται με το  προφίλ σας …Όμως πείτε μας για το Θεατρικό Έργο που Σκηνοθετήσατε και πρωταγωνιστείτε.

ΑΑ. Πρόκειται για ένα μικρό αριστούργημα που ανακηρύχθηκε «Θεατρικό κείμενο της χρονιάς» στην Ιταλία το 1993 και που αποτέλεσε το «ρέκβιεμ» του Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, καθώς σάρωσε τα βραβεία την περίοδο 1994-5. Είναι  ένα  τρυφερό έργο, αλλά σκληρό ταυτόχρονα του Φούριο Μπορντόν … Προκαλεί Συγκίνηση και προβληματισμό για τις δυσκολίες της τρίτης ηλικίας.

Υποδύομαι έναν ηλικιωμένο καθηγητή που  ετοιμάζει την βαλίτσα του γιατί πρόκειται πολύ σύντομα να εγκαταλείψει το σπίτι του γιου του, που τον φιλοξενεί. Θα περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε έναν οίκο ευγηρίας.

ΑΡ. Το Θεατρικό έργο « Τα τελευταία φεγγάρια » που  παίζεται και φέτος  για 3η συνεχόμενη  χρονιά με μεγάλη επιτυχία, το έχετε Σκηνοθετήσει και υποδύεστε τον κεντρικό Ήρωα  με εξαιρετικές κριτικές … Τι είναι εκείνο που σας ενεργοποίησε στην συγκεκριμένη επιλογή;

ΑΑ. Πριν χρόνια βρέθηκα στην Αμερική στο Σαν Φρανσίσκο και μπαίνοντας σε ένα πολυκατάστημα ρωτώ την πωλήτρια μια υπερήλικα: Αυτό το ύφασμα δεν πιστεύω να μπαίνει στο πλύσιμο, μου απάντησε στα Ελληνικά προς έκπληξή μου …τότε την ρωτώ …Μιλάτε Ελληνικά; Ναι στην Ελλάδα γεννήθηκα … Αλήθεια γιατί εργάζεστε ακόμα; Ξέρετε το Σαββατοκύριακο είναι για μένα οδυνηρό …μετρώ ώρα την ώρα να ξημερώσει Δευτέρα να έρθω εδώ να βρεθώ ανάμεσα σε κόσμο  …

Αυτή η φιγούρα μου δημιούργησε νύξεις …Είναι πολύ ευχάριστο να είσαι Ηθοποιός ιδιαίτερα όταν το Έργο όπως αυτό που το λιγουρεύτηκα, κάνει κοινωνική έρευνα …σε φέρνει ενώπιος  ενωπίω…

ΑΡ. Καθ’όλη την διάρκεια του έργου μοιράζεστε  τα αληθινά σας συναισθήματα μόνο με το φάντασμα της γυναίκας σας, που έχει πεθάνει πολλά χρόνια πριν και πέρασε νέα στην λήθη. Μέσα από αυτήν την συνομιλία διακατέχεστε από ένα βάρος κάνοντας ένα απολογισμό για όσα ειπώθηκαν αλλά και για τα ανείπωτα …Πόσο σκληρό και επώδυνο είναι αυτό;

ΑΑ. Αυτός ο απολογισμός είναι λυτρωτικός …συνομιλώ με την νέα, ωραία και τρυφερή μου σύντροφο, για το παρελθόν μας το οποίο ήταν άκρως γοητευτικό, η σχέση μας ήταν συγκλονιστική. Πάνω στην άνθηση της σχέσης αυτής μένω μόνος με τον γιο μας ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ μου λέει ότι χρειάζεται το δωμάτιό μου στην έλευση του δεύτερου παιδιού του …Όσο κι αν εγώ προσπαθώ να το διανθίσω είναι τραγικό έως σπαρακτικό !!!

ΑΡ. Όταν πρωτοακούτε όλο αυτό προσπαθείτε να το χαλαρώσετε με υπέροχες ατάκες που όμως προκαλούν ποικίλα συναισθήματα …Με την ανθρώπινη ιδιότητα πως νιώθετε στο άκουσμα «Οίκος ευγηρίας»;

ΑΑ. Αυτό το ακούει κανείς καθ’όλη την διάρκεια της ζωής του …το ενδεχόμενο όμως καθώς πλησιάζει κοντά ηλικιακά τον βάζει σε μια περαιτέρω περίσκεψη … Έχω μια προσωπική, οικογενειακή εμπειρία που ο άνθρωπος αυτός πληγώνεται και μόνο με την ιδέα.

ΑΡ. Υπάρχουν στοιχεία του Έργου που δίνουν στιγμιαία παρενθέσεις μια άλλης αίσθησης και το κοινό αντιδρά;

ΑΑ. Ναι …υπάρχουν ανατροπές κι ο κόσμος ξεσπά σε γέλια …υπάρχει ακόμα και μια επενδυτική ποίηση, ο τρόπος που διατυπώνονται οι φράσεις …το έργο γίνεται γλαφυρό.

ΑΡ. Την γυναίκα σας υποδύεται η Βάνα Πεφάνη …την 1η χρονιά έπαιζε η Άριελ Κωνσταντινίδη …και τον γιο σας  ο Στέλιος Ψαρουδάκης . Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία;

ΑΑ. Η Βάνα Πεφάνη είναι εξαιρετική συνάδελφος και έχουμε κοινή αφετηρία …το Θέατρο Τέχνης. Την Άριελ την θαύμαζα ως θεατής, είχε πάντα μια θρησκευόμενη διάθεση για το Θέατρο … στο έργο υπήρξε ένας υπέροχος συντονισμός επί σκηνής …!

Ο Στέλιος υπήρξε μαθητής μου … υποδύεται ένα δύσκολο ρόλο τον οποίο ερμηνεύει άψογα!

ΑΡ. Έρχομαι στο Β’ μέρος της παράστασης όπου το κοινό συγκλονίζεται …τι φωνές ξυπνούν μέσα του;

ΑΑ. Ο Ηθοποιός καλείται να βάλει σε ενέργεια την φαντασία του κοινού …είναι μόνος του στην σκηνή και αναλογίζεται τι τον περιμένει …από την μια μεριά δεν το αποδέχεται …όμως καταλήγει στην αναγκαία αυτή λύση.

ΑΡ. Αναφερόμενη σε αυτό το χρονικό διάστημα που ήδη βιώνετε την αλήθεια του Οίκου ευγηρίας διαχέεται μια θλίψη …αυτό το συναίσθημα έρχεται να δικαιώσει τον σκοπό του έργου;

ΑΑ. Το έργο έχει από την φύση του μια τραγικότητα που αν επιχειρήσουμε να το παρουσιάσουμε με χαριτωμενιές τότε θα χάσει το ειδικό βάρος του.   

ΑΡ. Αισθάνεστε ότι αποδόθηκε όπως το φανταστήκατε;

ΑΑ. Αρχίζεις να φαντάζεσαι και αυτό από μόνο του σε οδηγεί σε λύσεις …το Θέατρο όμως από μόνο του είναι πράξη …και η Σκηνοθεσία επίσης και η υποκριτική …αν το απογυμνώσεις τότε ο θεατής θα κουραστεί …μην ξεχνάτε ότι έχω κάνει για χρόνια δάσκαλος σε Δραματική Σχολή …αντιλαμβάνεστε με πόση ευθύνη θα έπρεπε να ξεναγήσω τα παιδιά σε αυτό το ταξίδι του Θεάτρου …πρέπει να καταλάβουν ότι τα πράγματα όσο αμείλικτα κι αν είναι δεν μπορούμε να τα ωραιοποιούμε.

ΑΡ. Το φινάλε λοιπόν είναι τραγικό …;

ΑΑ. Ένας καλός Συγγραφέας που γράφει κάτι τραγικό… δεν έχει άλλη άποψη;  άλλο επίπεδο σκέψης; την άλλη πλευρά για τον ίδιο τον Ήρωα; Ο Σαίξπηρ όταν γράφει τον Ριχάρδο τον 3ο το γράφει μονοδιάστατα; για έναν κακό άνθρωπο τότε θα είχες γράψει ένα κακό έργο!

Και ο Τσέχωφ λέει … περιφέρομαι στην Ρωσία και μου λένε να γράψω Θέατρο …θα αρέσει; δεν έχω γνωρίσει μόνο αγγέλους και διαβόλους …έχω γνωρίσει ανθρώπους με πολλές πλευρές !! αν συμβεί η γραφή να είναι μονοδιάστατη τότε ο Ήρωας θα είναι άνευρος …στις φλέβες του δεν θα κυλά αίμα.

ΑΡ. Μήπως αυτό θα έπρεπε να είναι αυτονόητο; η φαντασία και ο προβληματισμός κρατά τον θεατή σε ένα μόνιμο ενδιαφέρον και σίγουρα τα μηνύματα όποια κι αν είναι αυτά μέσα από την Τέχνη φτάνουν μακρύτερα;

ΑΑ. Ο θεατής δεν χρειάζεται να είναι Καθηγητής Πανεπιστημίου …το μεγάλο Θέατρο είναι και για τον οικοδόμο …ξέρετε δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην καταλαβαίνει τον «Οθέλο» …όμως ο Οθέλο είναι Θέατρο υψηλού ύφους.

ΑΡ. Επιστρέψατε από την Θεσσαλονίκη όπου  πραγματοποιήσατε κάποιες εμφανίσεις  στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς «Μελίνα Μερκούρη» της παράστασης «Τα τελευταία φεγγάρια» τι αίσθηση σας άφησε το κοινό;

ΑΑ. Ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος όμως είχα υποσχεθεί ότι θα ανέβω έστω και για τις 4 αυτές παραστάσεις …ο κόσμος αγκάλιασε το έργο με συγκίνηση και αγάπη …να είμαστε καλά και του χρόνου να ξαναπάμε.

ΑΡ. Υπάρχει μια πτυχή του εσωτερικού σας κόσμου που αρκετός  κόσμος δεν γνωρίζει …είστε Συγγραφέας και ποιητής …τι είναι ποίηση για σας;

ΑΑ. Η ποίηση είναι εξιλαστήρια καταφυγή …χρόνια τώρα έγραφα τις σκέψεις μου σε χαρτιά και τις πέταγα στο συρτάρι …κάποια στιγμή τις ταξινόμησα σε Συλλογές που απεικονίζουν τις «δονήσεις μου στον χρόνο» η πρώτη μου Συλλογή έχει τίτλο «Αφύλακτη διάβαση».

Έχω εκδώσει και ένα μυθιστόρημα …τον τίτλο τον έχω δανειστεί από μια σκηνή του έργου   «Πατέρα μην μιλάς …έχεις πεθάνει».

ΑΡ. Ξεκινήσατε στην Αθήνα τις παραστάσεις σας και που;

ΑΑ. Κάθε Δευτέρα και Τρίτη από τις 23 Οκτωβρίου θα μας βρείτε στο Θέατρο «Άλμα» όπως και πέρυσι …

(Αγίου Κωνσταντίνου και Ακομινάτου 15 – 17, Αθήνα Μετρό: στάση Μεταξουργείου)

ΑΡ. Σας ευχαριστούμε θερμά για την φιλοξενία …Καλή επιτυχία και φέτος με υγεία … να μας μεταδίδετε την αστείρευτη αυτή ενέργεια  …μας κάνει καλό !!

Για την Difernews Αγάθη Ρεβύθη